Ανασχηματισμός, ναι! Αλλά προς τα που;

Ανασχηματισμός, ναι! Αλλά προς τα που;

1. Έχει περάσει, πλέον, στη δικαιοσύνη η πολιτική διαμάχη για τις τηλεοπτικές άδειες. Προσφυγές σε δικαστήρια, Συμβούλιο της Επικρατείας, με τα κανάλια να απειλούν για προσφυγή ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Τα 27 χρόνια ζωής της προηγούμενης κατάστασης έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο πλέγμα πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που ξεπερνά κατά πολύ τον τηλεοπτικό χώρο με την έννοια της ενημέρωσης, δημιουργώντας ένα τηλεοπτικό – επιχειρηματικό - πολιτικό σύμπλεγμα. Η αντίδραση των έως σήμερα ιδιοκτητών δεν πηγάζει, βέβαια, από την… αγάπη τους για αντικειμενική πολυφωνική ενημέρωση του λαού ούτε για την ψυχαγωγία του, αλλά από τα δικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα.  

2. Το ίδιο, ας μην έχουμε αμφιβολία, θα συμβεί και με τους νέους ιδιοκτήτες καναλιών. Οι «4» που πήραν άδεια έχουν ήδη σχηματίσει ένα «καρτέλ» και πιέζουν για το κλείσιμο των υπολοίπων, προκειμένου να καρπωθούν αμέσως τη διαφημιστική πίτα της τηλεόρασης και κυρίως, την περίοδο των Χριστουγέννων και των γιορτών! Και από τους «4» αυτοί που, σίγουρα, θα βιάζονται παραπάνω είναι όσοι έχουν κανονικό πρόγραμμα, όπως, για παράδειγμα ο Αnt-1. Οι δύο καινούργιοι [Μαρινάκης και Σαββίδης] είναι ζήτημα αν θα προλάβουν την Πρωτοχρονιά, αν και τρέχουν μανιωδώς, ενώ ο Γ. Αλαφούζος πρέπει να αλλάξει άμεσα τον χαρακτήρα του καναλιού, προκειμένου να διεκδικήσει μεγαλύτερη διαφημιστική πίττα –ήδη, βέβαια, τον τελευταίο χρόνο, η διαφοροποίηση με το «Χ-Factor» και τις ταινίες άρχισε να φαίνεται. Οι «υπερθεματιστές», λοιπόν, βιάζονται. Το δηλώνουν σε όλους τους τόνους. Θέλουν να εφαρμοστεί ο νόμος, να ξεκαθαρίσει αμέσως το τοπίο, να κλείσουν όσοι δεν έχουν άδεια. Δεν υπάρχει καμιά αλληλεγγύη προς τους υπόλοιπους. Η διαφημιστική πίτα δημιουργεί καρτέλ!

3. Όλη αυτή η «φασαρία» για τις τηλεοπτικές άδειες δεν γίνεται επειδή τα κανάλια είναι κερδοφόρες επιχειρήσεις. Οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους στην Επιτροπή της Βουλής ισχυρίστηκαν ότι βάζουν χρήματα, και μάλιστα αρκετά, από την τσέπη τους. Τότε; Θέλουν τα κανάλια είτε για να προωθούν άλλες τους δουλειές, από τις οποίες κερδίζουν πολύ περισσότερα από ό,τι χάνουν από ένα κανάλι, ή για να έχουν ένα μοχλό [πολιτικής] πίεσης προς την εκάστοτε κυβέρνηση. Βλέπουμε τι γίνεται το τελευταίο διάστημα με τα δελτία τα οποία ανάλογα με τις εξελίξεις και τον εκάστοτε αντίπαλο είναι μονοθεματικά: Βοσκοτόπια για Χρήστο Καλογρίτσα, η «ρώσικη αρκούδα» για Ιβάν Σαββίδη, κ.ο.κ. Θέματα που ποτέ δεν είχαν απασχολήσει στο παρελθόν, πριν δηλαδή τις άδειες, γίνονται σήμερα πρωτοσέλιδα –ανακάλυψαν την πυρίτιδα και τα κανάλια! Η υπεράσπιση, λοιπόν, των καναλιών τους, δηλαδή των επιχειρηματικών και εμπορικών τους συμφερόντων [όχι στις μη κερδοφόρες τηλεοπτικές επιχειρήσεις αλλά σε άλλα πεδία] θα γίνει μέχρι τέλους. Μέχρι τελευταίας ρανίδας, και όποιος αντέξει… 

4. Στον πόλεμο της τηλεόρασης κινδυνεύει να παρασυρθεί και η κυβέρνηση ή, έστω, ένα μέρος της. Η κυβέρνηση, και ο ΣυΡιζΑ, όμως, πρέπει να διαφυλάξουν τη δημόσια ηθική τους. Το τηλεοπτικό τοπίο ήταν υπερώριμο για ριζοσπαστικές αλλαγές προς δημοκρατική κατεύθυνση, που αντικειμενικά θα λειτουργούσαν υπέρ τους. Και πράγματι, το παλιό τρίγωνο της αμαρτίας «πολιτική - τράπεζες - επιχειρηματίες» αποδιαρθρώθηκε. Κι αυτό αποτελεί, αναμφισβήτητα, επιτυχία της κυβέρνησης. Αντί, όμως, να θεσπιστούν κανόνες για να μην επανιδρυθεί το «φαινόμενο» της διαπλοκής –υπό άλλους «παίχτες», δεν έχει καμιά σημασία– και να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού η ηθική της κυβέρνησης [γιατί η ηθική είναι και πολιτική, ας μην το ξεχνάμε], ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί και πορεύεται δημιουργεί ερωτήματα, απορίες και αμφιβολίες στους πολίτες. Και ενώ στο συγκεκριμένο θέμα της διαφθοράς / διαπλοκής η κυβέρνηση και ο ΣυΡιζΑ είχαν τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου μαζί της, με τον τρόπο που λειτουργεί, το κλίμα σταδιακά αντιστρέφεται. Ο κόσμος αρχίζει να τους θεωρεί μία από τα ίδια. Έτσι, χάνουν «πόντους» στο επίπεδο που τους κέρδιζαν πάντα, και, μάλιστα, χωρίς κανένα κόπο.

5. Σε αυτές τις συνθήκες, ο ανασχηματισμός μοιάζει αναπόφευκτος. Το θέμα, όμως, είναι τι είδους: δομικός και ριζικός ή απλώς ανακύκλωση προσώπων; Γιατί το ζητούμενο, ασφαλώς, από έναν ανασχηματισμό, δεν μπορεί να είναι το πώς θα πέσει η κυβέρνηση: ως «ώριμο φρούτο», από ένα αιφνίδιο γεγονός ή ως αποτέλεσμα μιας αργής βασανιστικής πορείας, μέχρι, δηλαδή, να αποτελέσει το εύκολο θήραμα μιας άλλης πολιτικής δύναμης, που αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί; Ο Αλέξης Τσίπρας αντέχει ακόμα. Δεν αντέχουν άλλα πρόσωπα της κυβέρνησής του. Η χώρα χρειάζεται δημοκρατικές διαδικασίες, και όχι συστήματα που θα προωθούν την διαπλοκή προς όφελός τους. Το επίδικο δεν είναι να εισχωρήσει η κυβέρνηση μέσα στη διαφθορά –αυτό είναι το εύκολο…– αλλά να ανατρέψει τις εστίες παραγωγής της. Και αυτή είναι, μάλλον, η τελευταία της ευκαιρία. Ας το προσπαθήσει, τουλάχιστον. Οι πολίτες θα ακολουθήσουν. 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο