Η υπόθεση με τη διόρθωση της ταυτότητας φύλου αλλά και η επικείμενη συζήτηση για την κάνναβη, που όμως αφορά μόνον φαρμακευτική χρήση, έρχεται να αναδείξει τον εσωτερικό διχασμό όχι μόνον της Νέας Δημοκρατίας αλλά του συνόλου του πολιτικού κόσμου για θέματα που άπτονται των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών.

Άλλωστε, παρά την συζήτηση που υπήρξε – και συνεχίζεται – στο εσωτερικό της Ν.Δ., το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπήρξε το μόνον ουσιαστικά (πλην ΚΚΕ, Χ.Α. και της Ένωσης Κεντρώων) που μπήκε και βγήκε συντεταγμένα από τη βάσανο της ψηφοφορίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον είδε τον κυβερνητικό του εταίρο να του γυρνά την πλάτη αλλά και βουλευτές του να ψηφίζουν κόντρα στην κυβέρνηση ενώ Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι, αν και σε τροχιά διαμόρφωσης του ενιαίου φορέα, εμφανίστηκαν με διαφορετικές προσεγγίσεις, και στο εσωτερικό τους.

Η πραγματικότητα της συντεταγμένης Ν.Δ. αναδεικνύεται διότι αν μην τι άλλο, το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει επιτύχει να συζητά στο εσωτερικό του, να διαφωνεί αλλά, πάντως, να κινείται χωρίς απώλειες στη συνοχή του. Κάτι, προφανώς, εξαιρετικά θετικό. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, η πολιτική και ιδεολογική διελκυστίνδα είναι εμφανής.

Καθώς οι κάλπες βρίσκονται στον ορίζοντα πολλοί είναι οι βουλευτές που δεν θέλουν να «κακοκαρδίσουν» το συντηρητικό τους ακροατήριο ή το χριστεπώνυμο πλήθος στηρίζοντας δύσκολες, ούτως ή άλλως, διατάξεις για τους διεμφυλικούς. Σε αυτούς θα πρέπει να προστεθούν και στελέχη που, λόγω ιδεολογικής αφετηρίας, διαφωνούν, οικοδομώντας διακριτό πολιτικό προφίλ. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται, προφανώς, ο Αντιπρόεδρος του κόμματος Αδ. Γεωργιάδης αλλά και ο Μάκης Βορίδης. Αμφότεροι, έστω και με διαφορετική αφετηρία, ζήτησαν καταψήφιση της διάταξης, σε μία περίοδο που η ηγεσία της Ν.Δ. και πρωτοκλασάτα στελέχη τάσσονταν υπέρ. Αν και οι πολιτικές επιδιώξεις των δύο δεν μοιάζουν να ταυτίζονται, μετά τη μεταξύ τους ρήξη στη διαδικασία εκλογής αρχηγού, Γεωργιάδης και Βορίδης δίνουν τον «δεξιό» τόνο στο κόμμα της Ν.Δ. «Ποιον κοροϊδεύετε; Άθεοι είστε και δεν έχετε κανένα δικαίωμα ως άθεοι να μιλάτε για την Εκκλησία. Για την Εκκλησία να μιλάμε εμείς που τη σεβόμαστε και την αγαπάμε. Εσείς δεν έχετε καμία δουλειά με την Εκκλησία» ήταν η αναφορά Γεωργιάδη στη Βουλή, κατά την ομιλία του για το νομοσχέδιο περί ταυτότητας φύλου.

«Η κοινωνία, σύμφωνα και με μετρήσεις γνώμης, ήταν έτοιμη να απορρίψει το άρθρο 3 για την ταυτότητα φύλου από τα 15 έτη... δεν λύνει κανένα ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά εξυπηρετεί μια εντελώς σκληρή και ακραία ιδεολογική προσέγγιση της Αριστεράς» ανέφερε, σήμερα, στον Alpha ο Μάκης Βορίδης, σπεύδοντας ήδη να θέσει κόκκινες γραμμές και στο ζήτημα των ναρκωτικών.

Από την άλλη, με μπροστάρη τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη, σειρά στελεχών έχουν τοποθετηθεί με τρόπο ηχηρό υπέρ της ρύθμισης σειράς θεμάτων που ακουμπούν τον «παραδοσιακό πυρήνα» της συντηρητικής ιδεολογίας.

Πρόκειται για τα, υπαρκτά, δύο πρόσωπα της Νέας Δημοκρατίας, που και τα δύο απηχούν σε σημαντικά τμήματα της κοινής γνώμης. Προφανώς δεν είναι τυχαία η αναφορά του κ. Βορίδη ότι η πλειοψηφία απέρριπτε τη διάταξη για το φύλο (σ.σ. και άρα όσοι τάχθηκαν εξ αρχής υπέρ του «όχι» είχαν δίκιο), ωστόσο είναι σαφές ότι ένα άλλο τμήμα του γαλάζιου ακροατηρίου μάλλον απογοητεύτηκε.

Θα μπορούσε, πλέον, το ζήτημα των ναρκωτικών ουσιών να αποτελέσει άλλη μία αιτία «κραδασμών» στο εσωτερικό της Ν.Δ; Δεν αποκλείεται αυτό να έχει στο μυαλό του το Μαξίμου, επιδιώκοντας έτσι να δώσει εικόνα ταύτισης της Ν.Δ. με την συντηρητική δεξιά. Πρόκειται, μάλλον, για ζήτημα επικοινωνίας και όχι ουσίας. Στο ζήτημα του φύλου, και εξαιτίας γαλάζιων χειρισμών, η κυβέρνηση πέτυχε και μετέτρεψε μία ρύθμιση που αφορά ελάχιστους σε κεντρικό πολιτικό διακύβευμα. Ο Πρόεδρος της Ν.Δ. μοιάζει αποφασισμένος να αποτρέψει την επανάληψη ενός τέτοιου φαινομένου. Με άλλα λόγια, η αξιωματική αντιπολίτευση θα επιλέγει η ίδια το πεδίο της μάχης με την κυβέρνηση και θα προσπαθήσει να αποτρέψει να συρθεί σε ένα γήπεδο άβολο για την ίδια.

Άλλωστε, ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης ουδεμία διάθεση έχει να εγκαταλείψει τις θέσεις και τα πιστεύω του, που ακουμπούν στον πυρήνα του κοινωνικού – και όχι μόνον οικονομικού – φιλελευθερισμού. Από την άλλη πλευρά, γνωρίζει ότι σε ευρεία, λαϊκά κόμματα, όπως ανέκαθεν ήταν η Ν.Δ., συνυπάρχουν και διαφορετικές προσεγγίσεις, ενίοτε ασύμβατες μεταξύ τους. Ο στόχος της εκλογικής νίκης και της πολιτικής αλλαγής, ωστόσο, καθιστά αυτή την προσπάθεια ισορροπίας όχι μόνον αναγκαία αλλά και, εκ του αποτελέσματος, επιτυχημένη.