Η πολιτική ευστάθεια της κυβέρνησης δεν (πρέπει να) εξαρτάται από τον Λεβέντη

Η πολιτική ευστάθεια της κυβέρνησης δεν (πρέπει να) εξαρτάται από τον Λεβέντη

του Ειδικού Συνεργάτη 

Επιδίωξη της ηγετικής ομάδας του Μαξίμου είναι μέχρι τέλους του χρόνου να έχουν νομοθετηθεί το δεύτερο πακέτο προαπαιτούμενων καθώς και το ασφαλιστικό – ο «μποναμάς» της κυβέρνησης για συνταξιούχους, ανέργους και εργαζόμενους. Ο Ντέκλαν Κοστέλο, μάλιστα, από βήματος Ελληνοαμερικανικού επιμελητηρίου, ανακοίνωσε χθες ένα ακόμα «δώρο» για τους εργαζόμενους: τις ομαδικές απολύσεις και τις αλλαγές στα εργασιακά ως προαπαιτούμενα του Δεκεμβρίου! Είδηση «μη αναμενόμενη» καθώς υπήρχε «συμφωνία» να μη συζητηθεί πριν  από τον Ιανουάριο του 2016. Ίδωμεν… 

Ο… χριστουγεννιάτικος προγραμματισμός των νομοθετικών ρυθμίσεων μπορεί και να μην τηρηθεί με ευλάβεια. Κανείς δεν έχει αντίρρηση το ασφαλιστικό να πάει αρχές 2016, αν δεν «χωρά» στις ημερομηνίες ή δεν αντέχεται πολιτικά «όλο το κακό μαζί», που λένε και «κύκλοι της κυβέρνησης», ασφαλιστικό και μέτρα σε μία ψηφοφορία. Και αν οι «κύκλοι» χωρούν τα πάντα, τελευταία επιχειρείται και ο… τετραγωνισμός του κύκλου (από τα αρχαιότερα γεωμετρικά προβλήματα!)  από «κύκλους του Μαξίμου». 

Η ηγετική ομάδα του Μαξίμου εκτιμά ότι «η ιδέα της οικουμενικής, καλλιεργείται ανάμεσα σε εξωθεσμικούς κύκλους που […] επιθυμούν αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης [και] πολιτική απομόνωση της κυβέρνησης». Αυτό το σχόλιο δημοσιεύθηκε την Κυριακή το απόγευμα ως «κυβερνητικές πηγές» στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Την Δευτέρα το πρωί η κυβερνητική εκπρόσωπος, Όλγα Γεροβασίλη, εκτιμούσε (Real.gr) ότι «όχι μόνο δεν κινδυνεύει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά, αντίθετα, είναι πολύ πιθανόν και να ενισχυθεί στο μέλλον», χωρίς, ωστόσο, να διευκρινίζει αν σχεδιάζεται συνεργασία με κάποιο κόμμα ή αν υπάρχει «κινητικότητα» βουλευτών. Με την ίδια γραμμή εμφανίστηκε τη Δευτέρα το βράδυ (ΕΡΤ) και ο υπουργός  Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης που βλέπει δυνατότητα συνεργασίας με τον  κ. Λεβέντη, αν και διευκρίνισε ότι «δεν κινδυνεύει η κυβερνητική πλειοψηφία».  

Η διαφοροποίηση είναι εμφανής. Δύο υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη, η κ. Γεροβασίλη και ο κ. Φλαμπουράρης,  σε κομβικές θέσεις, προτείνουν, εμμέσως πλην σαφώς, δημιουργώντας το κατάλληλο κλίμα, τη συνεργασία με άλλους χώρους – κόμμα ή βουλευτές, δεν έχει σημασία. Πολιτικό, λάθος λοιπόν,  ή χάραξη μιας νέας (διαφορετικής) γραμμής σε μια προσπάθεια «πάση θυσία» παραμονής της κυβέρνησης στην εξουσία; Η Ό. Γεροβασίλη, μάλιστα, μιλώντας λίγο αργότερα στο ΑΠΕ, δεν διευκρίνισε τι εννοούσε όταν έλεγε «η κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι πολύ πιθανόν και να ενισχυθεί στο μέλλον», προκειμένου να μην υπάρξουν παρερμηνείες. Ούτε το αναίρεσε. Θα μπορούσε να το  κάνει, δεν το έκανε όμως. Η αναφορά της, λοιπόν, δεν είναι τυχαία, πόσο μάλλον όταν επαναλαμβάνεται και από άλλο  υψηλόβαθμο στέλεχος της κυβέρνησης. Πρόκειται για εν εξελίξει πολιτικό σχέδιο που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την έως σήμερα επίσημη γραμμή.  

Η κυβέρνηση φαίνεται έτοιμη να πέσει στην παγίδα που προσπαθεί να της στήσει το πολιτικό σύστημα. Να χρησιμοποιήσει τον κ. Λεβέντη ως στήριγμα! Να αυτογελοιοποιηθεί, δηλαδή, και να χάσει κάθε ίχνος εκτίμησης από την κοινωνία. Ο ίδιος, όμως, ο Αλ. Τσίπρας στη συνάντηση των αρχηγών έκανε σαφές ότι αισθάνεται απολύτως ασφαλής με τους 153 βουλευτές και ουδόλως ανησυχεί. Τι μεσολάβησε μέσα σε δύο μέρες και δύο στελέχη της «δοκιμάζουν» δημόσια μια διαφορετική πορεία της κυβέρνησης, καθιστώντας τον κ. Λεβέντη ρυθμιστή και της πολιτικής πορείας του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι όσο εξαιρετικά δύσκολη είναι η πολιτική απομόνωση της κυβέρνησης, τόσο εύκολο είναι μια συνεργασία με τον Β. Λεβέντη να οδηγήσει σε πλήρη κατάρρευση της κυβέρνησης καθώς δεν αντέχεται πολιτικά από τον ΣΥΡΙΖΑ και την κοινωνία. Οι δηλώσεις, λοιπόν, της εκπροσώπου, όπως και του υπουργού Επικρατείας, έρχονται όχι μόνο να δημιουργήσουν πολιτική σύγχυση και να θολώσουν το σήμα που (πρέπει να) εκπέμπει η κυβέρνηση, αλλά, αν υλοποιηθούν, γεγονός που απεύχομαι, θα έχουν ως αποτέλεσμα και την πτώση, τελικά, της κυβέρνησης –έστω με κάποια καθυστέρηση– αλλά, κυρίως, την πολιτική απαξίωση κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, αν απολέσει την δεδηλωμένη, δεν έχει παρά μία και μόνο λύση: να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης και να πέσει ως… ΣΥΡΙΖΑ. Οποιαδήποτε διεύρυνση (προς τα πού;…) ή οικουμενική μπορεί να καθυστερήσουν την πτώση της κυβέρνησης, αλλά δεν θα λύσουν το πολιτικό πρόβλημα που δημιουργεί την αστάθειά της… Η υλοποίηση του μνημονίου δημιουργεί έντονους κραδασμούς (το αν θα υπάρξει ρήξη, πότε, και από ποιους είναι άλλο θέμα) που μπορούν να απορροφηθούν, σ’ ένα βαθμό, μόνο από ένα παράλληλο ουσιαστικό πρόγραμμα. Που για την ώρα δεν υπάρχει! Και να υπάρξει, όμως, δεν είναι σίγουρο ότι θα λειτουργήσει ως «απορροφητήρας» των κραδασμών!...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο