Με το «σταγονόμετρο» η πληροφόρηση από το Brussels Group – και με ευθύνη της ελληνικής πλευράς ασφαλώς. Πάντως, υπουργός που έχει γνώση των εκεί διαπραγματεύσεων δήλωνε, μιλώντας στο newpost.gr, εξαιρετικά ανήσυχος για τη συνέχεια του «παζαριού».

«Συμπεριφέρονται (σ.σ. οι δανειστές) σαν να μην τους νοιάζει», μας είπε χαρακτηριστικά. Φράση που αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο, όπως φαίνεται, τη δυσχερή θέση στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση: «με την πλάτη στον τοίχο», με τους οικονομικούς δείκτες να έχουν πάρει την κατηφόρα και τις κοινωνικές αντοχές να «εξατμίζονται».

Χθες πάντως σε εξωτερικό και εσωτερικό, άναψε μια δυνατή πολιτική «φωτιά» που είχε στο επίκεντρό της το αν πρέπει να ψηφιστούν τα μέτρα και από την αντιπολίτευση. Από τις απαντήσεις των κ.κ. Σαπέν και Σόιμπλε, όσο όμως και από το «χαρτοπόλεμο» μεταξύ Μέγαρο Μαξίμου και Μοσχάτου, προκύπτει ένα συμπέρασμα αβίαστα: ότι οι 153 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ θα πρέπει να νιώθουν κόμμα… ανάδελφο, υπό την έννοια ότι θα πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι δεν έχουν να περιμένουν το παραμικρό από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Άρα, ότι κάθε ένας/ μία από τους 153 είναι αντιμέτωπος με το λαό, την Ιστορία και τη συνείδησή του. Πολύ περισσότερο που μεγάλες «εκπτώσεις» από το γνωστό πακέτο μέτρων δεν θα πρέπει να αναμένει κανείς.

Αν και, από την άλλη, θα πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι εντείνεται το «παζάρι» γύρω από τα εργασιακά. Θέμα που έχει μετατραπεί σε «μητέρα των μαχών» τόσο για το ΔΝΤ που θέλει να επιβάλλει την ατζέντα του στην Ευρώπη, όσο όμως και για τον Αλέξη Τσίπρα, που θέλει να μείνει κάτι όρθιο αναφορικά με τους εργαζόμενους και τις επόμενες γενιές.

Από την άποψη αυτή, είχε ενδιαφέρον η απάντηση του Γ. Ντάισελμπλουμ στον Δ. Παπαδημούλη (στην «ανάκρισή» του από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο): ο οποίος (απερχόμενος πρόεδρος του Eurogroup) αν και κράτησε «πισινή» για κάποιες χώρες (που δεν κατονόμασε), υποχρεώθηκε να παραδεχθεί «ως σοσιαλδημοκράτης» ότι «είμαι υπέρ των συλλογικών διαπραγματεύσεων και πιστεύω ότι όντως, είναι βέλτιστη ευρωπαϊκή πρακτική».

Αν το είχε πει και μια εβδομάδα πριν, ίσως η εκλογική επίδοση του κόμματός του να ήταν καλύτερη!