Του Ριχάρδου Σωμερίτη

Εκλογές σήμερα για περιφερειάρχες και δημάρχους ή εκλογές για το μνημόνιο; Οι «αριστερές» αντιπολιτεύσεις τις θέλουν πεισματικά αντιμνημονιακό δημοψήφισμα, ενώ ο Σαμαράς, που θέλησε το «δημοψήφισμα», έκθετος μπροστά στους δικούς του, γηγενείς και κυρίως Ευρωπαίους, φαίνεται πια να διστάζει.

Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προσαρμοστεί: αν διαπιστώσει καταδίκη της πολιτικής της, μια διαπίστωση που θα εξαρτηθεί από τη μελέτη πολλών τοπικών, προσωπικών και γενικών παραμέτρων, θα ζητήσει από τον λαό να ξεκαθαρίσει τα πράγματα με βουλευτικές εκλογές. Πώς θα μπορούσε αλλιώς να κυβερνήσει;

Αυτό δεν σημαίνει ότι από δήμο σε δήμο και από περιφέρεια σε περιφέρεια οι πολίτες πρέπει να ξεχάσουν τον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα της σημερινής ψήφου επιλέγοντας, κυρίως στα πολύ μεγάλα κέντρα, μνημονιακούς ή αντιμνημονιακούς και ξεχνώντας την καθημερινότητά τους. Που θα εξαρτηθεί από τις πολιτικές και την ποιότητα των νέων περιφερειαρχών και δημάρχων. Οι εξουσίες και οι αρμοδιότητες που τους εξασφαλίζει ο περίφημος «Καλλικράτης» είναι μεγάλες και καλύπτουν βασικούς τομείς της συλλογικής ζωής, όπως για παράδειγμα η Υγεία και οι περισσότερες αναπτυξιακές και κοινωνικές επενδύσεις.

Σε πολύ γενικές γραμμές, στα μεγάλα κέντρα, παρά τον χαρακτήρα της εκλογής, η πολιτική διαδραματίζει σήμερα ίσως και καθοριστικό ρόλο. Δεν παίζει τον ίδιο ρόλο αλλού. Και διαφορετικός θα είναι σε μεγάλο βαθμό ο δεύτερος εκλογικός γύρος την άλλη Κυριακή που θα καθορίσει τους νικητές στους περισσότερους δήμους και σε πολλές περιφέρειες.

Η αλήθεια είναι ότι η Δεξιά, που την τρομάζει η προοπτική βουλευτικών εκλογών, λέει πια (σχεδόν) καθαρά ότι θα εφαρμόσει το μνημόνιο εφόσον το υπέγραψαν οι αντίπαλοί της, κι ας έβαλε τους υποψηφίους της να το καταδικάζουν με πάθος. Ετσι, σε αρκετές πόλεις και σε μερικές περιφέρειες, με την αρνητική υποστήριξη της αποχής, της κομμουνιστικής Αριστεράς (ψήφος στο κουκουέ και στον δεύτερο γύρο!) και ίσως του Συν, είναι πιθανός ο κίνδυνος οι αριστεροί αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι να βρεθούν συνάμα με το μνημόνιο αλλά και με «εκλεκτούς» που «γεννήθηκαν για την καταστροφή», όπως ο Κακλαμάνης, ο Ψωμιάδης και οι επίγονοι του Παπαγεωργόπουλου, ή που έχουν ως μόνο επιχείρημα την ουσιαστική ασχετοσύνη τους, όπως ο Δημαράς και τα φιλαράκια της νιότης του, όπως είπαν ορισμένοι φίλοι του.

Oρισμένοι πολίτες έχουν, τέλος, επηρεαστεί από την προπαγάνδα που θέλει την αποχή μάθημα «εναντίον των πολιτικών που φταίνε για όλα» σε μια επικράτεια αθώων. Απλά πράγματα: θέλουν οι οπαδοί της αποχής δήμαρχο και περιφερειάρχη που δεν διάλεξαν, δηλαδή εκλεκτό των άλλων; Οι απόντες έχουν πάντα άδικο, διδάσκει η πανανθρώπινη σοφία. Και η απουσία από τις κάλπες δικαιώνει όσους είχαν τόσες φορές καταργήσει το δικαίωμα ψήφου.