Οι «φυλές» του ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και τα «οικονομικά» της νέας κεντροαριστεράς

Οι «φυλές» του ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και τα «οικονομικά» της νέας κεντροαριστεράς

Η διαρροή στο Wikileaks του διαλόγου των στελεχών του ΔΝΤ χτύπησε εκλογικούς συναγερμούς στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ειδικά στον χώρο της κεντροαριστεράς, ο οποίος από μεγάλος ασθενής του πολιτικού συστήματος βλέπει στις πολιτικές εξελίξεις μία μοναδική ευκαιρία για να αποτελέσει την ευχάριστη έκπληξη της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Ειδικότερα στο ΠΑΣΟΚ είναι πολλοί όσοι πιστεύουν στη μεγάλη επιστροφή. Έστω και σε νέο επίπεδο. Με μία προϋπόθεση, βεβαίως, να κατέβουν όλοι μαζί: γεννηματικοί, παπανδρεϊκοί, σημιτικοί και βενιζελικοί.

Δίαυλοι επικοινωνίας υπάρχουν. Ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, παλαιός συνεργάτης του πατέρα της νέας προέδρου, έχει αναλάβει να προσεγγίσει στελέχη που είχαν διαφοροποιηθεί. Ο Κώστας Λαλιώτης διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με παράγοντες όπως ο Δημήτρης Ρέππας που ακολούθησαν τον Γιώργο Παπανδρέου στο ΚΙΔΗΣΟ. Με τον Ευάγγελο Βενιζέλο έχει απευθείας επαφή η Φώφη Γεννηματά ενώ για το κομμάτι των εκσυγχρονιστών ίσως απαιτηθούν οι καλές υπηρεσίες του Κώστα Σημίτη.

Το μότο των μεσολαβητών είναι απλό: πάμε όλοι μαζί και βλέπουμε…

Βέβαια, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον μόνο στον χώρο της κεντροαριστεράς. Και πολύ περισσότερο δεν είναι κυρίαρχο. Η συμμαχία με τη ΔΗΜΑΡ και τις Κινήσεις Πολιτών έχει δέσει, οπότε επόμενος μεγάλος στόχος είναι το «ντηλ» με το Ποτάμι. Το επιχείρημα υπάρχει: Μαζί για να μην είναι η Χρυσή Αυγή δεύτερη δύναμη και να μην περάσει ο δικομματισμός ΝΔ- ΣΥΡΙΖΑ.

Η επιτροπή διαλόγου φτιάχνει το κοινό κείμενο θέσεων ενώ στο παρασκήνιο έχουν μπει και πιο… πεζά θέματα. Για τις σφραγίδες που δε θα σπάσουν και τα ξεχωριστά ΑΦΜ που θα διατηρηθούν. Η κάθε δύναμη θα διατηρήσει την αυτονομία της, οργανωτικά και οικονομικά. Όπως ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ με τις συνιστώσες. Θα πρέπει, βέβαια, να βρεθεί μία εξίσωση, που να δίνει ως αποτέλεσμα το ποσό της εκλογικής επιχορήγησης. Μια δίκαιη μοιρασιά.

Μέχρι όμως να φθάσει εκείνη η ώρα έχει πέσει η ιδέα της οικονομικής εξόρμησης. Να κάνει το κάθε κόμμα τη δική του καμπάνια, ώστε όλοι να συμμετέχουν στα προεκλογικά έξοδα. Βέβαια, εν μέσω οικονομικής κρίσης είναι πολύ δύσκολο οι πολίτες να βάλουν το χέρι στις τσέπες τους για να ενισχύσουν πολιτικά κόμματα. Ειδικά όσο δε φαίνεται φως στο βάθος του τούνελ.

Πρόβλημα που θα πρέπει να λυθεί είναι και η μοιρασιά των μετακλητών. Πόσους θα δικαιούται το ΠΑΣΟΚ, πόσους το Ποτάμι και από πόσους οι δυνάμεις που δεν είχαν καταφέρει αυτόνομες να μπουν στη Βουλή (ΔΗΜΑΡ, ΚΙΔΗΣΟ, Κινήσεις Πολιτών). Θέμα που μπορεί να μην το θίγει κανείς δημόσια, αλλά το οποίο απασχολεί πολύ όλους τους συμμετέχοντες στις νέες διεργασίες. Στο θέμα των οικονομικών και των μετακλητών το μότο όσων επιδιώξουν τη συνεργασία είναι απλό: καλύτερα ένα κομμάτι από μία μεγάλη πίτα παρά καθόλου πίτα! Γιατί, ο κίνδυνος πολιτικής εξαφάνισης όποιου πάει μόνος φυσικά αυξάνεται. 

Για κάθε κίνηση συνεργασίας που γίνεται υπάρχει και μία δεύτερη σκέψη… διάσπασης. Στελέχη του ΚΙΔΗΣΟ αναμένουν το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στον επικείμενο ανασχηματισμό ενώ στο Ποτάμι άλλοι κοιτούν προς τη ΝΔ και άλλοι προτιμούν μόνοι, με την ελπίδα ότι θα αποτελέσουν αυτοί τον πόλο έλξης ή τον κύριο όγκο για ένα πραγματικά νέο σχήμα στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το νέο και το παλιό, όμως, είναι δυσδιάκριτο από τη στιγμή που τα περισσότερα στελέχη που κινούνται έχουν παρελθόν αρκετών ετών στο πολιτικό μας σύστημα.  

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο