Γιατί κινδυνεύει με απομόνωση η Ελλάδα στη μάχη των εργασιακών

Γιατί κινδυνεύει με απομόνωση η Ελλάδα στη μάχη των εργασιακών

Μπορεί η κυβέρνηση και το υπουργείο Εργασίας να κερδίζουν τις πρώτες επικοινωνιακές αψιμαχίες -ειδικότερα στο θέμα του 13ου και 14ου μισθού - ωστόσο στο μέτωπο των εργασιακών, η μάχη είναι μπροστά και θα είναι εξαιρετικά δύσκολη, πιθανότατα δυσκολότερη και αυτής του ασφαλιστικού​, καθώς την ίδια στιγμή δρομολογούνται δραματικές αλλαγές ακόμα και σε ισχυρές - ισχυρότερες της χώρας μας - ευρωπαϊκές οικονομίες.

"Το εργασιακό ανοίγει εκ νέου με τους χειρότερους συσχετισμούς", εκτιμά ο Γιάννης Κουζής καθηγητής εργασιακών σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το δικαιολογεί ως εξής: "Αυτές τις μέρες συγκλονίζεται η Γαλλία, αλλά και το Βέλγιο από παρεμβάσεις στην εργατική νομοθεσία που εντείνουν τις πολιτικές απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων. Η Ελλάδα κινδυνεύει να μείνει απομονωμένη σε αυτή τη διαπραγμάτευση από τους αποκαλούμενους ως "πλησιέστερους ιδεολογικούς συμμάχους", όπως είναι η Γαλλία, όπου τα μέτρα προβλέπεται να πέρασαν με παράκαμψη της Βουλής!

Κατά συνέπεια η διαπραγμάτευση θα γίνει σε αυτό το πλαίσιο και με τους συσχετισμούς που υπάρχουν. Οι συσχετισμοί επιδεινώνονται ακόμα περισσότερο, καθώς ήδη έχουν συντελεστεί σοβαρότατες ανατροπές όσον αφορά στις εργασιακές σχέσεις σε Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, 'όπως και στις χώρες ευρωπαϊκού Νότου".

Επομένως έχουμε σε εξέλιξη μια απορρύθμιση με "οδηγό" την Ευρώπη που ανατρέπει τις εργασιακές σταθερές είναι η εύλογη ερώτηση στον κ. Κουζή. "Θα έλεγα, ότι στη σημερινή συγκυρία όπως αυτή διαμορφώνεται, αντί να δαιμονοποιούμε το ΔΝΤ (που σωστά γίνεται η κριτική στον ανέκαθεν γνωστό ρόλο του) θα πρέπει να αποκαλυφθεί και ο ρόλος των κυρίαρχων ευρωπαϊκών θεσμών και των πολιτικών τους, καθώς η απορρύθμιση της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας είναι αποτέλεσμα παρεμβάσεων των τελευταίων δεκαετιών με ιδιαίτερη ένταση την περίοδο της κρίσης.

Οι ηγέτες της Ευρώπης υποχωρούν συνεχώς στις πιέσεις μεγάλων οικονομικών συμφερόντων ώστε η οικονομία να έχει αποστασιοποιηθεί από την πολιτική και μέσα στο πλαίσιο αυτό να επιχειρείται χάριν των πολυεθνικών η περίφημη ΤΤΙP που αν εφαρμοστεί θα αποτελεί το κύκνειο άσμα της κοινωνικής Ευρώπης με την σφραγίδα των ηγετών της"! Παρ' όλα αυτά, η Συμφωνία του περασμένου Ιουλίου, δηλαδή το Μνημόνιο 3, αν και προβλέπει μια σειρά περιορισμούς, φαίνεται να αναζητεί "τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές" για τις εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα.

Με βάση όλα τα παραπάνω είναι εφικτό να μην οδηγηθούμε, τουλάχιστον σε επιδείνωση της αγοράς εργασίας, από την εργατική σκοπιά; "Κατ' αρχάς τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς την έγκριση των δανειστών και επιπλέον δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο προ μνημονίου πλαίσιο", σημειώνει ο Γ. Κουζής. Όπως είναι γνωστό, η ατζέντα περιλαμβάνει επανεξέταση των ομαδικών απολύσεων, του Συνδικαλιστικού Νόμου και προφανώς και της απεργίας, το θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τα ζητήματα της αδήλωτης εργασίας.

Η αναζήτηση λύσεων στο πλαίσιο των "βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών", δημιουργεί σύγχυση. Και αυτό γιατί, από τη μια πλευρά θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι οι βέλτιστες πρακτικές παραπέμπουν στα υψηλά στάνταρ του ευρωπαϊκού κεκτημένου, αλλά σύμφωνα με την κρατούσα νεοφιλελεύθερη άποψη βέλτιστες πρακτικές είναι εκείνες που οδηγούν στην αποδόμηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου από τους ίδιους ευρωπαϊκούς κυρίαρχους κύκλους που έχουν οδηγήσει στην απορρύθμιση της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας, μέσα από πρακτικές επαναρρύθμισής της

. Κατά συνέπεια η όποια διαπραγμάτευση θα γίνει σε αυτό το πλαίσιο και με τους συσχετισμούς να επιδεινώνονται ακόμα περισσότερο, καθώς ήδη έχουν συντελεστεί σοβαρότατες ανατροπές όσον αφορά στις εργασιακές σχέσεις τις τελευταίες δύο δεκαετίες σε Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, για να μη αναφερθούμε στις ανατροπές στις χώρες ευρωπαϊκού νότου".

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο