Του Aλεξη Παπαχελα
Τρομάζει το μίσος και ο φανατισμός των άκρων που σιγά-σιγά μπολιάζουν τον δημόσιο διάλογο. Δεν μας εκπλήσσει τίποτα πλέον. Διαβάζεις ανακοινώσεις συνδικαλιστικών παρατάξεων –ακόμη και συντηρητικών κομμάτων– και νομίζεις ότι έχει έλθει ο κόκκινος Οκτώβρης. Ακούς προτροπές για κρεμάλες, για εκτελέσεις, για, για... και αναρωτιέσαι γιατί οι άλλες χώρες που περνάνε αντίστοιχες κρίσεις δεν μοιάζουν με εμάς. Ακόμη και ο λόγος ιεραρχών, ανθρώπων του Θεού, της αλληλεγγύης και της αγάπης, κατρακυλάει πολλές φορές στον βούρκο της μισαλλοδοξίας και του φονταμενταλισμού.
Μέσα σε συνθήκες φτώχειας και μεγάλης ανεργίας, αυτός ο φανατισμός μπορεί εύκολα να μας σπρώξει στον γκρεμό μιας εμφύλιας σύρραξης. Κάποιοι το προβλέπουν και το χαίρονται κιόλας όταν λένε μειδιώντας «ε ρε τι έχει να γίνει...». Δεν μπορώ να καταλάβω αν η χαρά και η προσμονή οφείλονται σε άγνοια και βλακεία ή σε σαδιστικές διαθέσεις έναντι εαυτών και αλλήλων.
Το μίσος δεν τρώγεται ούτε χορταίνει κανέναν πάντως. Το τρέφει η πείνα, το τρέφει ο ακραίος πολιτικός και συνδικαλιστικός λόγος, το τρέφει ο υπερκίτρινος τηλεοπτικός λόγος, αλλά το ίδιο το μίσος είναι τυφλό και αδιέξοδο.

Εχουμε μακρά παράδοση σε εμφύλιους σπαραγμούς, οι οποίοι πολλές φορές έθεσαν σε κίνδυνο την ίδια μας την υπόσταση.
Μπορεί να μην τα διδασκόμαστε για να διατηρούμε τους αυτάρεσκους ιστορικούς μας μύθους, αλλά έξω από την Τριπολιτσά ξέσπασε εμφύλιος και στη Μέση Ανατολή το ίδιο, την ώρα που ο Τσόρτσιλ σχεδίαζε να παρελάσει πρώτος ο ελληνικός στρατός από τους δρόμους της Ρώμης.

Yποχρέωση όλων μας είναι να κρατήσουμε τη χώρα όρθια και να μην αφήσουμε να πέσει στον γκρεμό. Ασχετα από το τι πιστεύουμε για το Μνημόνιο ή το ευρώ, δεν μπορούμε να αφήσουμε τα άκρα να μας πάνε δεκαετίες πίσω.

Βέβαια για να διασφαλισθεί αυτό, χρειάζονται επειγόντως δύο πράγματα: πρώτον, πιο δυναμική πάταξη της ανομίας των ισχυρών και επωνύμων και δεύτερον, να βρεθούν δουλειές για τις στρατιές ανέργων, που όσο δεν βλέπουν φως θα αποτελούν έτοιμο προσάναμμα στα μάτια κάθε παράφρονος ή «κολλημένου».


Πηγή: Η Καθημερινή