Του Γιάννη Πρετεντέρη    

H θεατρική παράσταση που παρακολουθήσαμε είναι κυριολεκτικά πρωτοφανής. Μια ωραία ημέρα, ένας βουλευτής της συμπολίτευσης καταθέτει ερώτηση στον υπουργό Οικονομικών και τον ρωτάει αν το ΣΔΟΕ ελέγχει περιπτώσεις πολιτικών. Ωραία απορία. Αλλά προσέξτε. Ο βουλευτής ενδιαφέρεται για περιπτώσεις πολιτικών που «ελέγχονται» από το ΣΔΟΕ. Ενώ κανονικά θα έπρεπε να τον ενδιαφέρουν μόνο οι περιπτώσεις που «διώκονται». Οι περιπτώσεις, δηλαδή, τις οποίες το ΣΔΟΕ ερεύνησε, στις οποίες εντόπισε ισχυρές ενδείξεις ύποπτου πλουτισμού και τις διαβίβασε στον αρμόδιο εισαγγελέα για τα περαιτέρω. Παρόλα αυτά, ο βουλευτής ρώτησε τον υπουργό γενικώς. Ο υπουργός Οικονομικών, από την πλευρά του, δεν είχε παρά να απαντήσει: – Και πού θέλετε να ξέρω εγώ ποιους ελέγχει το ΣΔΟΕ; Αυτό έλειπε, να δρα το ΣΔΟΕ εν γνώσει του υπουργού. Και αυτό έλειπε, το ΣΔΟΕ να δίνει λογαριασμό στον υπουργό ποιον ελέγχει και ποιον δεν ελέγχει. Ο υπουργός, όμως, δεν είπε κάτι τέτοιο. Ενημέρωσε αντιθέτως τον βουλευτή ότι το ΣΔΟΕ ελέγχει τριάντα δύο υποθέσεις πολιτικών για παράνομο πλουτισμό. Βόμβα. Οι κήρυκες της δημόσιας ηθικής ανέβηκαν στους άμβωνες και ο Πρωθυπουργός έδωσε εντολή να διαβιβαστούν οι υποθέσεις στον αρμόδιο εισαγγελέα, ανεξαρτήτως του αν το ΣΔΟΕ βρήκε ή δεν βρήκε κάτι το επιλήψιμο.

Μέσα σε όλα να σου και η Βουλή, η οποία για να μη δείξει ότι κάθεται με σταυρωμένα χέρια όταν διασύρεται ο πολιτικός κόσμος ζήτησε να της δώσουν τα ονόματα. Αλλα να τα κάνει τι; Και ποια ακριβώς ονόματα θέλει; Αυτά που ελέγχθηκαν γενικώς χωρίς να εντοπιστεί κάτι επιλήψιμο ή αυτά που ελέγχθηκαν και βρέθηκε κάτι – αν βρέθηκε κάτι; η φούσκα έσκασε χθες. Ο εισαγγελέας απάντησε χθες ότι οι περίφημοι «32» είναι παλιές και γνωστές υποθέσεις. Οι περισσότερες από τις οποίες έχουν ήδη ελεγχθεί ενώ στην περίπτωση Κούβελου έχουν ασκηθεί και διώξεις.

Συνεπώς, δεν συντρέχει κανένας λόγος να διαβιβάσει αδιακρίτως όλα τα ονόματα στη Βουλή και να διασύρει ανθρώπους εναντίον των οποίων δεν προκύπτει κάτι μεμπτό. Αν το θέατρο είναι κακόγουστο, αυτό έχει να κάνει με την αισθητική όσων έστησαν την ιστορία. ΠΟλυ φοβούμαι, όμως, ότι είναι και επικίνδυνο. Και ότι ο πο- λιτικός κόσμος δέχεται συνολικά μια συντονισμένη επίθεση που αποβλέπει (το λέω καθαρά...) στην αποσταθεροποίηση του πολι- τικού συστήματος. Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι απλό: κάποιοι πρέπει να μην ξαναδούν τον ήλιο έξω από το κελί τους. Είτε όσοι πολιτικοί κριθούν ένοχοι διαφθοράς και παράνομου πλουτισμού. Είτε εκείνοι που υποκίνησαν, σχεδίασαν και εκτέλεσαν αυτήν την επιχείρηση αποσταθεροποίησης. λυπάμαι αλλά άλλος δρόμος δεν υπάρχει!


Πηγή: Τα Νέα