Συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις έστω και μέσω τηλεδιασκέψεων. Έτσι, η πολιτική βούληση για λύση σύντομα, είναι επιθυμία τόσο των ευρωπαίων εταίρων μας (Βρυξέλλες –Βερολίνο) όσο και της ελληνικής κυβέρνησης, αντιθέτως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επιμένει με ατζέντα που δύσκολα επιτρέπει συμβιβασμούς...

Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση δύσκολα θα διασώσει το όριο των 6.000 ευρώ σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες. Στο συνταξιοδοτικό, η Αθήνα δίνει μάχη για τμηματικές περικοπές των συντάξεων και όχι μια και έξω, όπως ζητά το ΔΝΤ και επιχειρηματολογεί επιπλέον, ότι οι όποιες περικοπές δεν θα πρέπει να αφορούν τις χαμηλές συντάξεις. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων έχουν πέσει πάντως, ιδέες για ελάφρυνση των συνταξιούχων από την πίσω πόρτα, μέσω της μείωσης της συμμετοχής τους στα φάρμακα επί παραδείγματι.

Ενώ ένα άλλο πεδίο σκληρής αντιπαράθεσης είναι τα αντίμετρα εν γένει, η μείωση του ΕΝΦΙΑ ειδικότερα, με τους εταίρους να μην θέλουν να ακούν για ουσιαστική μείωση του φόρου επί της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων... Η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων (θέμα το οποίο προτάσσει το κουαρτέτο) αλλά και των φυσικών προσώπων είναι, επίσης, στο τραπέζι.

Επιπλέον, η Έφη Αχτσιόγλου θα πρέπει, τάχιστα, να κινηθεί σε δύο επίπεδα: πρώτον, να πείσει την Ντέλια Βελκουλέσκου για το ανέφικτο των αιτημάτων της, δεύτερον, να δει το θέμα των ασφαλιστικών εισφορών από την αρχή. Θέμα που, επίσης, απασχόλησε τη διαπραγμάτευση.
 
Πάντως από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αναχώρησε περισσότερο αισιόδοξος, καθώς δέχθηκε ολιγόλεπτη ...επίθεση φιλίας από την Άνγκελα Μέρκελ, και τα εύσημά της για τις ελληνικές προσπάθειες. Ο Έλληνας πρωθυπουργός παρέμεινε, ωστόσο, ...κουμπωμένος («πισινή» το ονόμασε ο ίδιος), γιατί άλλο πράγμα μπορεί να έχουν στο μυαλό τους ως λύση οι Γερμανοί και άλλο οι Έλληνες, έλεγε στο newpost.gr. συνεργάτης του. Το γεγονός πάντως, ότι πριν τα γερμανικά μηνύματα επί βελγικού εδάφους, είχαν προηγηθεί αντίστοιχα από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μερικά 24ωρα νωρίτερα, στη συνάντησή του με τους ξένους ανταποκριτές, είναι στοιχείο που δεν μπορεί να προσπεράσει κανείς.

Από την άλλη, ανυποχώρητο σε όλες τις διεκδικήσεις του το ΔΝΤ, στάση με την οποία έχει προκαλέσει ευρύτερους προβληματισμούς στην Αθήνα. Υπάρχει η περίπτωση μια χούφτα τεχνοκρατών (Τόμσεν, Βελκουλέσκου και λοιποί) να είναι σε μια φάση αυτονόμησης και εξαιτίας τους να τιναχθούν όλα στον αέρα; Είναι δυνατόν να επαναλαμβάνεται το έργο του καλού και του κακού αστυνομικού (στον πρώτο ρόλο το Βερολίνο, στο δεύτερο το ΔΝΤ) και να είναι απλώς συνεννοημένοι για να πάρουν όσα γίνεται περισσότερα στο «παρά ένα» της συμφωνίας; Ή, μήπως έχει αρχίσει να επηρεάζει το Ταμείο ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ; Και άρα, η σκληρή γραμμή του ΔΝΤ δεν είναι τίποτε άλλο από το πρελούδιο της μελλοντικής σύγκρουσης Ουάσινγκτον –Βερολίνου; Ερωτήματα στα οποία προσπαθεί να δώσει απαντήσεις το επιτελείο του Έλληνα πρωθυπουργού.