Μια- έστω και πρόχειρη- ιστορική αναδρομή δείχνει ότι το μονοπώλιο του πατριωτισμού στη χώρα μας το διεκδικούσε η δεξιά. Σε μαύρα χρόνια. Όταν χιλιάδες αριστεροί- αλλά και κάποιοι κεντρώοι κατηγορήθηκαν για αντιπατριωτισμό από τους εθνικόφρονες πολιτικούς τους αντιπάλους, διώχθηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν. Σε εποχές στις οποίες κτίζονταν… Παρθενώνες στα ξερονήσια.

Τα πολιτικά μίση λειάνθηκαν με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974, με τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, με την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων. Με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης από τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, έσβησαν και τα πολιτικά πάθη του εμφυλίου- τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Ήρθε όμως ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, ο οποίος- μιλώντας την Παρασκευή, κατηγόρησε ούτε λίγο ούτε πολύ για αντιπατριωτισμό όσους δεν θα ψηφίσουν τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ και με τον τρόπο αυτό δεν θα εγκρίνουν την πολιτική της Κυβέρνησής του.

Δηλαδή, όποιος δεν ψηφίσει τον Σγουρό ή τον Τατούλη- η επιλογή τυχαία, δεν είναι πατριώτης ! Όποιος διαφωνεί  με τα μέτρα του ΔΝΤ και του Μνημονίου, επίσης δεν είναι πατριώτης ! Να υποθέσουμε ότι όσοι επιμείνουν και δεν ψηφίσουν τους εκλεκτούς του ΠΑΣΟΚ, όσοι συνεχίσουν να διαφωνούν με την πολιτική του, «κινδυνεύουν» μόνον από τις πρόωρες εκλογές; Ή υπάρχουν σκέψεις για μια… σύγχρονη Γυάρο;

Ο… εξόριστος