Έχουν ήδη περάσει 5,5 χρόνια από τις εκλογές του 2012. Αντίστοιχος χρόνος έχει κυλήσει από την εποχή που, για τελευταία φορά, η Νέα Δημοκρατία επέλεξε να προβάλει την ελπίδα αντί του φόβου.

Στις δεύτερες εκλογές του 2012, και μετά το σοκ του Μαϊου, το «δόγμα του σοκ» με την εικόνα της ελληνικής σημαίας να υποστέλλεται μεταξύ των ευρωπαϊκών χάρισε τη νίκη στη Νέα Δημοκρατία.

Στις ευρωεκλογές του 2014 και, κυρίως, στις εθνικές του 2015, ήταν και πάλι οι προειδοποιήσεις για όσα έπονται που αποτέλεσαν το κυρίαρχο αφήγημα της, υπό τον Αντώνη Σαμαρά, Ν.Δ. Και ναι μεν οι προειδοποιήσεις αυτές επαληθεύθηκαν πλήρως, καθώς η χώρα βίωσε τα capital controls και έφθασε ένα βήμα πριν από την έξοδο από την Ευρωζώνη, ωστόσο οι πολίτες – το 2015 – δεν πείστηκαν.

Πλέον με σχεδόν τρία χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και μετά από μία μακρά περίοδο σκληρής αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη επιλέγει ξανά την ελπίδα. Μακριά από την εύκολη παροχολογία του ΣΥΡΙΖΑ και τη λογική «τάζω στους πάντες τα πάντα» της μεταπολίτευσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να εκφράσει την προοπτική ενός καλύτερου αύριο για τους Έλληνες.

Η αλλαγή στο «τσιπ» του κόμματος, που βέβαια δεν σημαίνει ότι θα πέσουν οι τόνοι της κριτικής προς την κυβέρνησης, υπήρξε αισθητή στη χθεσινή ομιλία του Προέδρου της Ν.Δ., με την οποία και ολοκληρώθηκε το 11ο Συνέδριο.

Με άξονες την προοπτική για τους πολίτες, την υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών και ένα νέο πατριωτισμό, ο κ. Μητσοτάκης παρουσίασε το όραμά του που δεν περιορίζεται απλώς στην αλλαγή της κυβερνητικής σκυτάλης αλλά στο σχέδιο για «μια χώρα αναγεννημένη και ζωντανή. Eυημερούσα. Αισιόδοξη. Ασφαλή. Ελεύθερη».

Ο κ. Μητσοτάκης θέλησε, επίσης, να διαλύσει την κυβερνητική κριτική ότι η Ν.Δ. είναι ο εκφραστής των «προνομιούχων», υπογραμμίζοντας πως «είμαστε το κόμμα όλων των Ελλήνων. Η ΝΔ δεν έχει ταξικό πρόσημο» και προσθέτοντας ότι αυτή η προσπάθεια θα βασιστεί στην απελευθέρωση της δημιουργικότητας των Ελλήνων από τα δεσμά του κρατισμού και της ασφυκτικής φορολογίας και στη διάχυση της ευημερίας σε ολόκληρη την κοινωνία με ένα στιβαρό πρόγραμμα κοινωνικής αλληλεγγύης».

«Όλοι οι Έλληνες έχουν τη θέση τους στο σχέδιο μας για την Ελλάδα που μας αξίζει. Κυρίως οι πιο αδύναμοι συμπολίτες μας... οι μακροχρόνια άνεργοι είναι οι πρώτοι ωφελημένοι από τις νέες δουλειές και την έκρηξη επενδύσεων που η πολιτική μας θα δημιουργήσει» ήταν μία ακόμη αποστροφή του λόγου του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος μεταξύ άλλων υπογράμμισε στέλνωτας προσκλητήριο ενότητας: «για τον ΣΥΡΙΖΑ πάντα υπάρχουν δύο Ελλάδες: αυτοί και εμείς – το Ναι και το Όχι – οι πατριώτες και οι προδότες – οι καλοί και οι κακοί.  Απαντήστε τους. Δεν είναι ο λαϊκιστής που εκφράζει τα αληθινά συμφέροντα του λαού. Είναι αυτός που του λέει την αλήθεια».

Το πόσο πειστικός θα είναι, τελικά, ο λόγος του κ. Μητσοτάκη θα φανεί λίαν προσεχώς στις πρώτες δημοσκοπήσεις και, φυσικά, την ώρα της κάλπης. Πλην, όμως, δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί αναλυτές και επικοινωνιολόγοι που επιμένουν ότι, τις περισσότερες φορές, η ελπίδα – έστω κι αν αποδειχθεί τελικά φρούδα – υπερνικά το φόβο. Και χθες, από τα Σπάτα, ο κ. Μητσοτάκης προέβαλλε το δικό του σχέδιο ελπίδας.