Ενδεχομένως το Μαξίμου να απόλαυσε, μέχρι τώρα, την πίεση που άσκησε κυρίως η Ουάσιγκτον προς τα Σκόπια για την αναζήτηση λύσης στη διαφορά της ΠΓΔΜ με την Ελλάδα. ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση επιθυμούν λύση στο «Σκοπιανό», με αντάλλαγμα την έναρξη των ενταξιακών διαδικασιών της γείτονος σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. έστω κι αν μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ουδεμία διάθεση δείχνουν να συναρτήσουν από την εξεύρεση συμφωνίας την ενταξιακή προοπτική των Σκοπίων. Κυρίως διότι στην Ε.Ε. επικρατεί σοβαρός προβληματισμός για τη σκοπιμότητα μίας νέας διεύρυνσης της Ένωσης στα δυτικά Βαλκάνια.

Έτσι, ο Πρωθυπουργός – κατά τη συνάντησή του με τον ομόλογό του κ. Ζάεφ – έσπευσε να αποδεχθεί σχεδόν την πρόταση για «Μακεδονία του Ίλιντεν», η οποία επιπλέον θα του έδινε το αναγκαία erga omnes, δηλαδή την αποφυγή μίας διπλής ονομασίας των Σκοπίων, όπως στους τύπους θα ήταν μία «Μακεδονία με επιθετικό προσδιορισμό», στην πράξη όμως θα παρέμενε απλώς «Μακεδονία». Η κυβέρνηση μοιάζει να πορεύθηκε, όλο αυτό το διάστημα, με την βεβαιότητα ή, πάντως, την διαβίβαση του μηνύματος προς τους συμμάχους ότι μπορεί να φέρει εις πέρας τη συμφωνία. Η εικόνα ανατράπηκε με το Ίλιντεν. Το οποίο όσο όμορφα μπήκε στο τραπέζι, τόσο όμορφα κάηκε.

Είναι σημαντικό αλλά όχι κρίσιμο το στοιχείο της διαφωνίας της αντιπολίτευσης του VMRO στα Σκόπια. Σημαντικό διότι ακυρώνει την εκτίμηση Ζάεφ ότι η λύση όχι μόνον θα γίνει αποδεκτή αλλά δεν απαιτεί και επίπονες συνταγματικές αναθεωρήσεις. Από την άλλη δεν θεωρείται κρίσιμο υπό την έννοια ότι, κάποιοι θεωρούν πως, διεθνείς μοχλοί πίεσης υπάρχουν προκειμένου το VMRO να μεταβάλλει τη στάση του. Εξ ου και ο Ζάεφ, που είδε την πρότασή του να απορρίπτεται, επιμένει σε αυτή.

Το πρόβλημα, εν προκειμένω, δεν είναι οι περιορισμένοι χειρισμοί Ζάεφ αλλά ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί το Μαξίμου, αν δεν το έχει ήδη πάθει.

Με το σύνολο της αντιπολίτευσης να απορρίπτει την πρόταση για «Μακεδονία του Ίλιντεν» και τη Νέα Δημοκρατία να απορρίπτει συλλήβδην κάθε λύση που δεν θα προϋποθέτει συνταγματική αναθεώρηση που θα αγγίζει και τα θέματα της εθνικότητας και της γλώσσας (με εξάλειψη της «Μακεδονικής»), οι σύμμαχοι του κ. Τσίπρα περιορίζονται. Πολλώ δε μάλλον, όταν – όπως επανέλαβε σήμερα Τρίτη – ο κυβερνητικός εταίρος του κ. Τσίπρα, Πάνος Καμμένος, «εγώ και όλοι οι ΑΝΕΛ δεν ψηφίζουμε ποτέ κανένα όνομα που να περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία», όποιο και να είναι... δεν έχει σημασία αν θα είναι Ίλιντεν, Ανω ή Γκόρνα».

Ο κ. Καμμένος προσέθεσε κάτι που, στο παρασκήνιο επαναλάμβαναν όλο το διάστημα συνεργάτες του και βουλευτές των ΑΝΕΛ. Ότι δηλαδή δεν αναμένει λύση καθώς παρά τα βήματα που έκανε η Αθήνα, οι σκοπιανοί δεν έχουν ανταποκριθεί καθώς για να αλλάξει το Σύνταγμα της ΠΓΔΜ προϋποθέτει εκλογές».

Πλέον, ο Πρωθυπουργός θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από τις συνήθεις επιθέσεις προς τη Ν.Δ. ή τις αναφορές του προς διεθνείς συνομιλητές για τα προσκόμματα που του δημιουργεί η αντιπολίτευση στην εξεύρεση λύσης στο ζήτημα της ΠΓΔΜ. Θα πρέπει να τους εξηγήσει τι συνέβη και από τον... ενθουσιασμό των προηγούμενων ημερών και τις επαφές του με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Αθήνα και Σκόπια ενδέχεται να βρεθούν εκ νέου σε αδιέξοδο. Να εξηγήσει, δηλαδή, πως ο ίδιος αλλά και ο Ζάεφ μάλλον υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους να επιβάλλουν μία λύση.