Κανάλια: Η μητέρα των μαχών - Γιατί μαίνεται ο πόλεμος κυβέρνησης και ΝΔ

Κανάλια: Η μητέρα των μαχών - Γιατί μαίνεται ο πόλεμος κυβέρνησης και ΝΔ

Ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες θα λήξει τις επόμενες ώρες, με τους τέσσερις νικητές να πρέπει, για πρώτη φορά, να πληρώσουν, έστω και σε δόσεις, τις δημόσιες συχνότητες. Η ΝΔ μπορεί να φωνάζει ότι ο διαγωνισμός ήταν «ο ορισμός της διαπλοκής», όμως επί των ημερών της δεν εισέρευσε ούτε ένα ευρώ στα δημόσια ταμεία. Όπως σημειώνει και η αυστριακή εφημερίδα Der Standard «προκήρυξη για τις άδειες εκπομπής των καναλιών της ιδιωτικής τηλεόρασης, που ξεκίνησαν στην Ελλάδα το 1989, σε μια εποχή που εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, δεν υπήρξε ποτέ· οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες τα κανόνιζαν μεταξύ τους». 

Η κυβέρνηση  του ΣυΡιζΑ, πολύ σωστά (παρά τα  λάθη και τις παραλείψεις της), έδωσε ένα τέλος στα 27 χρόνια  της παρανομίας, καταφέροντας ένα σοβαρό χτύπημα στο τρίγωνο της διαπλοκής μεταξύ επιχειρηματιών, τραπεζών και πολιτικής. Ταυτόχρονα εισέπραξε αρκετά εκατομμύρια μέσα από μια αδιάβλητη δημοπρασία, για την οποία ακόμα και η ΝΔ αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί. Έτσι, από την αρχική της θέση, «η Νέα Δημοκρατία δεν πρόκειται να αναγνωρίσει, ούτε να νομιμοποιήσει, ούτε να αποδεχθεί ένα διαγωνισμό στον οποίο δεν εμπλέκεται το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), παραβιάζοντας ευθέως το Σύνταγμα» έφτασε στο «η αρμοδιότητα για τις άδειες θα επανέλθει στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης και οι άδειες θα είναι φυσικά περισσότερες από τέσσερις, αξιοποιώντας όλες τις δυνατότητες του ψηφιακού φάσματος». Μετά από παρέμβαση (των συμμετασχόντων στο  διαγωνισμό;) η ΝΔ άλλαξε γραμμή, και έτσι, πέρα από τις τέσσερις άδειες, αν έρθει ποτέ στην κυβέρνηση, θα δώσει και άλλες – χωρίς, όμως, να διευκρινίζει ποιο θα είναι το τίμημα, αν θα υπάρξουν δεσμεύσεις ως προς το προσωπικό, κ.λπ. Ίδωμεν.

Γιατί, όμως, όλη αυτή η σκληρή αντιπαράθεση; Αντιπαράθεση μεταξύ καναλιών και κυβέρνησης, αλλά και της ΝΔ με την κυβέρνηση; Τα κανάλια έχουν ασφαλώς όλους τους λόγους να θέλουν το καθεστώς της ασυδοσίας στο οποίο δεν πλήρωναν τίποτα, η ΝΔ όμως;

Χωρίς ασφαλώς να ταυτίζουμε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ ή να μηδενίζουμε τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές τους, ρεαλιστικό και συγκεκριμένο πρόγραμμα διεξόδου από τα μνημόνια για την κοινωνία δεν έχει κανένα κόμμα. Η ΝΔ και  το ΠαΣοΚ είναι αδύνατον λόγω της ιδεολογίας αλλά και ιστορικής τους διαδρομής, σε αντίθεση με τον ΣυΡιζΑ που θα μπορούσε να αποκτήσει. Ποτέ, όμως, δεν κατάφερε να το οργανώσει: το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν μια σοβαρή προσπάθεια που έμεινε στη μέση λόγω της ασφυκτικής πίεσης της πραγματικότητας, της ατολμίας και των ιδεολογικών διαφοροποιήσεων στη σύνθεση της κυβέρνησης… Και αν για το πρώτο εξάμηνο του 2015 υπάρχουν σοβαρές δικαιολογίες, σήμερα δεν (μπορεί να) ευσταθούν. 

Όσον αφορά την αντιπολίτευση, μετά την εικόνα διάλυσης που παρουσίασε τους πρώτους μήνες που ακολούθησε την εκλογή του ΣυΡιζΑ, συνεχίζει και σήμερα να μην μπορεί να παρουσιάσει πρόγραμμα διεξόδου, καθώς -πέρα από τις βαριές ευθύνες της για τα τόσα χρόνια διακυβέρνησης, που δεν σβήνουν εύκολα- συγκροτείται από ετερόκλητες ιδεολογίες και πολιτικές που μόνο ως αντιΣυΡιζΑ μπορούν να λειτουργήσουν -και δεν πας «μακριά» ως «αντί»… Είναι χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο διάστημα, εκτός από τις παλινωδίες στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών (που το έχει κάνει αιχμή του δόρατος), η ΝΔ ασχολείται με τον «νόμο και τάξη», την «απαξίωση των Πανεπιστημίων» –όταν οι οικογένειες δυσκολεύονται να στείλουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν–, τον «τρύγο» στη Νεμέα. Στα σοβαρά κοινωνικά θέματα δεν έχει άποψη πέρα από τη διακήρυξη ότι θα μειώσει τη φορολογία – χωρίς, βέβαια, να λέει και πώς…

Η απουσία, λοιπόν, ρεαλιστικού –ή και μη ρεαλιστικού…– προγράμματος διεξόδου οδηγεί τα πολιτικά κόμματα «πρώτης γραμμής» σε επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις.  Και έτσι είναι εύλογο είναι να δίνεται η «μητέρα των μαχών» για τον έλεγχο της ενημέρωσης – συγκεκριμένα των ιδιωτικών καναλιών. Όλο το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση βίωσε μια άθλια προπαγάνδα εναντίον της με πιο πρόσφατο «δείγμα» την τραγωδία της Αίγινας. Αλλά και σε κάθε ευκαιρία η αντιπολίτευση προσπαθεί να πολώνει την κατάσταση σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα αντιΣυΡιζΑ μέτωπο. «Η πόλωση», σύμφωνα και με τον Κύρκο Δοξιάδη [Προπαγάνδα, εκδόσεις Νήσος] «αποτελεί μια μορφή ανοιχτού ταξικού πολέμου […] Η άσκηση βίας εν προκειμένω είναι η παραποίηση της αλήθειας: η προπαγάνδα βιάζει την αλήθεια – συστηματικά και οργανωμένα. Με στόχο, όπως και στον πόλεμο, την επίτευξη νίκης επί του αντιπάλου – εν προκειμένω, με στόχο τη διατήρηση της ταξικής κυριαρχίας, με οδυνηρές για τις κυριαρχούμενες τάξεις συνθήκες ζωής».

Η κυβέρνηση, σωστά, δεν προσπάθησε να ελέγξει τη διαδικασία ελέγχου του διαγωνισμού. Πρέπει, όμως, να γίνει συνείδηση σε όλους -και ειδικά σε κυβερνητικά στελέχη- ότι όλοι αυτοί οι νέοι καναλάρχες, και ατομικά και σαν μπλοκ, δεν πρόσκεινται στην κυβέρνηση. Και πρέπει να τους γίνει συνείδηση, όχι βέβαια για να προσπαθήσουν να «προσεταιριστούν» τους καναλάρχες· για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: για να μην έχουν αυταπάτες!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο