Του Γιάννη Πρετεντέρη

Δεκαεπτά επιθέσεις μέσα σε πέντε ημέρες εναντίον κομματικών γραφείων, δημοσιογράφων, τραπεζών και άλλων «στόχων» δεν είναι σύμπτωση.
Είναι σχέδιο. Σχέδιο αποσταθεροποίησης. Η συνεχής προσπάθεια αποδιάρθρωσης του δημόσιου χώρου με την απαξίωση πολιτικών αρχηγών, μέσων ενημέρωσης, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων ούτε αυτή είναι σύμπτωση.

Είναι σχέδιο. Σχέδιο αποσταθεροποίησης. Εύλογη ερώτηση. Ποιος λοιπόν διεκπεραιώνει αυτό το σχέδιο αποσταθεροποίησης;

Εύλογη απάντηση. Σίγουρα πάντως δεν το διεκπεραιώνουν εκείνοι που εργάζονται από τον περασμένο Ιούνιο για τη σταθεροποίηση της χώρας – εκτός και αν είναι παράφρονες: το πρωί συμφωνούν με την τρόικα και το βράδυ πιάνουν τα Καλάσνικοφ!..

Εδώ ολοκληρώνονται τα όρια του απλού πολιτικού συλλογισμού και δεν είμαι ντετέκτιβ για να κάνω τα υπόλοιπα. Αλλά ούτε αφελής είμαι. Βλέπω πολύ καλά ποιοι συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν συμφέρον από τη σταθεροποίηση της κατάστασης – όσοι προέβλεπαν ότι «τον Μάρτιο θα πέσει η κυβέρνηση»...

Βλέπω πολύ καλά ποιοι πολιτεύονται με βάναυση οξύτητα και επιθετικότητα πρωτοφανή για τα μέτρα της ελληνικής δημοκρατίας. Βλέπω πολύ καλά ποιοι γράφουν για «συμμορίες» που έχουν στόχο να εμποδίσουν «την προσπέλαση» της Αριστεράς στην εξουσία – την οποία προφανώς θεωρούν νομοτελειακή και επιθυμούν ανεμπόδιστη...

Κάποτε η Ροσάνα Ροσάντα είχε προκαλέσει σάλο στους συντρόφους της στην Ιταλία ομολογώντας ότι – είτε τους αρέσει είτε δεν τους αρέσει – οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ανήκουν «στο οικογενειακό άλμπουμ της Αριστεράς». Δυστυχώς, πολύ φοβούμαι ότι το «οικογενειακό άλμπουμ της Αριστεράς» στην Ελλάδα δεν είναι πιο ευπαρουσίαστο. Και ότι ακόμη δεν έχουν γραφεί όλες οι σελίδες του.

Δεν εννοώ προφανώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να κάψει τον αδελφό του Κεδίκογλου, προς Θεού! Εννοώ, όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει μια κομματική ρητορική, μια κοινωνική αντίληψη και μια πολιτική μέθοδο, οι οποίες στηρίζονται στην κατασκευή εχθρών, στην υπόδειξη στόχων και στην ηθική απαξίωση των αντιπάλων τους.

Έχει ανεβάσει τους τόνους της οξύτητας. Και έχει τροφοδοτήσει την ένταση. Είναι μια παλιά συνταγή της άκρας Αριστεράς. Χιλιάδες λέξεις καταναλώνονται παγκοσμίως σε καθημερινή βάση για να καταγγείλουν κάποιοι μανιακοί ή κάποιοι διαταραγμένοι τους πραγματικούς ή υποτιθέμενους εχθρούς τους.

Συνήθως είναι ακίνδυνοι. Αλλά όταν παίζεις με τα σπίρτα, κάποια φωτιά μπορεί να φουντώσει. Υπό αυτή την έννοια, ουδείς μπορεί να δεχθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκτελεί κάποιο σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως ότι, όπως τον Δεκέμβριο 2008, ο ευρύτερος χώρος που αυτοπροσδιορίζεται ως «ριζοσπαστική Αριστερά» μπορεί εκ των πραγμάτων να γίνει μέρος ενός τέτοιου σχεδίου.

Ιδίως όταν ένα κόμμα του 26,86% εξακολουθεί να πολιτεύεται με μυαλά του 4%...

Πηγή: Τα Νέα