Τα μηνύματα είναι εξόχως ανησυχητικά: τα ραβασάκια της εφορίας δεν παίρνουν απάντηση, ο ΦΠΑ δεν κατατίθεται, οικοδομική δραστηριότητα δεν υπάρχει, η ανεργία αυξάνεται, το χρηματιστήριο καταρρέει και ξένες επενδύσεις δε φαίνονται στον ορίζοντα ούτε με τηλεσκόπιο. Ο αρμόδιος υπουργός, Ευ. Βενιζέλος, επιμένει να δηλώνει αισιόδοξος, ξέρει, όμως, ότι το εγχείρημά του κρέμεται από μία κλωστή.  Και δεν είναι η άρνηση των δημοσίων υπαλλήλων να εισπράξουν φόρους αυτή που δημιουργεί το πρόβλημα. Είναι η πραγματικότητα. Πως οι πολίτες δεν έχουν λεφτά. Γιατί οι φόροι αυξήθηκαν και τα εισοδήματα μειώθηκαν. Τόσο απλό, που όμως δεν το έλαβαν υπόψιν ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στις Βρυξέλλες.

Αν σε αυτό το δεδομένο συνυπολογιστεί και η επακόλουθη κοινωνική ένταση, τότε το μίγμα γίνεται εκρηκτικό. Οι φοιτητές έχουν δηλώσει πως τον Σεπτέμβριο θα είναι στους δρόμους, οι αγανακτισμένοι έχουν ανανεώσει το ραντεβού τους για τη ΔΕΘ, ενώ οι ιδιοκτήτες ταξί δεν έχουν καταθέσει οριστικά τα όπλα. Σε αυτούς θα προστεθούν και οι εργαζόμενοι από όποια δημόσια επιχείρηση οδηγηθεί σε ιδιωτικοποίηση. Ειδικά το συνδικάτο της ΔΕΗ απειλεί με… Κιούγκι.

Σε αυτό το πλαίσιο μόνη λύση είναι το ξένο χρήμα. Από το ΕΣΠΑ και άμεσες επενδύσεις. Η αγορά χρειάζεται ενέσεις ρευστότητας, αλλιώς δε θα μπορέσει να εφαρμοστεί το δημοσιονομικό πρόγραμμα της κυβέρνησης. Για αυτό ο Μ. Χρυσοχοΐδης τρέχει να αλλάξει τους όρους χορήγησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Γιατί, όσο και να κόψουν πλέον στην υγεία ο Α. Λοβέρδος και στην ασφάλιση ο Γ. Κουτρουμάνης δε θα έχει κανένα αντίκρισμα.

Ξένες επενδύσεις θα έρθουν αν τρέξει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και ολοκληρωθεί το φορολογικό πλαίσιο. Γιατί, οι ξένοι θέλουν να ξέρουν τι πωλείται, αν υπάρχει κοινωνική συναίνεση και τι θα πληρώσουν. Για να μπουν και να μείνουν.