«Να αποφασίσει το ΔΝΤ αν θέλει έντιμο συμβιβασμό. Δεν μπορεί να ροκανίζει το χρόνο σε βάρος του ελληνικού λαού», με αυτά τα λόγια ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος μιλώντας στο Newpost.gr , κατέδειξε ότι εναπόκειται πλέον στο ΔΝΤ η απόφαση για να κλείσουν τα 4 εκκρεμή ζητήματα της Β Αξιολόγησης. 

Όλα εξαρτώνται από το ΔΝΤ, σύμφωνα με τον αξιωματούχο το αν θα κλείσει η συμφωνία στο Eurogroup της 20ης Μαρτίου ή σε αυτό της 7ης Απριλίου. Το ΔΝΤ επιμένει στην αδιάλλακτη στάση του, χωρίς να τεκμηριώνει με στοιχεία την τοποθέτησή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρόβλεψη του για το πλεόνασμα του 2016 το Ταμείο έπεσε έξω κατά περίπου 7 δισεκατομμύρια: προέβλεπε έλλειμμα 0,5% και η χρονιά θα κλείσει με πλεόνασμα 3%. Τώρα προβλέπει πλεόνασμα 1,75% για το 2017, 2% για το 2018 (από, 1,5% που ήταν η αρχική πρόβλεψη), αλλά 1,5% για το 2019, οπότε και απαιτεί μέτρα 2% του ΑΕΠ. Στην πραγματικότητα, το ΔΝΤ απαιτεί (κι εντέλει επιβάλλει) με ατεκμηρίωτο τρόπο μέτρα για το 2019, όπως ακριβώς με ατεκμηρίωτο τρόπο υποχώρησε από την απαίτηση του για μέτρα το 2018. Επιπλέον, το Ταμείο επιμένει στην αδιάλλακτη γραμμή τόσο για τα εργασιακά όσο και για τον χαρακτήρα των αντισταθμιστικών μέτρων.  

Η κυβέρνηση εκτιμά πως αν δεν ήταν το ΔΝΤ στη διαπραγμάτευση, η Αξιολόγηση θα είχε κλείσει από τον Δεκέμβριο. Σε ανάλογο μήκος κύματος, ευρωπαίος αξιωματούχος επισημαίνει με νόημα ότι η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για τις συντάξεις κινείται μέσα στο πλαίσιο της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου. Εμμέσως δηλαδή υποστηρίζει ότι είναι το ΔΝΤ που κινείται εκτός του πλαισίου της 20ης Φεβρουαρίου.

Για την κυβέρνηση, η κωλυσιεργία του ΔΝΤ λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Η καθυστέρηση της συμφωνίας οδηγεί τους οικονομικούς δείκτες σε επιδείνωση, οι οποίοι με της σειρά τους δικαιολογούν την λήψη των μέτρων του ΔΝΤ, τα οποία δεν δικαιολογούνταν από τους αρχικούς δείκτες.

Τα ανοιχτά ζητήματα

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, τα ανοιχτά ζητήματα είναι τέσσερα:

1.    Το ύψος των νέων μέτρων.  Εδώ η διαφορά είναι μικρή, αλλά μπορεί να σημάνει πολλά για τους συνταξιούχους. Το ΔΝΤ επιμένει στο 2% του ΑΕΠ (3,6 δισ.,). 1% θα κοπεί από το αφορολόγητο και 1% από τις συντάξεις. Η κυβέρνηση επιδιώκει περιορίσει τις απώλειες των συντάξεων. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος των περικοπών, η πλήρης κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» βγάζει 0,7% του ΑΕΠ.
2.    Το αν θα κοπούν οι συντάξεις εφάπαξ ή σταδιακά. Το ΔΝΤ απαιτεί εφάπαξ περικοπή το 2018, ενώ η κυβέρνηση θέλει να απλώσει τις περικοπές μέσα σε μια πενταετία ώστε η προσαρμογή να γίνει πιο ήπια.
3.    Ο χαρακτήρας των αντισταθμιστικών μέτρων. Το ΔΝΤ δέχεται μόνο μέτρα που «ευνοούν την ανάπτυξη» (δηλαδή μείωση φορολογικών συντελεστών), καθώς και μέτρα που αναδιαρθρώνουν την κοινωνική ατζέντα (ουσιαστικά μεταφορά πόρων από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους στους κοινωνικά αποκλεισμένους). Το Ταμείο απορρίπτει τη μείωση του ΕΝΦΙΑ την οποία το Μαξίμου θεωρεί εκ των ων ουκ άνευ για την επίτευξη της συμφωνίας. Ωστόσο, υπάρχει συμφωνία για ένα μεγάλο πρόγραμμα αντιμετώπισης της παιδικής φτώχειας (παιδικοί σταθμοί για όλα τα παιδιά, σχολικά συσσίτια και επιδόματα σε φτωχές οικογένειες με παιδιά). Επίσης προβλέπονται μια σειρά από στοχευμένες προνοιακές παροχές, όπως η επιδότηση ενοικίου. Δεδομένη πρέπει να θεωρείται η μείωση του φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις.
4.    Τα εργασιακά. Το ΔΝΤ δεν δέχεται την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων (επεκτασιμότητα, αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης) πριν το τέλος του προγράμματος τον Αύγουστο του 2018. Απαιτεί επίσης την αύξηση του ποσοστού ομαδικού απολύσεων και τη θεσμοθέτηση του λοκ άουτ.

Πολιτικές παρεμβάσεις

Τις επόμενες μέρες η κυβέρνηση θα κάνει μια σειρά από κινήσεις ώστε να ασκηθούν πιέσεις στην ηγεσία του ΔΝΤ για να μπει στη συμφωνία. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή επικρατεί πλήρης αβεβαιότητα. Η κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη με δύο κινδύνους: Πρώτον, να παραταθεί η αβεβαιότητα με την οικονομία να παραμένει στο τέλμα. Δεύτερον, να αποδεχτεί τελικά μια συμφωνία που δεν θα μπορεί να διαχειριστεί πολιτικά.