Της Αλεξάνδρας Τσόλκα
Σόσιαλ μίντια, η εγχώρια (προβλέψιμη) διανόηση, οι ειδήσεις! Απορριπτικοί όλοι! Η Αγγλία, το Λονδίνο, δε νοιάστηκε για τον υπόλοιπο κόσμο και έκαναν την Τελετή Έναρξης δική τους υπόθεση. Το ευχαριστήθηκαν μόνοι τους, όπως είπαν και στον ΑΝΤ1! Σα να προτίμησαν την αυτοϊκανοποίηση! Από βαρετά έως χαλιά βρήκαμε ότι κι αν έκαναν οι Άγγλοι στη τελετή έναρξης. Ισα και που δε προσέξαμε καν. Από πριν ήμασταν έτοιμοι να βροντοφωνάξουμε εμείς το κάνουμε καλύτερα, ή «φτωχοί ναι, αλλά πιο μάγκες» όπως έγραφε ο παρουσιαστής της μόδας στο twitter του, ή «οι Ολυμπιακοί Αγώνες πρέπει να γίνονται πάντα στην Ελλάδα», όπως έγραψε στο δικό της η λαϊκή τραγουδίστρια!      

Δημοσιογράφοι στα σάιτ, σνόμπαραν τον δημιουργό της βραδιάς, όσους συμμετείχαν, την εγγλέζικη λογοτεχνία, το θέατρο τους, την σύγχρονη ιστορία τους, για να εκθειάσουν το πόσο πιο σπουδαίοι ήμασταν εμείς. Και πράγματι ήμασταν!

Ο Παπαϊωάννου έκανε υψηλή τέχνη, ναι. Για μια Ολυμπιάδα που δεν σηκώναμε οικονομικά και ακόμα πληρώνουμε! Έξαλλοι όλοι με τον Ζακ Ρογκ και πιο πολύ ο Χάρυ Κλυν στο face book του, που τον κήρυξε persona non grata. Είπε και αυτός Αθάνατος, πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες γύρισαν σπίτι τους (βλαξ ο Αθάνατος, εδώ που τα λέμε!). Όχι είναι δικοί μας οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι επιστήμες όλες, η φιλοσοφία, η Δύση, ο Δυτικός πολιτισμός.

Και επειδή πριν από 3000 χρόνια ευλογημένοι άνθρωποι σκέφτονταν σ αυτόν τον τόπο, μας βγαίνει τώρα του βλαχοδήμαρχου η κομπλεξικοτητα και απλώνουμε τα πόδια μας, μέχρι εκεί που δεν μας παίρνει, αισθανόμενοι σε πλήρη γονιδιακή γραμμή συνέχεια απ τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, τον Αισχύλο ή τον Πλάτωνα. Εμ! Ας το αποδείξουμε κιόλας.
Φλύαρη, κραυγαλέα, συχνά μπλεγμένη η τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας του Λονδίνου, θύμισε σε όλους πως η Αγγλία είναι η χώρα του τώρα.

Θύμισε πως πρωταγωνίστησαν στην Βιομηχανική επανάσταση, πως οι εργάτες τους είναι το αλάτι της γης τους, πως οι άνθρωποι τους σκεφτήκαν το διάδικο, τα σόσιαλ μιντια, πως όλοι τραγουδάμε τα τραγούδια τους, από χαζό ποπ μέχρι ηλεκτρονικούς εμβληματικούς ήχους, η ανατρεπτικό πανκ. Θύμισε πως στην τηλεόραση, στο σινεμά, στην λογοτεχνία, στο θέατρο, είναι η πρωτοπορία του κόσμου. Και είναι! Πώς να το κάνουμε τώρα; Πώς να το αμφισβητήσουμε; Που είναι οι δικοί μας επιστήμονες; Που είναι οι πρωτοπόροι μας; Που είναι οι μεγάλοι κινηματογραφιστές και οι συνέθετες μας, σ αυτή τη δεκαετία; Για ποιο επίπεδο παιδείας και καλλιέργειας μιλάμε; Των παιδιών που διάβαζαν μυθολογία και ιστορία από φωτοτυπίες – κουρέλια τη περασμένη χρόνια; Για τα Πανεπιστήμια χωρίς έρευνα με τις σημειώσεις διδάσκοντος και την απαρχαιωμένη γνώση που δεν βρίσκονται καν στα 500 καλύτερα; Και για ποιον αθλητισμό; Και οι άλλοι ντοπάρονται αλλά το κάνουν καλύτερα! Σπαρτιατική ηθική. Κλέψε αλλά θα τιμωρηθείς άμα σε πιάσουν! Ε! Εμάς μας πιάνουν! Και λωποδύτες καλοί δεν είμαστε πια.

Λοιπόν ναι! Ο Παπαϊωάννου έκανε τέχνη, μιλώντας για τα σπουδαία! Για τη μυθολογία, τη γέννηση του κόσμου, τις υψηλές αρετές του ανθρώπου. Στηριζόμενος σε πράγματα που είναι πίσω μας χιλιάδες χρόνια και ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα και όχι στους κατοίκους μόνο του Μενιδίου, του Κατακώλου και της Μυκόνου, που οι θαμώνες της νομίζουν πως η διπλανή Δήλος είναι στέκι για γυμνισμό και γιοτ. Οι Άγγλοι με την μέτρια αλλά όχι και για τα μπάζα τελετή τους, θύμισαν σε όλους πως γεννάνε τώρα πολιτισμό, πως στήνουν το παιχνίδι, πως ηγούνται της Ευρώπης και του κόσμου. Και αυτό αντί να μας φέρει δάκρυα στα μάτια, μας κάνει κάτι κομπλεξικά βλαχάκια για το πως είμαστε εμείς καλύτερα γιατί πίνουμε φραπέ και εκείνοι άνοστο καφέ φίλτρου!

Η τελετή τους, δεν τα κατάφερε στο συναίσθημα, αλλά έσκισε στο χιούμορ! Η βασίλισσα τους σε πτώση με αλεξίπτωτο με τον Τζειμς Μποντ! Πείτε μου, εδώ ποιος πολιτικός (όχι εσείς κ. Ψωμιαδή μου), θα αυτοσαρκαζόταν, θα τσαλάκωνε την εικόνα τους, θα εγκατέλειπε τον καθωσπεπισμό και το μεγαλείο του, για να αυτοκοροιδεύτηκε πως παρά τα χρονάκια του, κάνει εξτριμ σπορ με τον αρχικατάσκοπο όλων των εποχών.

Και ο Μιστερ Μπιν, παράδειγμα του βρετανικού φλεγματικού χιούμορ, που αγνόησε το μεγαλείο της στιγμής για να βαριέται πατώντας ένα πλήκτρο στην διάσημη σύνθεσης ¨Οι δρόμοι της φωτιάς» του Παπαθανασίου (να ένας σπουδαίος λοιπόν, που χαίρει παγκόσμιας εκτίμησης και δεν είναι κομπλεξικός).

Η αγροτική οικονομία, η βιομηχανική επανάσταση, τα τεράστια φουγάρα να υψώνονται απ τη γη, ο εργάτης να γίνεται εξελικτικά, καταπιεστικό αφεντικό, τα έγκατα της γης να βγάζουν εξαρτήματα – εργάτες, ο σοσιαλισμός, ο ουτοπικός σοσιαλισμός ως γέννημα του αγγλικού κινήματος, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δόθηκαν αριστοτεχνικά με τον μέγα σκηνοθέτη να θυμίζει πως είναι παιδί του σινεμά, της παιδείας του θεάτρου και των σωσίαλ μιντια.

Και εμείς σήμερα, είμαστε μόρφωμα των εικόνων που είδαμε. Που μας πέσανε βαριές για το προγονικό μας μεγαλείο. Δείχνοντας μας στενόμυαλους, τσιγκούνηδες στα συναισθήματα, μίζερους στην ανύπαρκτη γενναιοδωρία μας, συγκρίσιμους μόνο ως προϊόντα. Πόσοι Έλληνες δε ταξίδεψαν με γκρουπ στο εξωτερικό, τη δεκαετία του 80 και του 90 κυρίως, για να σηκώνουν τα μαγαζιά σε ψώνια, να μην επισκέπτονται μουσεία, μόνο μπουτίκ και φαγάδικα και μετά επιστρέφοντας να λένε μες στα πούλμαν, «σαν την Ελλαδίτσα μας τίποτα δεν είναι». Μα είδες κάτι για να συγκρίνεις τα τίποτα; Άσε που και στην σύγκριση το –ιτσα ως κατάληξη για τη χώρα σου, δείχνει πόσο την υποτιμάς, κομπλεξικά, ο ίδιος!

Δεν χαρήκαμε λοιπόν την έναρξη της αθλητική γιορτής, δεν αφεθήκαμε στο πάρτι, στην επικοινωνία με έναν άλλο λαό, στην απόλαυση ενός υπερθεάματος. Με το δάκτυλο στην σκανδάλη, έτοιμη να πετάξουμε λέξεις – σφαίρες, για τους «πουστερμαν», τους αποικιοκράτες, τους δολοφόνους των Ινδών, τη χειρότερη τελετή που υπήρξε (τίτλο που μη τον πάρουν απ την Ατλάντα προς θεού, όπου οι ξανθές με τα σορτσάκια και τα καουμπόικα καπέλα ήταν στις καρότσες αγροτικών σα διαφημιστικά εργοστασίων εμφυτευμάτων σιλικόνης). ΟΚ! Όμως αυτοί είναι στο τώρα και εμείς ούτε καν στο χθες, αλλά στο πολύ, πολύ, πολύ μακρινό μας παρελθόν. Κι ας μην μιλήσουμε καν για το μέλλον καλύτερα. Ας το σνομπάρουμε σαν τη τελετή έναρξης των Εγγλέζων…
 

Πηγή: matrix24/kourdistoportocali