Με γκρίζα χρώματα περιγράφει το Reuters το μέλλον της Ελλάδας και την έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια και την εποπτεία.

Σε άρθρο με τίτλο «Δεν υπάρχει έξοδος από τη φυλακή των δανειστών για την Ελλάδα», ο Χιούγκο Ντίξον σημειώνει πως «ο Αλέξης Τσίπρας θέλει απελπισμένα να αποφύγει την αποπνικτική εποπτεία της Ελλάδας όταν ολοκληρωθεί το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης τον επόμενο Αύγουστο. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, αυτό υποσχέθηκε».

«Αλλά το καλύτερο στο οποίο μπορεί να ελπίζει ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι η Αθήνα να μεταφερθεί από μια “φυλακή υψίστης ασφαλείας” σε μια “αγροτική φυλακή” - και αυτό θα συμβεί μόνο εάν κάτσει φρόνιμα», τονίζει.

Όπως γράφει ο Ντίξον, ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει μια «καθαρή έξοδο» από το μνημόνιο των 86 δισ. ευρώ για να έχει μια «καλή ιστορία» να πει στους Έλληνες ψηφοφόρους του πριν από τις εκλογές του 2019. Υπενθυμίζει, παράλληλα, ότι ο Τσίπρας εμφανίζεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις, μια «πτώση» που οφείλεται αφενός στο γεγονός ότι δεν κράτησε τις υποσχέσεις του προς τον ελληνικό λαό και αφετέρου σε εσφαλμένες κινήσεις που έβλαψαν την ελληνική οικονομία.

«Παρόλα αυτά, εάν η Ελλάδα μπορούσε να απελευθερωθεί από τη φυλακή των δανειστών της -η οποία προβλέπει τον εξονυχιστικό έλεγχο των κινήσεων της κυβέρνησης από την Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μια προσβολή για την εθνική περηφάνια- τότε ο Τσίπρας θα μπορούσε πιθανώς να κερδίσει μια μελλοντική εκλογική διαδικασία. Σε αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσε τουλάχιστον να αποφύγει μια τεράστια εκλογική αποτυχία και να ζήσει για να “πολεμήσει και την επόμενη ημέρα”» αναφέρει ο δημοσιογράφος, και προσθέτει:

«Αλλά η απόλυτη έξοδος από την εποπτεία μετά το μνημόνιο δεν μοιάζει ρεαλιστική -και ο ίδιος ο Τσίπρας μάλλον το ξέρει αυτό, παρότι είναι πρόθυμος να πει στον ελληνικό λαό το αντίθετο. Διακινδυνεύονται πάρα πολλά χρήματα για να αφεθεί η Αθήνα ανεξέλεγκτη».

Η Ελλάδα έχει λάβει 260 δισ. ευρώ από το 2010 από το ΔΝΤ και την Ευρωζώνη. Και όπως αναφέρει ο Ντίξον, χωρίς έλεγχο τίποτα δεν θα σταματούσε τον Τσίπρα από το να εκφράσει τις λαϊκιστικές του τάσεις. «Μπορεί να αντιστρέψει τις μεταρρυθμίσεις στις συντάξεις, την αγορά εργασίας και τις δημόσιες δαπάνες. Το δημοσιονομικό έλλειμμα μπορεί να διογκωθεί και πάλι», υπογραμμίζει ο ίδιος, υπενθυμίζοντας τη σχεδόν καταστροφική διαπραγμάτευση του 2015 που, όπως τονίζει, σχεδόν οδήγησε στην κατάρρευση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Την ίδια ώρα, ο αρθρογράφος αναφέρει ότι η Ελλάδα κατάφερε να συγκεντρώσει 3 δισ. ευρώ από την αγορά ομολόγων τον Ιούλιο. Και εικάζει ότι η Αθήνα πιθανώς να μπορεί να επαναλάβει αυτή την πρακτική μία ή δύο φορές πριν ολοκληρωθεί το ελληνικό πρόγραμμα.

Σημειώνει, μάλιστα, αναφερόμενος ειδικά στην έκδοση του Ιουλίου ότι αυτό συνέβη επειδή οι ιδιώτες επενδυτές είχαν ενδείξεις από την ευρωζώνη ότι θα υπήρχε μια συμφωνία για την ελάφρυνση του δημοσίου χρέους όταν θα ολοκληρωθεί το τρίτο Μνημόνιο. «Αλλά δεν είναι ρεαλιστικό να υποθέτει κανείς ότι οι χώρες της ευρωζώνης θα συμφωνήσουν επίσημα σε μια τέτοια εκδοχή. Οι πιστωτές δεν θα θελήσουν ο Τσίπρας να υπαναχωρήσει από μεταρρυθμίσεις που έχουν συμφωνηθεί, από τη συμφωνία του για νέες αλλαγές σε συντάξεις και φορολογία το 2019 και το 2020 και από την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5% μέχρι το 2022.

Κατά τον Ντίξον η Αθήνα θα χρειαστεί μια προληπτική πιστωτική γραμμή, αλλά ένα τέτοιο «δίχτυ ασφαλείας» έρχεται με προϋποθέσεις και επιτροπεία.

Σε αυτή την περίπτωση, σύμφωνα με τον αρθρογράφο του Reuters, ο Αλέξης Τσίπρας έχει τρεις επιλογές:

- Η πιο λογική είναι να συνεργαστεί με τους πιστωτές τους επόμενους μήνες. Θα χρειαστεί να «καταπιεί δυσάρεστα φάρμακα» όπως η αλλαγή του καθεστώτος για τις απεργίες, αλλά θα κερδίσει την καλή πίστη των πιστωτών ενόψει των συζητήσεων για το χρέος της Ελλάδας και ένα επιπλέον δάνειο. Αυτό θα μπορέσει να δώσει έναν αέρα στην οικομία και τότε η Ελλάδα μπορεί να πετύχει τους στόχους για το έλλειμμα επιτρέποντας στον Τσίπρα να λάβει μέτρα που θα ελαφρύνουν το χτύπημα σε συντάξεις και φορολογία. 

- Ωστόσο η συνήθης προσέγγιση Τσίπρα είναι να συνεχίσει επί μακρόν τις διαπραγματεύσεις πριν τελικά να γονατίσει όταν θα δει ότι δεν υπάρχουν άλλες καλές επιλογές. Σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα χρειαστεί πιο έντονη επιτροπεία όταν το πρόγραμμα ολοκληρωθεί.

- Το τρίτο σενάριο είναι ένα τρελό «άλμα προς την ελευθερία» με πρόκληση πρόωρων εκλογών αμά τη λήξει του προγράμματος αλλά χωρίς συμφωνία για μείωση του χρέους ή μια προληπτική πιστωτική γραμμή. Αυτή η ελευθερία θα είναι πολύ σύντομη. Η Ελλάδα το 2019 θα επιστρέψει στην πτέρυγα υψίστης ασφαλείας και ο Τσίπρας δεν θα είναι τότε πρωθυπουργός αλλά θα έχει παραδώσει μια σιδηροδέσμια χώρα στην αντιπολίτευση.

«Αυτή η στρατηγική θα ήταν τρελή για την Ελλάδα και δεν είναι το plan A του Τσίπρα αλλά δυστυχώς είναι ένα σενάριο που δεν μπορεί τελείως να αποκλειστεί» καταλήγει ο Ντίξον στο άρθρο του.