Tου Στεφανου Κασιματη

Γιατί να το κρύψουμε; Η πτώση των ισχυρών (των τέως συμπεριλαμβανομένων) πάντα συγκινούσε τους πολλούς· και -ούτε και αυτό θα το κρύψω- είμαι και εγώ ένας από αυτούς. Επανέρχομαι, λοιπόν, στην υπόθεση Παπακωνσταντίνου, εξαιτίας μια φράσης που άκουσα χθες σχετικά με την πράξη που του αποδίδεται: «Αυτό δεν θα το έκανε ούτε η Ελενα Παναρίτη».
Δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε το πρόσωπο που την εκστόμισε, διότι προσωπικώς τρέφω απεριόριστη εκτίμηση στην οικονομολόγο και τέως βουλευτίνα, η οποία έκανε ένα σύντομο πέρασμα από τη σκηνή της εποχής ΓΑΠ και έπειτα δεν ξανακούστηκε. Ωστόσο, παρά την αδυναμία μου να αντιληφθώ το βάθος της σύγκρισης, η φράση μού άνοιξε ένα παράθυρο προς μία άλλη διάσταση της υπόθεσης Παπακωνσταντίνου.

Συγκεκριμένα, ότι ο λόγος για τον οποίο ελάχιστοι θα βρεθούν να πιστέψουν τον ισχυρισμό της αθωότητάς του (και ακόμη πιο λίγοι εκείνοι που θα τολμήσουν να το παραδεχθούν) είναι ότι ουδείς θα διανοηθεί να πιστέψει αυτό που αναγκαστικά θα συνεπαγόταν η αθωότητα του πρώην υπουργού Οικονομικών. Αν, με άλλα λόγια, ο Γ. Παπακωνσταντίνου δεν διέγραψε τα ονόματα των συγγενών του από την περιώνυμη λίστα, τότε το έκαναν κάποιοι άλλοι, προκειμένου να τον ενοχοποιήσουν. Ποιοι άλλοι;

Τρέμει κανείς και μόνον με τη σκέψη. Διότι στη σκευωρία που καταγγέλλει ο πρώην υπουργός πρέπει να έχουν μετάσχει όχι μόνον οι κορυφαίοι της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, αλλά και οι κορυφαίοι της δικαστικής εξουσίας. Ποιος θα διενοείτο ποτέ να πιστέψει ότι, φερ’ ειπείν, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ιωάννης Τέντες, ο οποίος είχε την υψηλή επιστασία της έρευνας των οικονομικών εισαγγελέων, θα είχε ρόλο στη συνωμοσία ενοχοποίησης του Γ. Παπακωνσταντίνου; (Το θέτω ρητώς, διότι άλλο πράγμα απλώς να υπαινίσσεσαι το φρικώδες και άλλο να το βλέπεις όπως είναι...).

Δεν νομίζω να είναι πρωτότυπη η σκέψη ότι στην υποθετική περίπτωση που θα αποδεικνυόταν το φρικώδες (ας μην το ξαναπώ με το όνομά του - μια φορά φτάνει) η χώρα θα υφίστατο έναν διασυρμό παγκόσμιας εμβέλειας, ενδεχομένως χειρότερο από εκείνον που μας κόστισαν τα greek statistics. Κατά συνέπεια, λοιπόν, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση - και η συγκεκριμένη διατύπωση δεν είναι παρά σχήμα λιτότητος...
Στο βάθος διασκεδάζει.

Σιγά μην άφηνε την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη! Με χθεσινή συνέντευξή του, ο Θόδωρος Πάγκαλος καταλογίζει πολιτικές ευθύνες για τους χειρισμούς στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ και στον Ευάγγελο τον Βενιζέλο και στον Γεώργιο Β΄ των Παπανδρέου. Επί της ουσίας, ο Πάγκαλος έχει δίκιο. Ο λόγος είναι ότι από τη μερική αντιμετώπιση του θέματος, αντί της συνολικής, ο πολιτικός κόσμος μένει εκτεθειμένος. Με την καχυποψία και την πονηριά που χαρακτηρίζουν τον γνωστό και ως εξυπνότερο λαό του κόσμου, μπορεί ασφαλώς να προεξοφλεί κανείς ότι η ατελής κάθαρση απλώς ανοίγει την πόρτα στη συνωμοσιολογία, όπως η ατελής καύση εκλύει το μονοξείδιο του άνθρακος.

Ως προς τις επιπτώσεις που θα είχε η επέκταση των ευθυνών στο ΠΑΣΟΚ και, κατ’ επέκταση, στη σταθερότητα της κυβέρνησης, εικάζω ότι ο Πάγκαλος δεν ανησυχεί ιδιαιτέρως. Στην παρούσα λεπτή φάση δύσκολα θα ανατραπεί ο Ευ. ο Βενιζέλος, ωστόσο θα θεωρείται τελειωμένος - και αυτό του Πάγκαλου του φτάνει και του περισσεύει. (Ολοι ξέρουμε ότι είναι ολιγαρκής...) Εξάλλου, το βαθύτερο κίνητρο του Πάγκαλου είναι υψηλότερο και συνιστά το βασικό στοιχείο της γοητείας του. Αφότου έφυγε από την ενεργό πολιτική και τίναξε από πάνω του τους περιορισμούς, ο Πάγκαλος με τις κατά καιρούς παρεμβάσεις του, που συνήθως ανάβουν φωτιές, διασκεδάζει. Αυτό είναι η προτεραιότητά του. Εμού θανόντος -πολιτικά, εννοείται- γαία μιχθήτω πυρί...

Μυαλό σαν μπράτσο

Διασκέδασα πολύ διαβάζοντας τη συνέντευξη λαϊκού βάρδου (το όνομά του δεν έχει σημασία...) ο οποίος έχει το χάρισμα να εκφράζει με αξιοζήλευτη γλαφυρότητα την ιδεολογία του αγανακτισμένου Ελληνάρα: δεν πληρώνω, να περάσουν από δικαστήριο όλοι οι πολιτικοί και τα τοιαύτα. Ξεχώρισα όμως για τη συγκεκαλυμμένη εμβρίθειά της τη δήλωσή του: «Πιστεύω στο άγνωστο, πιστεύω ότι υπάρχει». Την ξεχώρισα για την ευφυΐα που προδίδει· διότι -σκεφθείτε- αν κάποιος δεν αναγνώριζε το άγνωστο και οι ορίζοντες του κόσμου του περιορίζονταν μόνον στα ήδη γνωστά η ζωή του θα ήταν ανά πάσα στιγμή μια εξόχως επισφαλής υπόθεση. Βέβαια, η στάση του εν λόγω βάρδου ουδόλως με εκπλήσσει, καθώς με μάλλον δικαιολογημένη αυταρέσκεια μας πληροφορεί επίσης: «Γυμνάζω μόνο το μυαλό μου». Πάλι καλά, διότι δεν θέλω να φαντάζομαι τι θα μπορούσε να συμβεί αν το άφηνε αγύμναστο...

Γουίλιαμ Ρις - Μογκ

Μία των περασμένων ημερών απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών ένας πραγματικά σπουδαίος δημοσιογράφος, ο Γουίλιαμ Ρις - Μογκ, ο οποίος ως διευθυντής των Times (των κανονικών, όχι των άλλων στις πρώην αποικίες...) το διάστημα 1967 - 1981 προσάρμοσε την ιστορική εφημερίδα, που εκδίδεται ανελλιπώς από το 1785, στο πνεύμα του μεταπολεμικού κόσμου. Ο Ρις - Μογκ, ως αρθρογράφος, ήταν περιβόητος για το ευμετάβλητο της γνώμης του, κάτι για το οποίο όμως δεν ένιωθε την παραμικρή ντροπή. Σε όσους τον πείραζαν σχετικώς συνήθιζε να λέει: «Η δουλειά μου δεν είναι να είμαι σωστός, αλλά να είμαι ενδιαφέρων».