Του Αλέξη Παπαχελά 
Η θητεία του κ. Λουκά Παπαδήμου φτάνει στο τέλος της και ίσως είναι μια καλή στιγμή για μια κατ’ αρχήν αποτίμησή της. Για να συμβεί αυτό, πρέπει βεβαίως να σκεφθούμε πού ακριβώς βρισκόταν η χώρα τον περασμένο Νοέμβριο, με την αξιοπιστία της διεθνώς στο ναδίρ και με εμφανή τον κίνδυνο χάους στους δρόμους, όπως τόσο καθαρά φάνηκε στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Το πολιτικό σύστημα ήταν έτοιμο να αυτοκτονήσει διορίζοντας ως πρωθυπουργό ένα παραδοσιακό πολιτικό μηδαμινής αποδοχής, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος. Ο κ. Παπαδήμος αποτέλεσε τη λύση ύστερα από μια περίοδο επικίνδυνης αστάθειας, η οποία παρ’ολίγον να διαλύσει το τραπεζικό σύστημα και να θέσει τη χώρα ντε φάκτο εκτός ευρώ.

Την ώρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας ο κ. Παπαδήμος υποτίμησε ίσως τη διαπραγματευτική του ισχύ, αλλά και την υποστήριξη του κόσμου έναντι των κλασικών πολιτικών. Αποδέχθηκε τους δικούς τους όρους και αντί για μια κυβέρνηση τύπου Μόντι σχημάτισε μια κυβέρνηση που συμπεριελάμβανε πολλά φθαρμένα πρόσωπα. Εν συνεχεία, πάντως, έδειξε ότι μπορεί να διαπραγματευθεί σκληρά και σε υψηλό επίπεδο με Ευρωπαίους κ.ά. εταίρους, οι οποίοι έβλεπαν επιτέλους ότι υπάρχουν Ελληνες αξιωματούχοι οι οποίοι εννοούν αυτό που λένε. Η διαπραγμάτευση του PSI και η αποφυγή μιας μεγάλης καταστροφής ήταν προϊόν πολύ μεγάλων προσπαθειών και αξιοποίησης προσωπικών γνωριμιών πολλών ετών. Είναι πολλοί αυτοί που θα τον ήθελαν πιο μαχητικό, ακόμη και πιο συγκρουσιακό με τους πολιτικούς αρχηγούς και τους υπουργούς. Ο αντίλογος είναι πως μόνο ένας επίμονος και συστηματικός άνθρωπος χαμηλών τόνων θα μπορούσε να κάνει τα κόμματα να συμφωνήσουν στα σκληρά μέτρα που ψηφίσθηκαν, να εκτονώσει σε μεγάλο βαθμό τις δημόσιες αντιδράσεις και να κλείσει μια συμφωνία που ήταν θετική για τα ελληνικά συμφέροντα. Τα ίδια τα κόμματα υπονόμευαν βεβαίως όσο μπορούσαν τον κ. Παπαδήμο, προκειμένου να βεβαιωθούν ότι δεν θα τους... απειλήσει στο μέλλον. Ευτυχώς το έκαναν με μέτρο στο τέλος, ίσως γιατί συνειδητοποίησαν ότι έκαναν ζημιά στον εαυτό τους και γιατί κατάλαβαν ότι έκαιγαν μία από τις λιγοστές εφεδρείες της χώρας. Ο κ. Παπαδήμος αποκατέστησε την αξιοπιστία της χώρας διεθνώς και εγκαινίασε μια νέα εποχή συνεννόησης και συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων. Το έκανε με αξιοπρέπεια, χωρίς να προκαλέσει ποτέ και προσπαθώντας πάντοτε να είναι απελπιστικά εντάξει με εκείνους που του έδωσαν την εντολή. Ο πρωθυπουργός ξεκίνησε τη θητεία του δηλώνοντας πως δεν είναι πολιτικός. Αυτό έγινε πολύ σαφές τους τελευταίους μήνες μια και ο κ. Παπαδήμος απέφυγε τη βασική τέχνη της πολιτικής, όπως ο διάβολος το λιβάνι. Δεν του πήγαινε, δεν τον ενδιέφερε να μιλήσει για όσα έκανε πίσω από κλειστές πόρτες ή σε κάποια σημαντικά τηλεφωνήματα. Υπ’ αυτή την έννοια δεν απέκτησε κάποιο ισχυρό συναισθηματικό δεσμό με τον μέσο Ελληνα. Εχει, όμως, προσφέρει πολλά σε μια χώρα που κρεμόταν κυριολεκτικά από μια κλωστή όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία. Είναι βέβαιο ότι ο επόμενος πρωθυπουργός θα παραλάβει τον πληρέστερο δυνατό σχεδιασμό και προγραμματισμό για τους κρίσιμους μήνες που έρχονται. Υποθέτω ότι ο κ. Παπαδήμος θα αποχωρήσει με τους ίδιους χαμηλούς τόνους από την πρωθυπουργία, ελπίζοντας ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας θα βρει τον δρόμο και τον τρόπο να αποφύγει ένα νέο αδιέξοδο. Αν πάντως το πολιτικό σύστημα δεν τα καταφέρει, καλό είναι να ξέρει κανείς πως υπάρχουν ακόμη εφεδρείες στη χώρα για μια... ώρα ανάγκης.
 

Πηγή: Η Καθημερινή