Παρά τις νέες δηλώσεις για το αντίθετο και την επίμονη προσπάθεια που καταβάλλεται από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑ.Ο.Σ. να καλλιεργηθεί κλίμα μετάθεσης των εκλογών για μετά τις γιορτές του Πάσχα –και βλέπουμε- στην ΝΔ αντιλαμβάνονται ότι η 19η Φεβρουρίου παραμένει στο τραπέζι. Κρίσιμος παράγοντας για τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας παραμένει το PSI, η οποιαδήποτε παράταση ολοκλήρωσης του οποίου σε χρόνο μεταγενέστερο του αναμενόμενου (πέραν του μέσου με τέλος Ιανουαρίου δηλαδή), θέτει σε κίνδυνο το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων και βάζει τη χώρα σε περιπέτειες.

Υπενθυμίζεται ότι και η πρώτη συμφωνία για «κούρεμα» της τάξης του 21%, με βάση την απόφαση της Σ.Κ. της 21ης Ιουλίου, η οποία επρόκειται να έχει ολοκληρωθεί στις αρχές με μέσα Σεπτεμβρίου βάσει του αρχικού προγραμματισμού, άρχισε να παίρνει παρατάσεις και κατέληξε να μη γίνει ποτέ, φτάνοντας στη νέα συμφωνία των Ευρωπαίων ηγετών στις 26-27 Οκτωβρίου.
 
Όλα αυτά βέβαια, υπό το πρίσμα των κλυδωνισμών που ταλαιπωρούν συνολικά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και εγείρουν αμείλικτα ερωτήματα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνολικά και ειδικότερα της Ευρωζώνης.

«Προσπαθούμε να καταφέρουμε τον ετοιμοθάνατο θείο μας να μας χαρτζιλικώσει προτού συμβεί το –πολύ πιθανό- μοιραίο» περιγράφει γλαφυρά στο Newpost.gr την ευρύτερη κατάσταση στενός συνεργάτης του Προέδρου της ΝΔ.

Δευτερεύοντα ρόλο σε όλο αυτό το παζλ που έχει διαμορφωθεί, διαδραματίζουν οι εσωκομματικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ τις οποίες, από την πλευρά της Συγγρού εισπράττουν ως προσπάθειες των «κορυφαίων» του κινήματος, να πετύχουν τις επί προσωπικού καταλληλότερες δυνατές συνθήκες στην κούρσα της διαδοχής.

Περιφερειακά, στο παιχνίδι αυτό δείχνει να συμμετέχει ενεργά και ο Γ. Καρατζαφέρης, διεκδικώντας την παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου και την ανασύνθεση του σχήματος του Υπουργικού Συμβουλίου, με ενεργότερη τη συμμετοχή Σαμαρά. Ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., δι’ αυτού του τρόπου, επιχειρεί να χρεωθεί ο κ. Σαμαράς και η ΝΔ, μεγαλύτερο μέρος του κόστους των πολιτικών αποφάσεων που προκύπτουν από το Μεσοπρόθεσμο και τη νέα δανειακή σύμβαση.

Επιδιώκει, έτσι, να απορροφήσει δυσαρεστημένους, προερχόμενους από τον κεντροδεξιό χώρο, καθώς το κόμμα του έχει ταυτιστεί στην αντίληψη της κοινής γνώμης με την υποστήριξη του μνημονίου και των επιλογών της κυβέρνησης Παπανδρέου. Φαινόμενο που, με την πάροδο του χρόνου και μία περισσότερο ισομερή κατανομή του πολιτικού κόστους και προς την ΝΔ, θεωρεί ότι μπορεί να ανατραπεί.

Στον αντίποδα, η ΝΔ αντιμετωπίζει δύο καθαρά δεδομένα με βάση τη συνειδησιακή διαμόρφωση του εκλογικού σώματος. Πρώτον, η ιδεολογική διεύρυνση προς τα δεξιότερα, η οποία έχει συμπιέσει τον Γ. Καρατζαφέρη.

Δεύτερον το γεγονός ότι ως κόμμα εξουσίας, εξ’ ορισμού απευθύνεται σε ευρύτερες κοινωνικές μάζες με ετερόκλητα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, κάτι που της διασφαλίζει ευκολότερη εκλογική διείσδυση.

Εκ παραλλήλου, η στρατηγική αποστασιοποίησης που ακολουθεί ο κ. Σαμαράς από τη λήψη νέων μέτρων, εμφανιζόμενος περισσότερο να αντιπολιτεύεται παρά να συμπολιτεύεται, του διατηρεί στη κοινή γνώμη το πλεονέκτημα της «αντίθετης φωνής». Ωστόσο, γεγονός παραμένει ότι η επιλογή του –αναγκαστική ή μη- για συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου, έχει αποδυναμώσει το αντιμνημονιακό του προφίλ.


Πάνος Ρασσιάς