Θέμος Αναστασιάδης 

Αν το τελευταίο έγκλημα του Γιωργάκη του Σοσιαλδιεθνούς ήταν η σπέκουλα για το δημοψήφισμα «ευρώ-δραχμή», τρέμω στην ιδέα ότι το πρώτο των διαδόχων του είναι η προκήρυξη εκλογών που κανείς δεν χρειάζεται και όλοι φοβούνται. Το δημοψήφισμα του Παπανδρέου του Γ. (και τελευταίου) μάς έβαλε στον κίνδυνο να διευκολύνουμε από μόνοι μας το ξεπέταγμα από την Ευρωπαϊκή Ενωση μια ώρα αρχύτερα. Κάτι ανάλογο φοβάμαι ότι πάει να γίνει με τις εκλογές, αν, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, προκύψει ένας αδύναμος δικομματισμός του 50κάτι τοις εκατό, ο οποίος υποτίθεται ότι θα πρέπει να πετύχει όσα δεν μπορούσε το σχήμα του 70% και των 200 τόσων εδρών. Ποιο το όφελος; Να μιλήσει ο λαός; Μα ήδη παραμιλά… τι άλλο να πει; Να διαλέξει μπρος γκρεμός και πίσω χαράδρα; Οσοι ειλικρινά σκέφτηκαν ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα στις Δημοκρατίες και ότι οι εκλογές είναι η σοβαρή θεσμική λύση, σκέφτονται ακόμη με πολιτικούς όρους παλαιότερων και ξεπερασμένων εποχών. Μακάρι να είναι μπούρδες όλα όσα γράφουμε εδώ, αλλά μέχρι τώρα τα δύο κόμματα εξουσίας επέδειξαν τη χειρότερη δυνατή συμπεριφορά. Ορυμαγδός (ν)τροπολογιών για να εξυπηρετηθούν ημέτεροι, χορηγοί και κομματική πελατεία μέσα στη Βουλή, ενώ απέξω ο απλός πολίτης αυτοκτονεί. Κυριολεκτικά!


Στις έκτακτες συνθήκες χρειάζονται έκτακτες πρωτοβουλίες, έκτακτη ηγεσία με έκτακτες εξουσίες. Τι  απ’ όλα αυτά θα μας προσφέρει η κάλπη; Στον κόσμο, τίποτα… Στα κόμματα, πέρα από τις έκτακτες επιχορηγήσεις που έτρεξαν να προεισπράξουν, επίσης τίποτα. Πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι φαντάζονται, τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΠΑΣΟΚ θα βρεθούν σε ακόμη πιο δυσχερή θέση απ’ αυτή που νομίζουν ότι είναι σήμερα. Και τότε τι θα κάνουν; Νέες εκλογές; Ε, δεν θα είναι η πρώτη φορά που η αλλεπάλληλη προσφυγή στις κάλπες οδηγεί στον ενταφιασμό της Δημοκρατίας. Ενδεχομένως ο πανικός τους μπροστά στα δημοσκοπικά ποσοστά που καταρρέουν τους ανάγκασε να προσφύγουν στην «πονηριά» τού ό,τι πάρουμε-πάρουμε, γιατί μετά δεν θα βρούμε ούτε την ψήφο μας. Δεν βλέπω σε τι απέχει αυτή η στάση ηθικά και πολιτικά από τις εξυπνάδες του Γιωργάκη να βγάλει την ευθύνη της χρεοκοπίας από πάνω του με το δημοψήφισμα. Μακάρι να τους φώτιζε ο Θεός και, όπως στο τελευταίο δευτερόλεπτο προέκριναν Παπαδήμο αντί… Ελσας Παπαδημητρίου και Πετσάλνικου, να ανέβαλλαν την πολιτική αναμέτρηση για Οκτώβρη και βλέπουμε, και να έπεφταν με τα μούτρα στη δουλειά! Μήπως, όμως, προτιμούν να μας «δουλεύουν» αντί να δουλεύουν;

Σίγουρα είναι πολύ αργά για τέτοιες σκέψεις, αλλά ας μας επιτρέψουν την εγωκεντρική έστω πολυτέλεια να καταγράφουμε τη θέση μας, έτσι για να μη λένε ότι το έκαναν με τις ευλογίες όλων. Η ΚΑΛΠΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ! Σε κάθε περίπτωση, εκτός κι αν κάποιο μαγικό ραβδάκι δώσει στον δικομματισμό 200 έδρες, στην Ευρώπη λίγο μυαλό παραπάνω και στον EFSF κάνα δυο τρισ. ευρώ επιπλέον για να μας στηρίζει. Αν συμβεί αυτό, ο Θεός δεν θα είναι απλώς μεγάλος, δεν θα είναι Μεσσίας, θα είναι Μέσι με διαιτητή «πιασμένο» επιπλέον! Δεν το βλέπω, όμως, πουθενά. Αντιθέτως, βλέπω εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να επιλέγουν υποσυνείδητα να αυτοκτονήσουμε εθνικά και πολιτικά, ψηφίζοντας με διάθεση ΤΙΜΩΡΙΑΣ των μεγάλων κομμάτων, εν γνώσει μας ότι έτσι το τέλος της ευρωπαϊκής Ελλάδας θα έρθει μια ώρα αρχύτερα. Και άμα ο άλλος πάνω στην απελπισία του προτιμά την αυτοκτονία, όπως ο συνταξιούχος φαρμακοποιός που «έφυγε» επειδή δεν ήθελε να είναι βάρος στα παιδιά του, καταλήγοντας να ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια, έτσι νιώθουν, υποψιάζομαι, πολλοί Ελληνες. Προτιμούν να ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ παρά να εμπιστευτούν όσους μας έφεραν εδώ που φτάσαμε και να ψάχνουν για μισθούς και συντάξεις ανάμεσα στα «σκουπίδια» του νέου μισθολογίου και του νέου Ασφαλιστικού που μας προσφέρουν οι δανειστές μας. Αναπτύσσεται μια άκρως ανησυχητική δυναμική, τύπου ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ, λες και ανήκουμε σε κάποιες από εκείνες τις αιρέσεις  των αλλοπαρμένων που αυτοκτονούν μαζικά, όπως συνέβη στα πολύ αρχαία χρόνια σε ολόκληρες φυλές και εθνότητες που χάθηκαν «ανεξήγητα» για τους μετέπειτα ιστορικούς.

Πώς σταματάμε το εθνικό σύνδρομο της πολιτικής αυτοκτονίας, του «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των ομοφύλων» και του «να καούν όλα τα σπίτια αφού άρπαξε φωτιά το δικό μου»; Τι περιμένουμε; Οτι θα μας σταματήσει τελευταία στιγμή η Ευρώπη, σαν τον Σούπερμαν που βουτάει στο κενό και προλαβαίνει κάποιον απελπισμένο που πηδάει από ουρανοξύστη; Εχω την αίσθηση ότι η Ευρώπη αυτή την εποχή γράφει το πρώτο κεφάλαιο μιας δικής της εμφύλιας τραγωδίας η οποία θα αναδιπλωθεί προσεχώς. Οπου οι νότιες χώρες θα βρεθούν σε έναν μεταμοντέρνο μετα-Μεσαίωνα, οι βόρειες θα παριστάνουν για λίγο καιρό τους ισχυρούς αφέντες και δυνάστες, με τη Γερμανία να χαίρεται όπως άλλοτε η βρετανική αποικιοκρατική αυτοκρατορία, έως ότου καταρρεύσει κι αυτή από μόνη της, καθώς ο ΤΡΙΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ενδυναμωμένος από την παγκοσμιοποίηση, θα την πνίξει από παντού. Αλλά ως τότε έχουμε λίγο καιρό, αρκετό για να παρακολουθούν ικανοποιημένοι την Ελλάδα  να αργοπεθαίνει σε μια πρωτοφανή ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ που προδιαγράφει ανατριχιαστικά ένας 11χρονος Ολλανδέζος, στον οποίο μάλιστα έδωσαν και κάποιο βραβείο για την ιδέα του «πώς να διώξεις τον κακό Ελληνα από την πολιτισμένη Ευρώπη». Πάτε στοίχημα ότι σε λίγο θα το δούμε και σε Playstation με διαγωνισμό «πόσα ελληνάκια μπορείς να θρέψεις με ένα ευρώ»;

Τέτοια θα ακούει το παιδί από τους γονείς του, τέτοια θα λέει. Ισως το μόνο που μπορεί να ανησυχεί τους δυνάστες μας είναι το αν οι Ελληνες θα προτιμήσουν να πάνε σαν παθητικοί αυτοπυρπολούμενοι Ινδοί ή σαν καμικάζι αυτοκτονίας ανά την Υφήλιο.

Πηγή: Το Πρώτο Θέμα