Του ΙΚ Πρετεντέρη 

Σε κάποια διάλεξή του, ο Τζον Μέιναρντ Κέινς δέχτηκε τις επικρίσεις ενός ακροατή επειδή διατύπωσε διαφορετική άποψη από εκείνη που υποστήριζε στο παρελθόν. Τον αποκάλεσε, δηλαδή, περίπου «κωλοτούμπα».
Ο Κέινς του απάντησε: «Εγώ, όταν αλλάζουν τα δεδομένα, αλλάζω και άποψη. Εσείς τι κάνετε, καλέ μου κύριε;».
Θυμήθηκα τον ρεαλισμό του μεγάλου βρετανού οικονομολόγου παρακολουθώντας την αμήχανη εικόνα του Σαμαρά με την Ντόρα στην τηλεόραση.
 
Είναι προφανές ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Δεν ξέρω αν έχουν αλλάξει άποψη ο ένας για τον άλλο - και ελάχιστα με ενδιαφέρει. Αλλά αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο στη νέα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.
 
Πολύ φοβούμαι, δηλαδή, πως ούτε η κατάσταση της χώρας, ούτε το σκηνικό που προέκυψε από τις εκλογές της 6ης Μαΐου διαθέτουν πλέον την πολυτέλεια μιας προσωπικής αντιπαράθεσης Σαμαρά - Ντόρας ή της γκρίνιας του Καρατζαφέρη για «προδότες», «αποστάτες» και άλλα χαμερπή υποκείμενα.
 
Οι ψηφοφόροι (έστω και με διαφορετικό τρόπο…) το είπαν και στους τρεις στις κάλπες. Η αυτονόητη υποχρέωση, όμως, ενός έλλογου πολιτικού είναι να καταλάβει το μήνυμα που του έστειλαν οι ψηφοφόροι. Τουλάχιστον οι δυο έπιασαν το… υπονοούμενο.
 
Μα πώς γίνεται χθες να βρίζονται και σήμερα να φιλιώνουν; θα αναρωτηθεί ίσως ο επιφυλακτικός αναγνώστης.
Σωστό. Αλλά, αν θέλετε τη γνώμη μου, κακώς βρίζονταν. Απλώς στην Ελλάδα έχουμε την ευκολία της αβασάνιστης καταγγελίας, της ακατανόητης υπερβολής και της προσωπικής διαβολής.
 
Ο Καμμένος, ας πούμε, μπορεί να διαφωνεί στα πάντα με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, δικαίωμά του. Αλλά τι λόγο έχει να τους αποκαλεί «προδότες»;
 
Διότι τότε το αυτονόητο ερώτημα που προκύπτει είναι πώς γίνεται κι ένας κοτζάμ «ανεξάρτητος Ελληνας» μετέχει σε «σύσκεψη προδοτών» στο Προεδρικό Μέγαρο για τη διακυβέρνηση του τόπου;
 
Είμαι βέβαιος ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών εκλαμβάνει αυτού του τύπου τις εξάρσεις ως «καμία μ… για να περνάει η ώρα» - μια κουλτούρα τηλεοπτικών πρωινάδικων.
 
Αλλά ένα πολιτικό σύστημα με στοιχειώδη αίσθηση των περιστάσεων και με κοινό μέτρο σοβαρότητας θα προσπαθούσε να τις αποφύγει - άσε που όλο και κάποιος αφελής μπορεί να τις πάρει σοβαρά.
 
Διότι τελικά στους πολιτικούς δεν ενδιαφέρει ούτε αν αγαπιούνται, ούτε αν συμπαθιούνται, ούτε αν πηγαίνουν μαζί διακοπές.
 
Δεν ενδιαφέρει αν είναι καλά παιδιά ή κακοί οικογενειάρχες, αν έχουν προσωπικές διαφορές ή ιδεολογικές εμμονές.
Ενδιαφέρει τη δεδομένη στιγμή να κάνουν σωστά και σοβαρά τη δουλειά που τους ζητάει ο ελληνικός λαός. Και να καταλαβαίνουν πότε αλλάζουν τα δεδομένα για να αλλάζουν και τις απόψεις τους.

Πηγή: Τα Νέα