Την αντίδραση των κομμάτων αντιπολίτευσης έχει προκαλέσει η στάση της κυβέρνησης στο θέμα της περιβαλλοντικής καταστροφής που έχει υποστεί η Αττική μετά την βύθιση  του δεξαμενόπλοιου «Αγία Ζώνη» που μετέφερε πάνω από 2.500 τόνους επεξεργασμένο πετρέλαιο.

Τον χορό «άνοιξε» ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης μέσω twitter, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι μπλοκάρει την επένδυση στο όνομα της δήθεν οικολογικής ευαισθησίας, αλλά αδιαφορεί για την καταστροφή στη Σαλαμίνα.

Την σκυτάλη έπειτα πήρε ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Βασίλης Κικίλιας εξαπολύοντας προσωπική επίθεση στον Πρωθυπουργό, «ο επικεφαλής της "task force για τις επενδύσεις" κ. Τσίπρας, καταστρέφει μέσα σε δύο μέρες τις δύο μεγαλύτερες επενδύσεις στη χώρα» και εν συνεχεία συμπληρώνει «Στο Ελληνικό καθυστερούν και θέτουν σε κίνδυνο, μια επένδυση που θα φέρει δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και θα αναβαθμίσει την εικόνα της χώρας. Ώς εδώ τα ψέματα και η ανικανότητά τους».

Ποτάμι: Οικολογικές ευαισθησίες αλά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Σε σκωπτικό ύφος κυμάνθηκε και ο σύντομος σχολιασμό του επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης. «Ψάχνουν για δάσος στο Ελληνικό και η πετρελαιοκηλίδα έφτασε στον Άγιο Κοσμά και τη Γλυφάδα», αναφέρει ο επικεφαλής του Ποταμιού.

Κατέθεσε ερώτηση ο Ν. Ανδρουλάκης

Θέση επί του θέματος πήρε και ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης καταθέτοντας ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με τις δυνατότητες χρηματοδότησης των εργασιών αποκατάστασης που προκάλεσε το ναυάγιο δεξαμενόπλοιου στο Σαρωνικό κόλπο.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης ζητά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να αναφέρει τι δυνατότητες χρηματοδότησης υπάρχουν, αλλά και τι ενέργειες απαιτούνται από την ελληνική κυβέρνηση για την αποδέσμευση των συγκεκριμένων κονδυλίων.

ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ: Η πετρελαιοκηλίδα δεν θα κρυφτεί κάτω από τα χαλί

Αδυναμία αποδίδει στην κυβέρνηση το Κίνημα Δημοκρατών και Σοσιαλιστών, σχολιάζοντας χαρακτηριστικά ότι η πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού δεν θα εξαφανιστεί μόνη της, δεν θα κρυφτεί κάτω από κανένα χαλί, δεν θα καλυφθεί με ασκήσεις επικοινωνίας.

Το περιβάλλον δεν προσφέρεται για επιλεκτικές ευαισθησίες - ως μοχλός πίεσης για ζητήματα που άπτονται του μικροκομματικού τακτικισμού ή της πελατειακής συναλλαγής, αλλά «είναι ο ανεξάντλητος φυσικός πλούτος της χώρας, αν το προστατεύσουμε με όρους βιώσιμης ανάπτυξης και το διαφυλάξουμε για τις επόμενες γενιές, όσο και τους τομείς της οικονομίας που σήμερα ζουν από αυτό: τουρισμός, αλιεία, έρευνα, γεωργία και άλλοι».