Η ανάγκη έκανε τον Γ. Παπανδρέου να αναθέσει το υπουργείο Οικονομικών στον Ευ. Βενιζέλο. Δαχτυλίδι, όμως, δεν υπάρχει, όσο, τουλάχιστον, δεν το επιβάλλουν οι ανάγκες. Ο πρωθυπουργός θέλει να παραμείνει στη θέση του και εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση. Διεμήνυσε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι οι εκλογές είναι καταστροφή. Στον κατάλογο των αποδεκτών ήταν και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών. Γιατί, από το περιβάλλον του λένε ότι δεν πρέπει να αργήσουν οι εκλογές.

Για την ακρίβεια, στελέχη που μιλούν μαζί του μεταφέρουν την εκτίμηση «όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα». Μόνο που ο Γ. Παπανδρέου δεν τον έβαλε στη θέση του Νο2 για να πάει τη χώρα στις εκλογές, αλλά για να τις αποφύγει. Και να έχει μία ακόμη ευκαιρία να διορθώσει τα πράγματα. Κομβικό σημείο στο σχεδιασμό του είναι το δημοψήφισμα τον Οκτώβριο.


Αν, βέβαια, καταφέρει να αποφύγει τις κάλπες τον Σεπτέμβριο. Στο συρτάρι του έχει εισηγήσεις για τις 18 Σεπτέμβρη. Να κάνει ότι και ο Κ. Σημίτης το 1996 και περίπου ότι και ο Κ. Καραμανλής το 2007. Μόνο που υπάρχει, πλέον, και μία… παραλλαγή. Αν το καλοκαίρι δεν έχει πάει καλά, να ζητήσει από την ΚΟ να εκλέξει νέο υποψήφιο πρωθυπουργό και ο ίδιος να μείνει στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

Σενάριο που οι πολύ δικοί του άνθρωποι απορρίπτουν, ενώ είναι άγνωστο και το αν θα το δεχθεί ο Ευ. Βενιζέλος. Υπάρχουν κι άλλες εισηγήσεις. Να χρεώσει στον αντίπαλό του (νυν  αντιπρόεδρο και υπουργό Οικονομικών) πιθανές αποτυχίες, να τον οδηγήσει στην έξοδο και με αυτό το άλλοθι να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και το πολιτικό σύστημα σε ανασύνθεση.

Όλα αυτά, όμως, είναι ασκήσεις επί χάρτου. Υπάρχουν μπροστά μας η σύνοδος κορυφής και η πρώτη περίοδος εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου, τα αποτελέσματα των οποίων θα κρίνουν εν πολλοίς και το μέλλον των πρωταγωνιστών. Πέρα από επιθυμίες και σχεδιασμούς…