il Postino

Κυριακή εκλογών σήμερα. Δημοτικών και Περιφερειακών που όμως συνδυάστηκαν με το ενδεχόμενο και εθνικών εκλογών.

Το βράδυ θα ξέρουμε σίγουρα αν και ο γράφων υποστηρίζει ότι δύσκολα θα πάμε σε νέες κάλπες. Επειδή όμως τα θέματα των εκλογών, δηλαδή η προκήρυξή τους και τα αποτελέσματά τους είναι ένα άθροισμα ορθολογικών και ανορθολογικών πραγμάτων που ποικίλλει κάθε φορά διαβάστε ένα σχετικό σενάριο.

Το μεγάλο πρόβλημα του κράτους που συνδέεται με το χρέος και το έλλειμμα είναι ο διογκωμένος και αναποτελεσματικός δημόσιος τομέας. Όσες κυβερνήσεις κι αν προσπάθησαν να βάλουν τέλος με νόμους για διαφάνεια και αξιοκρατία στις προσλήψεις τελικώς και οι ίδιες έπεσαν στην παγίδα των προσλήψεων που βοηθούν την επανεκλογή κυβερνήσεων και κυρίως βουλευτών και υπουργών οι οποίοι πρωτοστατούν.

Οι μεγάλοι δανειστές μας από τις πρώτες κιόλας συζητήσεις έθεσαν το θέμα του διογκωμένου δημόσιου τομέα. Η απάντηση της κυβέρνησης ήταν πως δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Το απέδειξε η πράξη όταν προχώρησαν σε ασπιρίνες τύπου κατάργησης ολίγων οργανισμών και άρα θέσεων εργασίας. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίον μικραίνει κανείς το δημόσιο σήμερα αλλά αυτό δεν αρκεί. Πρόσφατα οι επιτηρητές επανήλθαν έντονα σε συζητήσεις τους με υπουργούς για την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο. Η κυβέρνηση απάντησε τα ίδια αλλά ταυτοχρόνως κάποιοι συμβουλεύτηκαν συνταγματολόγους για το τι μπορεί να γίνει ώστε να ξεπεραστεί το εμπόδιο του Συντάγματος. Ο τρόπος είναι ένας μόνον. Αφού δεν έχουμε αναθεωρητική Βουλή κάποιοι υποστηρίζουν ότι το εμπόδιο ξεπερνιέται με δημοψήφισμα. Ο κυρίαρχος λαός μπορεί να αλλάξει το σύνταγμα με δημοψήφισμα στο οποίο θα κληθεί να απαντήσει στο ερώτημα αν θέλει την άρση της μονιμότητας για το δημόσιο. Δεν έχει βεβαίως κανείς αμφιβολία ότι η πλειοψηφία που βρίσκεται εκτός δημοσίου και θα ήθελε πολύ να μπει θα ψηφίσει υπέρ της άρσης. Έτσι για να εκδικηθούμε αυτούς που βρέξει χιονίσει θα έχουν τη θεσούλα τους και τον –έστω κουτσουρεμένο- μισθό τους.

Σας φαίνονται όλα αυτά εξωπραγματικά; Όχι και τόσο.

Διαβάστε το σημείο 2 του μνημονίου (Εκδόσεις «Επίκαιρα», «Το νέο Μνημόνιο. Η μαύρη βίβλος για την Ελλάδα» σελίδα 66):

«Δίχως προκατάληψη προς το Σύνταγμα της Ελλάδος, η Κυβέρνηση θα υιοθετήσει νομοσχέδιο ώστε να αντιμετωπίσει τις καθυστερήσεις στην υλοποίηση των δημοσίων έργων και των επενδύσεων γενικότερα». Όταν αυτοί που μας επέβαλλαν το μνημόνιο και κυρίως αυτοί που το υπέγραψαν δεν ντράπηκαν να περιλάβουν ένα τέτοιο άρθρο, μας έστειλαν το μήνυμα ότι το Σύνταγμα της Ελλάδας μπορεί η πρέπει να αλλάξει. «Δίχως προκατάληψη» είναι η κομψή διατύπωση. Όταν προτείνουν να παρακαμφθεί το Σύνταγμα για ένα νόμο επί των Δημοσίων Έργων θα κολλήσουν στο θέμα της μονιμότητας;

ΥΓ: Κάποιοι ίσως θυμούνται ότι όταν Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση προσπάθησε να φέρει τον Βασικό Μέτοχο (για τα δημόσια έργα κι αυτός) ως εφαρμοστικό νόμο του άρθρου 14 παράγραφος 9 του Συντάγματος, το ΠΑΣΟΚ ωρυόταν πως δεν μπορεί να κάνει κάτι που θα είναι αντίθετο με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ας είχε ψηφίσει το ίδιο ως κυβέρνηση αυτό το άρθρο. Η «λογική» τους δηλαδή είναι: «εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσείς κολλάτε στο Σύνταγμα»…