Του Ι.Κ. Πρετεντέρη

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βασική στρατηγική επιλογή της ΝΔ είναι η δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Υποθέτω ότι θα του την πέφτει εφεξής ακόμη και για πρόσκρουση μύγας σε υαλοκαθαριστήρα αυτοκινήτου.
Οπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βασική στρατηγική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η δαιμονοποίηση όσων θεωρεί αντιπάλους του.
Από τον Δένδια και τον Κουβέλη έως τα μέσα ενημέρωσης που δεν ελέγχει ή το «σύστημα» που έχει κατασκευάσει στο μυαλό του.

Κακά τα ψέματα, μπροστά στον τρόπο που ο ΣΥΡΙΖΑ την πέφτει στον Βενιζέλο, η μεταχείριση του Διαμαντόπουλου από τη ΝΔ αγγίζει τα όρια της γαλατικής αβρότητας.

Με άλλα λόγια, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάνει ακριβώς την ίδια επιλογή. Το θέαμα είναι εξασφαλισμένο. Και η απώλεια του μέτρου σίγουρη.

Στο τέλος θα δούμε ποιος θα βγει ωφελημένος - αν και έχω ήδη ένα προαίσθημα...

Το ερώτημα είναι τι κάνουν οι υπόλοιποι. Διότι προς το παρόν το μόνο που κάνουν είναι να παρακολουθούν αμήχανοι.
Μου προκάλεσε, ας πούμε, εντύπωση το εξής:

Πριν από μία εβδομάδα το ΠΑΣΟΚ κατήγγειλε σε όλους τους τόνους οργανωμένη σκευωρία του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του και προσωπικά εναντίον του Βενιζέλου.

Και επτά ημέρες αργότερα το ίδιο ΠΑΣΟΚ ζητούσε να δημιουργηθεί μέτωπο των δυνάμεων του «δημοκρατικού τόξου» κατά της τρομοκρατίας - μεταξύ των οποίων και ο ΣΥΡΙΖΑ!..

Ερώτηση κρίσεως: Τι είναι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ για το ΠΑΣΟΚ, σκευωροί ή δημοκράτες;

Πολύ φοβούμαι ότι απέναντι σε δύο σαφείς στρατηγικές η έλλειψη στρατηγικής δεν είναι πολυτέλεια. Είναι καταστροφή.
Διότι αν η πόλωση που προωθούν η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχήσει τότε το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ δεν θα έχουν άλλη επιλογή παρά να συνταχθούν με τον έναν ή τον άλλο.

Και τότε πιθανότατα θα διαλυθούν, διότι αποκλείεται ποτέ να συμφωνήσουν μεταξύ τους με ποιον από τους δύο θα συνταχθούν.

Πρόβλημά τους, θα μου πείτε.

Σωστό. Ο Τζον Κένεντι συνήθιζε να λέει πως «όποιος δεν αντέχει τη ζέστη να βγει από την κουζίνα».
Κι εδώ η πολιτική ατζέντα θα διαμορφωθεί από όσους αντέχουν τη ζέστη. Καλώς ή κακώς.
Ακόμη περισσότερο που, όπως δείχνουν τα πράγματα, η θερμοκρασία ανεβαίνει σε όλα τα επίπεδα.
Η απεργία στα μέσα μεταφοράς είναι ενδεικτική.

Η σύγκρουση εκεί κατέστη σχεδόν αναπόφευκτη από τη στιγμή που η κυβέρνηση δεν θεώρησε την απεργία ως πρώτο βήμα μιας διαπραγμάτευσης, όπως επέβαλλε έως τώρα η λογική τού «δώσ' τους κάτι να μη φωνάζουν!».
Ετσι η πολιτική πόλωση βρίσκει εύκολα αντιστοιχίες στο κοινωνικό πεδίο και αντιστρόφως.
Και είναι απλώς θέμα χρόνου πότε θα πιαστούμε στα χέρια.

Πηγή: Τα Νέα