Του Παναγιώτη Γ.Κανελλόπουλου
Πως ηχεί άραγε ο τίτλος: Αποκριάτικη εκδήλωση Ενορίας Αγ.Ανδρέου Κ.Πατησσίων;
Πιο παλιά θα σήκωνε «προοδευτικές» ανατριχίλες. Σήμερα ηχεί ως κάτι παράξενο (άκου εκεί «ενορία») αλλά δημιουργεί και μια συγκρατημένη περιέργεια.

Με αυτή τη διάθεση κατηφόρισα και εγώ χτες τη Πειραιώς για να βρεθώ στον πολύ γνωστό συναυλιακό χώρο όπου γινόταν η εκδήλωση. Για να λέω και την αλήθεια, σαν «καλός χριστιανός» που δεν είμαι, από υποχρέωση πήγα. Για να κάνω παρέα σε έναν κολλητό και με μια ενδόμυχη διάθεση να χαβαλεδιάσω –αν όχι να χλευάσω-με αυτά που θα έβλεπα.

Άλαλα όμως τα χείλη των ασεβών. Στη σκηνή μια ομάδα μουσικών με αμιγώς παραδοσιακά όργανα (όχι ντραμς και ηλεκτρικά κιθαρόμπασα) να παίζει δημοτικά από όλη την Ελλάδα, από κάτω να χορεύουν καμιά εκατοσταριά άνθρωποι -κυρίως νεότερων ηλικιών -και από πίσω άλλοι πεντακόσιοι στις καρέκλες να απολαμβάνουν.

Ούτε πολιτικοί, ούτε μεγαλόσχημοι του κλήρου, ούτε μουστακαλούδες των «κύκλων», κλώνοι της Ελένης Λουκά. Απλοί ενορίτες και ενορίτισσες από μια παλιά μικροαστική συνοικία της Αθήνας, που απέδρασαν από το τουρκομπαρόκ της ελληνικής Τ.V και διέσχισαν την τη πόλη από το ένα άκρο στο άλλο για να βρεθούν δίπλα στο κάλεσμα του παπά τους. Τον παπά θα ξέχναγα… Ιερομόναχος μεν , με επαφή με τον κόσμο τούτο δε. Γεμάτος όρεξη για προσφορά στο ποίμνιό του. Ρεαλιστής και τσαμπουκάς : «Δεν θέλω πολλά πολλά με τους παππάδες. Περιμένατε να ήταν γεμάτη σήμερα η αίθουσα ράσο ε; Αμ δε…»

Στο τέλος της βραδιάς τα «παιδιά της ενορίας» (οι περισσότεροι με άσπρα μαλλιά και μπαστούνια) έφευγαν με ένα με πλατύ χαμόγελο και ένα ευχαριστώ στον παππά. Ευχαριστώ, που τους έβγαλε από το σπίτι και τους πρόσφερε ένα ξέσκασμα χωρίς να υποχρεούνται να πληρώσουν δεκάρα. Ευχαριστώ που τους κάνει να νοιώθουν μέλη μια μικρής κοινωνίας που όσο και αν ακούγεται ντεμοντέ λέγεται ΕΝΟΡΙΑ.

Να μας έχει  Θεός γερούς! Να γίνει και του χρόνου, η ευχή –προσδοκία όλων.

Αυτή ήταν όλη η ανταμοιβή του «πάτερ» που λένε και οι «μορφωμένοι».

Χαιρέτησε και εμάς.

Και άναψε διακριτικά το τσιγαράκι του. Γιατί όχι άλλωστε…