Του Αντώνη Καρακούση
Από την Τετάρτη αρχίζει ένας πυρετός κρίσιμων επαφών και διαβουλεύσεων του πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά με την ευρωπαϊκή ηγεσία.
Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έρχεται στην Αθήνα κομίζοντας σήματα και μηνύματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στη συνέχεια ο Πρωθυπουργός μας μεταβαίνει διαδοχικά στο Βερολίνο και στο Παρίσι, προκειμένου να έχει επαφές με την Ανγκελα Μέρκελ και τον Φρανσουά Ολάντ για το ελληνικό ζήτημα. Οι διαβουλεύσεις ούτε απλές είναι, ούτε το αποτέλεσμά τους εξασφαλισμένο. Η Ευρώπη είναι διχασμένη εσωτερικά,δέχεται εξωτερικές επιθέσεις, η συνοχή της δοκιμάζεται, αντιμετωπίζει κρίση υπαρξιακή και η Ελλάδα θεωρείται από πολλούς εταίρους υπεύθυνη για αυτή. Η κοινή γνώμη επίσης στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχει εμπεδωμένη πεποίθηση ότι η Ελλάδα είναι βαρέλι δίχως πάτο και ότι δεν έχει νόημα η περαιτέρω χρηματοδότησή της. Γι' αυτό και η απαίτηση για ενεργότερη ελληνική συμμετοχή στην αντιμετώπιση του δημοσιονομικού και διαρθρωτικού προβλήματος γίνεται ολοένα και επιτακτικότερη.


Στην βάση αυτών των αντιλήψεων η ελληνική κυβέρνηση πιέζεται ασφυκτικά για την υιοθέτηση του νέου πακέτου των μέτρων ύψους 11,6 δισ. ευρώ ως εγγύηση για τη συνέχιση της χρηματοδότησης από την Ευρώπη. «Πρώτα τα μέτρα και μετά οποιαδήποτε άλλη συζήτηση» διαμηνύουν σε όλους τους τόνους οι ευρωπαίοι εταίροι, σε όσους διεκδικούν περισσότερο χρόνο και καλύτερους όρους δανειοδότησης. Κακά τα ψέματα, υπό αυτές τις συνθήκες ο πρωθυπουργός δεν έχει πολλά περιθώρια, παρ' ότι όσοι είναι έξω από τον χορό άλλα υποστηρίζουν. Η επαναδιαπραγμάτευση σημαίνει κι άλλα χρήματα,τα οποία καλώς ή κακώς καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να προσφέρει χωρίς ελληνικές εγγυήσεις. Και τέτοιες εγγυήσεις μόνο το εξεταζόμενο πρόγραμμα μπορεί να προσφέρει. Πιθανώς ο κ.Σαμαράς να λάβει κάποιες υποσχέσεις και ίσως να κερδίσει τον χαμένο χρόνο από τις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου.


Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να προσβλέπουμε σε συνολική λύση και ξεκαθάρισμα στην παρούσα φάση. Αν επιλέξουμε τα μέτρα και υιοθετήσουμε το πρόγραμμα, το πιθανότερο είναι η τρόικα να συντάξει μια σχετικώς ευνοϊκή έκθεση με πολλούς αστερίσκους, η οποία θα επιτρέψει τη συνέχιση της χρηματοδότησης, τη χορήγηση δηλαδή της επόμενης δόσης η οποία θα επιτρέψει την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών και την προσωρινή ανακούφιση του Δημοσίου,αλλά θα παραπέμπει σε επανέλεγχο τον προσεχή Δεκέμβριο, κυρίως ως προς την εφαρμογή των συμφωνηθέντων. Ουσιαστικά στον κ.Σαμαρά θα προσφερθούν τέσσερις μήνες προκειμένου να αποδείξει την αξιοπιστία του, ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας τα πολλά και δύσκολα δημοσιονομικά και διαρθρωτικά μέτρα. Αν αντέξει την πολιτική δοκιμασία, πείσει την κοινωνία για τα αγαθά της προσπάθειας, αξιολογηθεί αναλόγως τον προσεχή Δεκέμβριο και δεν μεσολαβήσουν άλλα προβληματικά στην Ευρώπη, τότε θα μπορεί να υποστηρίξει κανείς με ασφάλεια ότι η Ελλάδα θα έχει ξεπεράσει τον μεγάλο κίνδυνο της εξόδου από την ευρωζώνη.


Με άλλα λόγια τούτες τις μέρες του καυτού Αυγούστου ξεκινά μια πολύμηνη περίοδος δοκιμασίας για τη χώρα, η έκβαση της οποίας μόνο δεδομένη δεν είναι. Πολλά θα εξαρτηθούν από τις αντοχές του κυβερνητικού σχήματος, την αποφασιστικότητα του κ.Σαμαρά και την ανεκτικότητα της χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας.


Πηγή: Το Βήμα