Από το Νοέμβρη του 2007, στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου δεν υπήρξε καμιά αμφισβήτηση στο ΠΑΣΟΚ. Μοναδική εξαίρεση ήταν οι λίγες ώρες της κοινοβουλευτικής ανταρσίας της 16ης Ιουνίου, που μαζεύτηκε πάρα πολύ γρήγορα, αφού εκείνος που είχε αμφισβητήσει τότε το Γιώργο Παπανδρέου ήταν ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου. Μετά την παρ’ ολίγον παραίτηση το κύρος του είχε κλονιστεί, αμφισβήτηση όμως δεν υπήρχε. Αυτό το κεφάλαιο έκλεισε την Κυριακή. Η ουσία της παρέμβασης Λοβέρδου, Διαμαντοπούλου, Ραγκούση είναι ότι απευθύνεται στην μετά το Γιώργο περίοδο. Είναι μια πολιτική πλατφόρμα για συσπείρωση δυνάμεων με αντικειμενικό στόχο ότι την επόμενη μέρα το κόμμα, ή ότι θα έχει απομείνει από αυτό δεν θα περάσει αμαχητί στον Βενιζέλο, τον οποίο πολύ υποπτεύονται ότι  έχει συνάψει συνολική συμφωνία με τον Πρωθυπουργό. Ένας από τους λόγους που οι τρεις βιάστηκαν είναι ο φόβος, ότι η κυβέρνηση μπορεί να πέσει πολύ γρήγορα, στην ψηφοφορία της 20ης Oκτωβρίου για το Πολυνομοσχέδιο. Εξυπακούεται, πώς αν αυτό είχε συμβεί, η κατάθεση μιας πλατφόρμας με το συγκεκριμένο περιεχόμενο  δεν θα είχε απολύτως κανένα νόημα.

Η πράξη έχει σημασία όσο και αν κρίσιμες λεπτομέρειες – όπως π.χ. ποιος θα ηγηθεί των τριών – παραμένουν αδιευκρίνιστες. Ο Βενιζέλος, που κατάλαβε αμέσως τι συμβαίνει, έσπευσε να υποβαθμίσει την σημασία της κίνησης και προσπάθησε να «ενσωματώσει» πολιτικά τους τρεις.

Είναι σαφές ότι ο υπουργός Οικονομικών δεν θέλει να δώσει μια μάχη ιδεολογικού περιεχομένου για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, και γιατί η εναλλακτική του σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν παρά φύση συμμαχίες, όπως π.χ. με το Χάρη Καστανίδη αλλά και γιατί αντιλαμβάνεται, πως αν στα χαρακώματα βρεθούν αντίπαλοι οι «εκσυγχρονιστές» με τους «παραδοσιακούς» και μάλιστα μετά από μια εκλογική συντριβή, το ΠΑΣΟΚ νομοτελειακά θα οδηγηθεί στη διάσπαση. Αυτό δεν είναι αυτό που ο Βενιζέλος επιθυμεί, έστω και αν σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να συσπειρώσει πίσω του το μεγαλύτερο κομμάτι.

Από την άλλη πλευρά όμως, η κίνηση των τριών είναι δρόμος χωρίς επιστροφή, αν ανακρούσουν πρύμνα θα ευτελιστούν. Η αντιπαράθεση σε μια «ιδεολογική» βάση είναι ο μόνος τρόπος για τους τρεις να αντιμετωπίσουν με αξιώσεις το Βενιζέλο και να δημιουργήσουν συσπειρώσεις σε μια κοινοβουλευτική ομάδα και ένα κόμμα που βρίσκεται σε σύγχυση και αγωνία. Μια διακριτή πλατφόρμα ωστόσο, όσο και αν θέλουν να μην το προβάλλουν και όσο και αν η συμμετοχή του Ραγκούση στο «τριουμφιράτ», (την τριανδρία λατινιστί, το ηγετικό σχήμα που αναπήδησε την ταραγμένη περίοδο των ρωμαϊκών εμφυλίων) αυτό ακριβώς ήθελε να σηματοδοτήσει, δεν είναι τίποτε άλλο από αμφισβήτηση της ηγεσίας. Ο Γιώργος το κατάλαβε αυτό αμέσως.

Το θέμα είναι πώς θα αντιδράσει, γιατί εκείνος κρατάει το κλειδί των εξελίξεων. Αν δεν αποχωρήσει, αν θελήσει να παραμείνει, όπως πιστεύουν οι συνεργάτες του ότι θα κάνει, τότε η τριανδρία χρειάζεται επειγόντως και έναν Βρούτο.


Θέμης Δαγκλής


Σχετικά Θέματα: Άρχισε η εβδομάδα του διαβόλου
Άρθρο- παρέμβαση του Μόσιαλου: «Το πολιτικό σύστημα πρέπει να αλλάξει»