Του Τάσου Καραμήτσου 

Σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου που προσέφυγαν στο ΔΝΤ το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: επήλθε δεκαετής ασφυξία στην οικονομία και εξαθλίωση στην κοινωνία, ενώ οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν το εγχείρημα αυτό κατέρρευσαν και εξαφανίστηκαν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πολλά από τα μέτρα και κυρίως οι διαρθρωτικές αλλαγές που πρότειναν οργανισμοί όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ και οι υπηρεσίες της Ε.Ε. δεν ήταν σωστά. Δεν μιλάμε για το φάρμακο, αλλά για τη συνταγή, τη δοσολογία και την εκτέλεση της θεραπείας.


Σήμερα, μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές, ας μείνουμε στο ασφαλέστατο από την Ιστορία συμπέρασμα για το μέλλον των κομμάτων και των πολιτικών που διαχειρίστηκαν «μνημόνια» παγκοσμίως. Ετσι κάνουν οι λαοί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου όταν πιέζονται -  δικαίως ή αδίκως. Το κύμα αμφισβήτησης όσων πολιτικών σχημάτων οδηγούν την Ευρώπη σε μοιραίο δρόμο τα τρία τελευταία χρόνια απλώνεται παντού. Ο Σαρκοζί είναι υπ’ ατμόν, η ολλανδική σκληροπυρηνική κυβέρνηση κατέρρευσε, η Ισπανία, η Ιταλία και η Ιρλανδία βρίσκονται υπό καθεστώς πλήρους οικονομικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης. Μένει να ετοιμάζεται σε περίπου έναν χρόνο η Μέρκελ να τα μαζεύει.

Προσοχή, το σκηνικό αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι σωθήκαμε γιατί φεύγουν οι κακοί μονεταριστές και έρχονται οι καλοί σοσιαλιστές που θα φέρουν χρήμα και ανάπτυξη στην Ευρώπη, ούτε ότι η Ελλάδα μπορεί να συνεχίσει να είναι ένα απέραντο μπάχαλο και να κλέβει ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί τους ξένους. Σήμερα η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ μια ισχυρή κυβέρνηση, η οποία φυσικά εκ των πραγμάτων δεν θα είναι μονοκομματική. Με τις σημερινές μετρήσεις, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ δεν συγκεντρώνουν πάνω από 40% με 42% και οι δύο μαζί. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η κυβέρνηση που θα προκύψει θα είναι μνημονιακή ή αντιμνημονιακή, γιατί είναι βέβαιο ότι σύντομα δεν θα ξέρουμε για τι μνημόνιο θα μιλάμε με τις ραγδαίες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης. Πρέπει όμως... να μιλάμε ως χώρα. Να έχουμε μια φωνή!

Πηγή: Πρώτο Θέμα