Θέμης Σοφός: «Νεκρά κόμματα»

Θέμης Σοφός: «Νεκρά κόμματα»

του Θεμιστοκλή Ι. Σοφού, Δ.Ν. – Δικηγόρος  

Οι πολιτικές εξελίξεις των πρώτων ημερών του 2016 αναδεικνύουν το πιο σημαντικό γεγονός, που θα χαρακτηρίζει όλο το νέο έτος χωρίς καμία πιθανότητα ανάδειξης άλλου. Και αυτό δεν είναι το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που με βεβαιότητα θα τύχει της σκληρότερης κοινωνικής αντίδρασης με ευρεία συμμετοχή όλων των επαγγελματικών τάξεων. Δεν είναι ούτε η καθαρή επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εσωκομματικές εκλογές και η αδιαμφισβήτητη και απόλυτα νομιμοποιημένη απόρριψη του λεγομένου «καραμανλικού» συστήματος κομματικού ελέγχου.

Δεν είναι ούτε η αδυναμία διαχείρισης του λεγομένου «προσφυγικού» προβλήματος με τα ευρωπαϊκά κράτη να ασκούν αδικαιολόγητη κριτική στην Ελλάδα, ενώ την ίδια ώρα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τόσο την παραβατικότητα των δικών τους Αρχών όσο και τις σεξουαλικές και άλλες εγκληματικές συμπεριφορές παρανόμων στο εσωτερικό τους.

Σημαντικότερη των ανωτέρω, ενδεικτικώς παρατιθέμενων, πρώτων πολιτικών συνθηκών του 2016, είναι η επανεπιβεβαίωση του σηπτικού χαρακτήρα της Πολιτικής στην ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει την έννοια της προόδου με αποκλειστικά ατομοκεντρικά κριτήρια και με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό συμφέρον∙ είναι η νοσηρή αντίληψη περί του κομματικού έναντι του γενικού και συλλογικού συμφέροντος. Και είναι σημαντικότερη από τα παραπάνω διότι αποτελεί την αιτία διαιώνισής τους. Διαπιστώνεται με τον πιο πανηγυρικό τρόπο η απόλυτη αδυναμία του ενεργού ελληνικού πολιτικού συστήματος να ανακτήσει την οριστικά απολεσθείσα εμπιστοσύνη των εργατικών ανθρώπων. Πανηγυρίζει η Ν.Δ. για τη συμμετοχή πολιτών στην εκλογική εσωκομματική διαδικασία ανάδειξης προέδρου, από ανασφάλεια που (ευτυχώς) δεν ήταν λιγότεροι. Πανηγυρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, από ανασφάλεια που (ευτυχώς) δεν ήταν περισσότεροι. Χολή βγάζουν τα μικρότερα κόμματα, από ανασφάλεια διαρροών, λες και εγκαταστάθηκε νέο σύστημα ύδρευσης και πρόκειται να ανοίξουν οι «βάνες».

Τα υφιστάμενα κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα έχουν ευθύνη για τη λειτουργία ενός εποχούμενου συστήματος σήψης και διαφθοράς. Μπορεί η πραγματική πρόθεση των ηγεσιών τους, Αλέξη και Κυριάκου συμπεριλαμβανομένων, να κινείται με κατεύθυνση την εξυγίανση, πλην όμως η κλεψύδρα τους έχει προσκολληθεί στους κομματικούς μηχανισμούς και είναι -πλέον- μη αναστρέψιμη. Σαν να έχουν πάρει τη θέση του οδηγού σε «νεκροταφείο αυτοκινήτων». Και μόλις χθες αποχαιρέτησε, με δάκρυα στα μάτια, ο πολιτικός και καλλιτεχνικός κόσμος την Άννα Συνοδινού, με σκεπασμένο το φέρετρο με την ελληνική σημαία. Σαν να κηδευόταν η Ελλάδα. Ένα πρόσωπο που ενσωμάτωνε μια λαμπρή εκπροσώπηση της ελληνικής τέχνης, τόσο στο κλασσικό όσο και το σύγχρονο δραματολόγιο, αλλά και το πολιτικό ήθος που δυστυχώς λείπει από τη νεοελληνική κουλτούρα των ελληνικών κομμάτων.

Τα πολιτικά κόμματα δεν νοιάζονται για την ανασυγκρότηση της πολιτικής, ούτε και για μια πολιτική ανασυγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας των Εργατικών, δηλ. των προσώπων που έχουν τη δυνατότητα και βούληση να εργάζονται. Κύριο χαρακτηριστικό μέλημα των κομματικών μηχανισμών είναι να διατηρηθούν ή να αναδειχθούν σε κόμματα εξουσίας. Δεν έχει αναρωτηθεί κανείς όμως ότι αυτό συμπτωματικώς αποτελούσε την κατεξοχήν επιδίωξη των απανταχού απολυταρχικών καθεστώτων. Ένα κόμμα δεν επιδιώκει την αναγόρευσή του σε κόμμα εξουσίας, αλλά αποκλειστικά σε μία -ολοένα και διευρυνόμενη- κοινωνική ομάδα εργατικών πολιτών. Μόνον ο αυτοπροσδιορισμός κάθε πολίτη ως Εργατικού συνιστά προϋπόθεση ένταξής του σε ένα υγιές κόμμα στο πλαίσιο της λειτουργίας του δημοκρατικού  Πολιτεύματος.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο