ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Άρθρο Δ. Βέττα: «Ευρωεκλογές 2019- Για μια προοδευτική Ελλάδα, για μια προοδευτική Ευρώπη»

Δημοσίευση 22 Μαΐου 2019, 16:00 / Ανανεώθηκε 22 Μαΐου 2019, 16:31
Άρθρο Δ. Βέττα: «Ευρωεκλογές 2019- Για μια προοδευτική Ελλάδα, για μια προοδευτική Ευρώπη»
Facebook Twitter Whatsapp

Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης («Συμβούλιο των Υπουργών») εκπροσωπεί τις κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ. Στο πλαίσιο του Συμβουλίου συζητείται η πολιτική και δρομολογούνται οι ευρωπαϊκοί νόμοι (γνωστοί ως κανονισμοί ή οδηγίες).

του Δημήτρη Βέττα* 

Στις 26 Μαΐου ψηφίζουμε για το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Ελλάδα θα εκλέξει 21 βουλευτές με πενταετή θητεία. Θα καταγραφούν νέοι πολιτικοί συσχετισμοί, θα αποτυπωθούν και θα αποκρυσταλλωθούν πεδία ιδεολογικοπολιτικών συγκρούσεων ή συγκλήσεων απέναντι στις κοινές προκλήσεις που το οικοδόμημα της Γηραιάς Ηπείρου θα αντιμετωπίσει. Για να κατανοήσουμε, όμως, το μέγεθος της σημασίας των ευρωεκλογών και ποια είναι η σχέση αλληλεπίδρασης ανάμεσα στη χώρα μας και την Ευρώπη, της οποίας αποτελούμε τμήμα, θα πρέπει κατ’ αρχάς να δούμε, σε γενικές γραμμές, κάποιες από τις βασικές πτυχές της δομής του ευρωπαϊκού θεσμικού οικοδομήματος.

Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης («Συμβούλιο των Υπουργών») εκπροσωπεί τις κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ. Στο πλαίσιο του Συμβουλίου συζητείται η πολιτική και δρομολογούνται οι ευρωπαϊκοί νόμοι (γνωστοί ως κανονισμοί ή οδηγίες). Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκπροσωπεί τους πολίτες των κρατών μελών κι εκλέγεται (751 έδρες) άμεσα από αυτούς και καθορίζει τις βασικές κατευθύνσεις της ευρωπαϊκής πολιτικής. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το Συμβούλιο δεν μπορεί να λαμβάνει αποφάσεις μόνο του. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο συννομοθετεί και οι αποφάσεις του μας αφορούν όλους. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι το 80% των αποφάσεών του έχουν άμεσο αντίκτυπο στους νόμους του Ελληνικού κράτους. Τέλος, σημαντικός είναι κι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που παρακολουθεί μέσω των Επιτρόπων (ένας από κάθε κράτος μέλος) τη συμμόρφωση των κρατών μελών με τους κοινούς (ευρωπαϊκούς) κανόνες.

Όμως, θα πρέπει να αναρωτηθούμε: Πως σε μια Ευρώπη με το δεύτερο ισχυρότερο νόμισμα στον κόσμο και με ΑΕΠ που ξεπερνά τα €15 τρις., το 10% κατέχει περισσότερο από το 50% του συνολικού παραγόμενου πλούτου; Πως η κοινωνική ανισότητα, η ανεργία, η φτωχοποίηση, οι αποκλεισμοί και οι διακρίσεις εξακολουθούν να ταλανίζουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα; Πως οι ανταγωνισμοί αποβαίνουν προς όφελος των λίγων, των ελίτ και σε βάρος των πολλών; Πως είναι δυνατόν να αναβιώνουν σήμερα πολιτικά φαντάσματα του παρελθόντος διεκδικώντας μεγαλύτερη εκπροσώπηση στους εθνικά και ευρωπαϊκά έδρανα; Η απάντηση στα παραπάνω ενδεικτικά ωστόσο καίρια ερωτήματα, που αφορούν κάθε Έλληνα και κάθε Ευρωπαίο πολίτη, βρίσκεται στις πολιτικές που ασκούνται από τις πολιτικές δυνάμεις που εμείς εκλέγουμε.

Αλήθεια όμως, μέσα στην Ευρώπη για ποια προοδευτική κατεύθυνση μιλάμε, μετά από οχτώ χρόνια θεσμικής και οικονομικής κρίσης, όταν για παράδειγμα σε ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τα δικαιώματα και τα ωράρια των επαγγελματιών οδηγών, η Νέα Δημοκρατία, μαζί με τη Χρυσή Αυγή, ψήφισαν μεταξύ άλλων υπέρ της κατάργησης της οκτάωρης εργασίας ημερησίως; Πως τίθεται εν έτει 2019 η κατάργηση της 5θήμερης εργασίας στη χώρα μας από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Μήπως μιμείται τον ομοϊδεάτη του αυστριακό καγκελάριο, Σεμπάστιαν Κουρτς; Γιατί, να μην ξεχνάμε, το αυστριακό κοινοβούλιο ενέκρινε τον αμφιλεγόμενο νόμο της κυβέρνησης για την θέσπιση δωδεκάωρου ημερήσιας εργασίας ή εξηντάωρης εβδομάδας εργασίας.

Για ποια προοδευτική Ευρώπη μιλάμε, όταν ο εγχώριος θιασώτης του νεοφιλελευθερισμού υποκλίνεται στον Μάνφρεντ Βέμπερ, ο οποίος νομίζει ότι η χώρα μας βρίσκεται ακόμα στη μέγγενη των Μνημονίων ή στην αγκάλη του ΔΝΤ θωπεύοντας την ακροδεξιά; Πως γίνεται να μιλάμε για μια δημοκρατικότερη Ελλάδα και Ευρώπη, όταν υπάρχουν δυνάμεις που δεν τολμούν να δείξουν κόκκινη κάρτα στον ακροδεξιό Όρμπαν και αρκούνται με το να τον θέτουν σε ασφαλή «καραντίνα» και καταπίνουν αμάσητο τον Σαλβίνι; Μπορεί κανείς να υιοθετήσει τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη ότι η ανεργία και η φτώχεια είναι επιλογή; Ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις και οι προσδοκίες του κόσμου της εργασίας αρτηριοσκληρωτικά πρότυπα; Ότι η κοινωνία των ίσως ευκαιριών είναι αντιπαράδειγμα; Ότι οι δημόσιες δομές, όπως η υγεία, το ασφαλιστικό και η σύνταξη, πρέπει να δοθούν προίκα σε ιδιωτικά κρατικοδίαιτα συμφέροντα; Ότι «η κοινωνική ισότητα είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση»;

Τα αρνητικά παραδείγματα, δυστυχώς για κάποιους κι ευτυχώς για την πλειοψηφία των πολιτών, δεν εξαντλούνται σε πέντε δέκα γραμμές. Όλα αυτά τα χρόνια ο λαός μας έχει βιώσει με τον χειρότερο τρόπο τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, που γέννησε και τράνεψε τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και μας έριξε στο λάκκο των τίγρεων και των λεόντων. Όμως μπορέσαμε και σταθήκαμε∙ μπορούμε και στεκόμαστε όρθιοι∙ πιο δυνατοί και πλέον απελευθερωμένοι από ζυγούς ώστε να εφαρμόσουμε την πολιτική μας μέχρι τον τελευταίο πολίτη∙ μια πολιτική την οποία οι θιασώτες της συντήρησης βαφτίζουν επιδόματα και παροχές, όπως τα σκάνδαλα σκανδαλολογία με την επικουρία πρόθυμων διαύλων των fake news, προσπαθώντας, μάταια, να κρυφτούν πίσω από όσα οι ίδιοι με τις πολιτικές τους ενσυνείδητα προκάλεσαν.

Οι πολίτες των κρατών μελών της ΕΕ έχουν, εν κατακλείδι, σε δύο περιπτώσεις επιρροή στην πολιτική της ΕΕ. Στην πρώτη περίπτωση, όταν εκλέγουν το εθνικό τους κοινοβούλιο, από το οποίο σχηματίζεται η κυβέρνηση που εκπροσωπείται στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη δεύτερη περίπτωση, όταν εκλέγουν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μπορεί να φανταστεί κανείς ποια θα είναι η μοίρα της Ευρώπης και της χώρας, διότι η σχέση είναι αλληλεπιδραστική, αν επικρατήσουν οι δυνάμεις του χθες; Μια εικόνα πήραμε με τα προαναφερόμενα παραδείγματα και τις εκπεφρασμένες προθέσεις. Στην Ελλάδα ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, όπως αποτυπώνεται στις θέσεις και στο πρόγραμμα της ΝΔ, επιδιώκει να εφαρμόσει όσα δεν τόλμησε το Μνημόνιο. Το ερώτημα, πιο κρίσιμο από ποτέ, παραμένει: πως τοποθετούμαστε απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, την ακροδεξιά, το δημοκρατικό έλλειμμα; Η συμμετοχή μας στις ευρωεκλογές, η στήριξη και η ανάδειξη των δυνάμεων της προόδου που, θα υπερασπιστούν το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο και θα γυρίσουν τον τροχό της Ιστορίας προς την κατεύθυνση της κοινωνικής προόδου, αποτελούν όχι μόνο την απάντηση αλλά και μονόδρομο για το παρόν και το μέλλον της χώρας, των πολιτών και της νέας γενιάς. συγκροτώντας τη μεγάλη συμμαχία, που θα υπερασπιστεί.

*Ο κ. Δημήτρης Βέττας είναι Βουλευτής Φθιώτιδας ΣΥ.ΡΙΖ.Α.