Του ΙΚ Πρετεντέρη
τΟν μΑιΟ τΟΥ 2010 ένας από τους κορυφαίους υπουργούς της τότε κυβέρνησης μου εξηγούσε ενθουσιωδώς πόσο σημαντικά για τον τόπο είναι όσα περιέχει το Μνημόνιο. ΚΑΠΟίΑ ΣτίΓμη αναγκάστηκα να διακόψω τον μεταρρυθμιστικό οίστρο του για να ρωτήσω αφελώς: Ωραία, αλλά ποιος θα κάνει όλα αυτά τα τόσο σημαντικά; «Τι εννοείς;», απόρησε.

Εννοώ ποιος θα τα κάνει. Στην κυβέρνηση άλλοι δεν θέλουν και άλλοι δεν μπορούν. Στη Δημόσια Διοίκηση ούτε θέλουν ούτε μπορούν. Και η κοινωνία συγκροτείται από τόσα επιμέρους συμφέροντα και βολέματα, ώστε κανένας δεν θέλει τίποτα που να τον ξεβολέψει. Το πιθανότερο είναι ότι θα τσακωθείτε με όποιον περπατάει, για να κάνετε στο τέλος μια τρύπα στο νερό!

μΟΥ ΕίΠΕ κάτι για την κοινωνία που είναι ώριμη για αλλαγές. Του απάντησα κάτι για «κολοκύθια τούμπανα» – μετά συγχωρήσεως... Και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.

ΔΥΟ χΡΟνίΑ αργότερα αισθάνομαι ότι έπεσα έξω. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Μνημονίου δεν έκαναν μόνο μια τρύπα στο νερό. Διέλυσαν τη χώρα – αφού έβαλαν απέναντί τους ολόκληρη την κοινωνία!

ΓίΑτί τΑ ΛΕΩ αυτά; Επειδή φοβούμαι ότι το ερώτημα με τη νέα κυβέρνηση είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο που ετίθετο πριν από 26 μήνες: Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά;

ΚΑί, ακόμη χειρότερα, φοβούμαι ότι ούτε η απάντηση έχει αλλάξει επί της ουσίας. Η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει τους ίδιους πολιτικούς, την ίδια Δημόσια Διοίκηση και να κατοικείται από τους ίδιους Φωτόπουλους και Λυμπερόπουλους.

Γί’ ΑΥτΟ, όταν ακούω πολλούς καλοπροαίρετους ανθρώπους να μιλούν για τιτανομαχία μεταξύ μεταρρύθμισης και λαϊκισμού, πασχίζω να μη βάλω τα γέλια.

ΔίΟτί για τον καβγά χρειάζονται δύο. Και τους λαϊκιστές τους βλέπω, δόξα τω Θεώ. Αλλά οι μεταρρυθμιστές ποιοι ακριβώς είναι;

ΔΕν ΠΡΟΛΑβΕ να περάσει μήνας από τη νέα κυβέρνηση και οι περισσότεροι υπουργοί συμπεριφέρονται ήδη σαν συνδικαλιστές του υπουργείου τους.

Οί ΛΥμΠΕΡΟΦΩτΟΠΟΥΛΟί στέλνουν προειδοποιητικές βολές μήπως διανοηθεί κανείς να κουνηθεί.

ΕνΩ στον δυστυχή Στουρνάρα, που θεωρείται ύποπτος για καμιά εκσυγχρονιστική στραβή, την πέφτουν όλοι προκαταβολικά – από τον Βενιζέλο έως τον Νικήτα Κακλαμάνη...

ΠΟίΟΣ θΑ τΑ ΚΑνΕί λοιπόν; Δεν βλέπω χέρια στο ακροατήριο.

Γί’ ΑΥτΟ σας λέω. Σχεδόν δυόμισι χρόνια αναζητούμε απάντηση στο ίδιο ερώτημα.

ΚΑί ΠΕΡίΦΕΡΟΥμΕ στόχους, προβλέψεις, δεσμεύσεις και υποχρεώσεις, τη στιγμή που καθημερινά αποδεικνύεται ότι ακόμη και οι πιο στοιχειώδεις αλλαγές είναι έξω από τις δυνατότητες της ελληνικής κοινωνίας – τόσο απλό!..

θΑ μΟΥ ΠΕίτΕ, βεβαίως, πώς ό,τι δεν αλλάζει, πεθαίνει. Πολύ σωστό. Αυτό ακριβώς ζούμε τώρα στην Ελλάδα!


Πηγή: Τα Νέα