Του Γιώργου Λακόπουλου

Πριν από καιρό, κάτι τύποι διέδιδαν ότι κάποιοι μάς… ψεκάζουν με αεροπλάνα. Τελικά, μήπως είχαν δίκιο; Γιατί αλλιώς δεν εξηγούνται κάποια πράγματα. Για να υλοποιηθεί π.χ. η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης δεν αρκούν οι οδηγίες του Πρωθυπουργού προς τον υπουργό Οικονομικών. Πρέπει να συμφωνήσουν και οι αρχηγοί και των άλλων δύο κομμάτων της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Οι οποίοι, όταν υπερψήφισαν την κυβέρνηση Σαμαρά, συμφωνούσαν με τα μέτρα αλλά στη συνέχεια άρχισαν διαφωνούν με την υλοποίησή τους!

Ο ένας εγκλωβίστηκε στον υπερτονισμό του προσωπικού βεληνεκούς του πέραν από τα όρια της επιρροής του κόμματος του. Και ο άλλος έχει ψυχολογία ασύμβατη με την ιδιότητα του εταίρου σε ένα κυβερνητικό σχήμα που συστήθηκε επί τούτοις για να εφαρμόσει τα συγκεκριμένα μέτρα. Οι επικεφαλής της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ θα συναντηθούν σήμερα και αύριο ακόμη δύο φορές.

Αυτό σημαίνει ότι το Υπουργικό Συμβούλιο έχει υποκατασταθεί πλήρως από το ιδιότυπο σχήμα αποφάσεων στο οποίο μετέχουν οι τρεις αρχηγοί και ο υπουργός Οικονομικών.

Την ίδια στιγμή και των τριών κυβερνητικών κομμάτων λένε δεξιά κι αριστερά ότι δεν θα ψηφίσουν τα μέτρα. Οι ίδιοι που στήριξαν αυτή την κυβέρνηση για να τα πάρει. Ακόμη και αν δεν το εννοούν, δημιουργούνται εντυπώσεις ότι ενδεχομένως στους επόμενους μήνες θα πέσει η κυβέρνηση και θα ψάχνουμε για καινούργια ή θα πάμε σε εκλογές.

Ενδεχομένως, δεν είναι κακό πράγμα οι εκλογές σε ένα κυρίαρχο κράτος όπως η Ελλάδα – λέμε τώρα. Αλλά, ως γνωστόν, οι εκλογές δεν τρώγονται. Και τα δάνεια δεν εξοφλούνται με ψήφους. Στην αλλη βαρκα η αντιπολίτευση με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ ψαρεύει καινούργιους οπαδούς με παλιά δίχτυα.

Π.χ., στη Βουλή ο Γιώργος Προβόπουλος εξήγησε ότι αν δεν είχε πωληθεί τώρα η Αγροτική Τράπεζα, το επόμενο βήμα θα ήταν να κλείσει. Και που το είπε κακό του κεφαλιού του. Σε οποιαδήποτε χώρα του δυτικού κόσμου αυτά που λέει, υπευθύνως, ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας αυτά δέχεται η πολιτική τάξη, καθόσον είναι η δουλειά του.

Στην Ελλάδα η θέση του δεν θεωρείται πιο έγκυρη από τη γνώμη ενός συνδικαλιστή που «αντιστέκεται» ή την μπαρούφα ενός βουλευτή που «εκπροσωπεί τον λαό» αλλά δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα για το θέμα. Οι ψεκασμοί που λέγαμε.

Μόλις δυο μήνες από τότε που τα κόμματα και οι επικεφαλής τους υπόσχονταν καθα- ρές θέσεις και καθαρές σχέσεις συνεχίζουν να υποκλίνονται στον παλιό θεό της εγχώριας πολιτικής: το εκλογικό κόστος. Τελικά είχε δίκιο ο Λέων Νικολάγιεβιτς Τολστόι: «Ολοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του».


Πηγή: Τα Νέα