Μετά από δύο χρόνια στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ έριξε λευκή πετσέτα. Ανακεφαλαιώνοντας τα γεγονότα από τις εκλογές του 2009, και ιδιαίτερα την περίοδο από το Μάιο ως τον Νοέμβριο, η κοινή συνισταμένη είναι ότι μετά από κάθε κρίση το ΠΑΣΟΚ ήταν όλο και λιγότερο σε θέση να κυβερνήσει. Ως που, μετά το πολυνομοσχέδιο ακολούθησε το απόλυτο μπλακάουτ.

Ασφαλώς έγιναν επιλογές που επιτάχυναν την κατάρρευση. Από το Μάιο του 2010 ήδη η κυβέρνηση είχε έλλειψη νομιμοποίησης και όδευε σε πολιτική απομόνωση. Ήταν λάθος ότι δεν εισακούστηκε η εισήγηση Καστανίδη για εκλογές το καλοκαίρι του 2010 - μεγαλύτερο ίσως και από το ότι εισακούστηκε η άποψη του για δημοψήφισμα το Νοέμβρη του 2011 - όπως επίσης λάθος ήταν ότι αγνοήθηκε η εισήγηση Βενιζέλου-Λοβέρδου να ψηφιστεί το μνημόνιο με 180 βουλευτές αντί για 151.

Σε επίπεδο πολιτικών επιλογών, ήταν λάθος η έμφαση στην αύξηση της φορολογίας αλλά και η άρνηση να γίνουν τομές, ενώ αντίθετα προκρίθηκαν οι οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων.

Αν η κυβέρνηση π.χ. απλά έκλεινε τον ΟΣΕ τον Ιούνιο του 2010, θα είχε επιτύχει δημοσιονομικό όφελος ανάλογο με την περικοπή μερικών εκατοντάδων χιλιάδων συντάξεων, με πολύ μικρότερο κοινωνικό κόστος.

Αυτό όμως που κυρίως χαρακτηρίζει τη διετία 2009-2011 δεν είναι τίποτε από όλα αυτά, αλλά η απόλυτη αδυναμία του ΠΑΣΟΚ, να υλοποιήσει τις πολιτικές που η κυβέρνηση του εξήγγειλε, νομοθετούσε και ψήφιζε στο κοινοβούλιο. Τα σχολικά βιβλία - που δεν επηρέαζαν την προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής - είναι μόνον ένα παράδειγμα.

Πολιτικές στις οποίες είχε επενδύσει η κυβέρνηση ή ήταν απαραίτητες για την επιτυχία της δημοσιονομικής προσπάθειας στάθηκε αδύνατο να υλοποιηθούν. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς εδώ;

Τις μετατάξεις; Tο κλείσιμο φορέων και οργανισμών; Την πάταξη της φοροδιαφυγής; Αυτή η λίστα είναι ατελείωτη.

Από τον Οκτώβρη του 2009 και σε κάθε πεδίο πολιτικής, η κυβέρνηση παρήγαγε φτωχά αποτελέσματα… Αυτό δεν το περίμενε κανείς τον Οκτώβριο του 2009.

Γιατί υπήρχε εμπιστοσύνη, ότι το ΠΑΣΟΚ είχε την τεχνογνωσία της εξουσίας, ανεξαρτήτως του πόσο ξεχαρβαλωμένος ήταν ο κρατικός μηχανισμός - που πάντα ήταν.

Η περίοδος 1994-2000, τόσο επί Ανδρέα Παπανδρέου, όσο και επί Κώστα Σημίτη, η οποία οδήγησε την Ελλάδα στην ΟΝΕ – με τη χρήση δημιουργικής λογιστικής και τρικς βεβαίως, αλλά αυτά ήταν σε ευρεία χρήση σε όλη την ΕΕ - είχε δημιουργήσει στον κόσμο την αίσθηση, ότι οι ΠΑΣΟΚοι ξέρουν τη.. δουλειά.

Ότι είναι σε θέση να πετύχουν αποτελέσματα, πολύ καλύτερα από τις κυβερνήσεις της ΝΔ, τις οποίες χαρακτήριζε πάντα μια αύρα διαχειριστικής ανεπάρκειας.

Μετά την κατάρρευση των τριτοδρομικών και σοσιαλιστικών οραμάτων της δεκαετίας του '80 το ΠΑΣΟΚ μπόρεσε να συγκρατήσει και να αυγατίσει τις δυνάμεις του τη δεκαετία του 90-2000 ως ο καλύτερος διαχειριστής της εξουσίας.

Τη διετία 2009-2011 αποδείχτηκε ότι αυτό ήταν ψευδαίσθηση. Μια ψευδαίσθηση που κατέρρευσε με πάταγο και στερεί την ακόμα κυβερνητική παράταξη από το μοναδικό συνεκτικό ιστό που διέθετε για τις ετερόκλητες δυνάμεις που ήταν συγκεντρωμένες κάτω από τη σημαία της…