Του Νίκου Ξυδάκη Η εκδηλωθείσα αντίθεση μεταξύ ΔΝΤ και Κομισιόν, αφενός, και Γερμανίας, αφετέρου, με αφορμή το κλείσιμο του ελληνικού PSI και του ύψους της δανειακής βοήθειας, φέρνει στο φως τις διαφορετικές στρατηγικές που διαμορφώνονται για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και της κρίσης του ευρώ. Η τρόικα δεν έχει ενιαία γραμμή στην αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος: άλλα φρονεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που βλέπει την ύφεση να καλπάζει όσο σκληραίνει η δημοσιονομική πειθαρχία, άλλα φρονεί η Κομισιόν που βλέπει την πολιτική της επιρροή να αποσαθρώνεται μαζί με τον αποσαθρούμενο κοινωνικό χάρτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, κι άλλα φρονεί η Γερμανία που πρωτοστάτησε στην επιβολή του σιδηρού δημοσιονομικού κανόνα και ζητάει τιμωρία της Ελλάδας και κηδεμόνευσή της.

Το ΔΝΤ γνωρίζει ότι με μόνο εργαλείο την εσωτερική υποτίμηση η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει από την κρίση χρέους· ούτε η Πορτογαλία ούτε καν η Ιρλανδία ή οι μεγάλες Ιταλία και Ισπανία. Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολ. Μπλανσάρ φαίνεται να είναι πίσω από μια νέα, πιο ευέλικτη προσέγγιση του ευρωπαϊκού προβλήματος, την οποία εκφράζει ήδη δημοσίως η διευθύντριά του Κριστίν Λαγκάρντ, όταν πιέζει την οχυρωμένη ανεξάρτητη ΕΚΤ και την άτεγκτη Γερμανία. Η εμμονή στη δημοσιονομική πειθαρχία, σε χώρες μάλιστα χρεοκοπημένες ή υπερχρεωμένες, απειλεί με ύφεση όχι μόνο την Ευρώπη, αλλά όλον τον κόσμο, προειδοποιούν πλέον ανοιχτά το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα και όλοι οι διεθνείς οργανισμοί.

Η Ελλάδα, πρώτο θύμα της ευρωκρίσης, υφίσταται επί της χρεοκοπημένης κεφαλής της αλληλοεξουδετερωνόμενα και αντινομικά γιατροσόφια από αδύναμους ηγέτες και ανεύθυνους τεχνοκράτες, έμφοβους και διαρκώς ηττώμενους από τις αγέλες των αγορών. Το ευρωομόλογο, η παροχή ρευστότητας, η ρύθμιση των χρεών θα έρθουν και θα ανακουφίσουν την Ευρώπη – αλλά όχι τώρα, αργότερα. Το ζήτημα είναι σε ποια κατάσταση θα βρίσκεται η Ελλάδα εκείνη την ώρα, αργότερα.