O Φρανσουά Ολάντ θα είναι ο αντίπαλος του Νικολά Σαρκοζί στις επερχόμενες γαλλικές εκλογές, αφού πήρε το βράδυ της Κυριακής, το χρίσμα των Σοσιαλιστών, επικρατώντας στον δεύτερο γύρο της Μαρτίν Ομπρί. Το Newpost.gr σας παρουσιάζει το προφίλ και το παρελθόν του πιθανού επόμενου προέδρου της Γαλλίας, που όπως όλα δείχνουν θα αντιμετωπίσει τον Νικολά Σαρκοζί. Ο Ολάντ μπορεί να χαρακτηριστεί τυχερός, αφού η περιπέτεια του Ντομινίκ Στρος-Καν με την αμερικανική δικαιοσύνη, του άνοιξε το δρόμο για το χρίσμα των Σοσιαλιστών. Αν ο DSK ήταν υποψήφιος για τη θέση του επικεφαλής των Σοσιαλιστών θα κέρδιζε, όχι μόνο το χρίσμα, αλλά και τις προεδρικές εκλογές. Ο Ολάντ, όμως, όπως δείχνουν από καιρό οι δημοσκοπήσεις, μπορεί να κάνει το ίδιο και το πρώτο βήμα το κατάφερε.

Η πορεία και το κεφάλαιο «Σεγκολέν Ρουαγιάλ»

Ο Φρανσουά Ολάντ γεννήθηκε στην πόλη Ρουέν του Σεν-Μαριτίμ, στις 12 Αυγούστου του 1954. Έκανε σπουδές επιχειρήσεων στη διάσημη HEC του Παρισιού (HEC Paris ή Ecole des Hautes Etudes commerciales de Paris), στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού (Sciences Po) και στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης της Γαλλίας (ΕΝΑ). Εργάστηκε στο γαλλικό Ελεγκτικό Συνέδριο (Cour des comptes).

Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ηττηθείσα την πρώτη Κυριακή των προκριματικών εκλογών των Σοσιαλιστών, αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο για τον Φρανσουά Ολάντ. Σύντροφοι από τη δεκαετία του '70 (γνωρίστηκαν στην ΕΝΑ), δεν παντρεύτηκαν ποτέ, αλλά απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Oι κακεντρεχείς, μάλιστα, τον αποκαλούσαν «Κύριο Ρουαγιάλ». Το 2007, μετά την ήττα της Ρουαγιάλ στις προεδρικές εκλογές από τον Νικολά Σαρκοζί, η σχέση τους τερματίστηκε με τον Ολάντ να βρίσκει (ενδεχομένως και νωρίτερα) παρηγοριά στην αγκαλιά της δημοσιογράφου, Βαλερί Τριρβελιέ.

Από το 1997 έως το 2008 ήταν επικεφαλής των Γάλλων Σοσιαλιστών, πριν τον διαδεχθεί η Μαρτίν Ομπρί, ενώ αποτελεί πιστό υπηρέτη του Σοσιαλιστικού κόμματος (PS) από τα χρόνια του Φρανσουά Μιτεράν.

Ο «νορμάλ πρόεδρος», το προσωπείο της χαράς και το... σκούτερ

Στον μετριοπαθή κεντροαριστερό Ολάντ καταλογίζεται από τους αμφισβητίες του ότι δεν έχει διατελέσει ποτέ υπουργός και ότι στερείται διεθνούς εμπειρίας, ενώ δεν θεωρείται και ιδιαίτερα χαρισματικός, με την πολιτική έννοια του όρου. Χαρακτηριστικά του, η ρητορική του δεινότητα, η τάση προς... χιούμορ.

Αξιοσημείωτο είναι το ότι ο Ολάντ, με το μόνιμο χαμόγελο, μετακινείται με σκούτερ, ενώ ξεπερνά στο ύψος τον Νικολά Σαρκοζί μόλις για τρεις πόντους (ο Ολάντ είναι 1,71). Ο ίδιος μάλιστα, αστειευόμενος, έχει πει ότι είναι δύσκολο να πέσει λόγω... χαμηλού κέντρου βάρους. Έχει γίνει μάλιστα πολλές φορές αντικείμενο χιούμορ, όπως και κούκλα στο Canal Plus. Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει χάσει αρκετό βάρος, σε μια προσπάθεια να ενισχύσει την εικόνα του. Ως εικόνα πάντως, συμβολίζει τις ρομαντικές και νοσταλγικές εποχές της Γαλλίας.

Oι φίλοι του, πάντως, λένε ότι υποφέρει από τους χλευασμούς και τις ίντριγκες, καταφέρνοντας, όμως, να κρύβει τα συναισθήματά του πίσω από ένα προσωπείο χαράς. Ο Ολάντ είναι επαγγελματίας πολιτικός χωρίς να εμφανίζει τάσεις αλαζονείας. Θεωρείται αρκετά απρόβλεπτος στις αποφάσεις του, ενώ δεν προβλέπεται πιθανή η ανάμιξή του σε πάσης φύσεως σκάνδαλο.

Αυτοπαρουσιάζεται, στην καμπάνια του, ως ένας «καθημερινός και νορμάλ» πρόεδρος, με το πρόγραμμά του να εστιάζεται στους νέους και στις ιδέες του «Γαλλικού ονείρου» και της  «κοινωνικής δημοκρατίας». Έχει ως προτεραιότητες την αναδιάρθρωση του φορολογικού συστήματος και της υιοθέτησης αυστηρότερων κανόνων κατά της κερδοσκοπίας, των φορολογικών παραδείσων και των υψηλών αμοιβών. Έχει προαναγγείλει τη δημιουργία 60.000 θέσεων εργασίας στον τομέα της Παιδείας όπως και το «παραγωγικό συμβόλαιο» στον εργασιακό τομέα. Παράλληλα, σχεδιάζει τη λιγότερη εξάρτηση της χώρας από την πυρηνική ενέργεια. Καλείται να φέρει τη νίκη στους Σοσιαλιστές έπειτα από 17 χρόνια και τρεις διαδοχικές ήττες.

Τέλος, ο ίδιος ο Ολάντ πιστεύει ότι ο Σαρκοζί θα θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο, στις εκλογές του Απριλίου του 2012. Ο χαμογελαστός Ολάντ όμως είναι φαβορί....

Βαγγέλης Βιτζηλαίος