Την απάντηση στην ερώτηση για το «αν ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν αποτελεί ένα πολιτικό θαύμα ή ένας αντικατοπτρισμός που ήδη ξεθωριάζει» προσπαθεί να δώσει ο Guardian έχοντας για φόντο την επίσκεψη του στην Ελλάδα.

Ο δημοσιογράφος του Guardian εστιάζει στην προσωπικότητα του Μακρόν, παρατηρώντας ότι, όσο άμεσος και απλός και να είναι, το «αφεντικό» δεν ξεχνά ποτέ την ιστορική διάσταση του ρόλου του, και είναι σε αυτό το πλαίσιο που αποφασίζει να κάνει την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον Carrere, αυτό που διακυβεύεται και κάνει το ταξίδι του Γάλλου προέδρου στην Ελλάδα πρόκληση, είναι ότι ο Μακρόν πρέπει να πει στους Έλληνες αυτά που θέλουν να ακούσουν –δηλαδή ότι τα λεγόμενά του θα μεταφερθούν στη Γερμανία, χωρίς να διακινδυνεύσει τη σχέση του με την Άγκελα Μέρκελ. 

Σε ειδική αναφορά που κάνει ο δημοσιογράφος στον Μακρόν επί του θέματος , ο Γάλλος παραδέχεται: «Η ελληνική κρίση ήταν μια ευρωπαϊκή κρίση, μια ευρωπαϊκή αποτυχία ακόμα. Αντί να τιμωρήσουμε τους ηγέτες για τα ψέματά τους, τιμωρήσαμε τον λαό της Ελλάδας, του οποίου το μόνο λάθος ήταν ότι να ακούσει αυτά τα ψέματα. Οι πληγές που άνοιξαν στην Ευρώπη από αυτή την κρίση είναι βαθιές και γι’αυτό πρέπει να πάω στην Αθήνα: να επιστρέψω στην πηγή, να μιλήσω για δημοκρατία».

Η ομιλία στην Πνύκα

Αναφερόμενος  στην ομιλία του Εμανουέλ Μακρόν στον λόφο της Πνύκας, ο δημοσιογράφος μίλησε με εγκωμιαστικά λόγια τόσο για την ιστορικότητα της τοποθεσίας όσο και για την παρουσία του Μακρόν εκεί.  

Πράγματι, η ομιλία για τη δημοκρατία είναι αυτό που έκανε στην Πνύκα, τον λόφο στο κέντρο της Αθήνας, όπου στην αρχαιότητα το συνέδριο των πολιτών σήκωνε τα χέρια του για να ψηφίσει τους νόμους και τον προϋπολογισμό της πόλης. Από εκεί μπορείτε να δείτε την Ακρόπολη και στο απογευματινό φως, ήταν μια σκηνή εκπληκτικής ομορφιάς. Σχεδόν 60 χρόνια νωρίτερα, ο André Malraux, ένας σπουδαίος συγγραφέας και υπουργός πολιτισμού υπό τον στρατηγό de Gaulle, έδωσε στην Πνύκα μία από τις αξέχαστες και νεφελώδεις ομιλίες του που ήταν το σήμα κατατεθέν του και δεν μπορεί κανείς παρά να αισθανθεί ότι ο Μακρόν σκοπεύει να υιοθετήσει αυτή την παράδοση - αυτή των οραματιστών και όχι των διαχειριστών, των φιλοσόφων και όχι των γραφειοκρατών.

Σύμφωνα με τον Carrere «ξεκίνησε σπάζοντας τον πάγο με έναν ιδιαίτερα αποτελεσματικό τρόπο, ξεκινώντας την ομιλία του στα ελληνικά, την οποία έμαθε ακουστικά. Και, μιλώντας σαν κάποιος που ξέρει μόνο ένα «πασάλειμμα» νεοελληνικών, μπορώ να σας πω ότι δεν ήταν κακή. Στη συνέχεια, ξεκίνησε να μιλάει για το αγαπημένο του θέμα: την Ευρώπη και την κυριαρχία των ευρωπαϊκών λαών, την οποία δεν θέλει να αφήσει, όπως είπε, στην αλαζονική φυλή που είναι γνωστή ως κυρίαρχοι – αυτούς τους δεξιούς λαϊκιστές που θέλουν να κλείσουν τα σύνορα και να φέρουν την απομόνωση.

Μετά από μισή ώρα ωραίας ρητορικής, έρχεται η κορύφωση, όπου χρησιμοποιεί μια μεταφορά από τη φιλοσοφία για να εξηγήσει την εποχή που ζούμε, θέλοντας να δείξει ότι η φιλοσοφία δεν μπορεί να συμβαδίσει με τα γεγονότα.

Δεν μίλησε σαν κάποιος στον οποίο είχαν δώσει το προσχέδιο από κάποιον λογογράφο, αλλά σαν κάποιος που ξέρει για τι πράγμα μιλάει.»

Το άρθρο καταλήγει με την συνομιλία που είχε αργά εκείνο το βράδυ ο δημοσιογράφος με τον Μακρόν , λέγοντας στον Γάλλο πρόεδρο ότι  του άρεσε πραγματικά η ομιλία του. «Με κοίταξε με απέραντη ευγνωμοσύνη, σαν η γνώμη αυτή να ήταν η πιο σημαντική για εκείνον. Τότε του είπα, χωρίς να θέλω να τον πληγώσω, ότι μου άρεσε πολύ και η ομιλία που έδωσε ο οικοδεσπότης του, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας. Μέσα σε μια στιγμή, τα γαλάζια μάτια του συννέφιασαν και γύρισε μακριά: τον καλούσαν άλλα, πιο σημαντικά θέματα».