Του Παντελή Μπουκάλα

Στην αρχή τα καλά νέα. Ετσι πρέπει. Το πρώτο: Ευτυχώς στην Ελλάδα δεν έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα το χόκεϊ, επί χόρτου ή επί πάγου, ούτε το μπέιζμπολ και το ράγκμπι, ενώ το μπάντμιντον βρίσκεται στα σπάργανα, παρότι θρυλείται ότι ταιριάζει στον φυλετικό μας σωματότυπο. Δεν υπάρχουν λοιπόν οι αντίστοιχες διοργανώσεις πρωταθλήματος ή Κυπέλλου κι έτσι γλιτώνουμε από δυο ντουζίνες ντέρμπι ανάμεσα στους «αιώνιους» του Νότου, τους «αιώνιους» της Θεσσαλονίκης, της Κρήτης, της Θράκης κ.ο.κ. Καλό δεύτερο: Ευτυχώς για την εικόνα της Ελλάδας, που πολύ την πονάμε (την εικόνα, όχι την Ελλάδα), ούτε ο Ολυμπιακός ούτε ο Παναθηναϊκός έχουν ομάδα χάντμπολ. Αποφεύγονται έτσι κάμποσες αναμετρήσεις τους στη διάρκεια της χρονιάς, με ευκόλως εννοούμενες τις ευεργετικές συνέπειες για το καταρρέον υγειονομικό μας σύστημα (λιγότεροι τραυματίες πολέμου), για το εκπαιδευτικό μας σύστημα (λιγότερες αφορμές ανάφλεξης στον μαθητόκοσμο) και για το αστυνομικό μας σύστημα (έτσι η ΕΛ.ΑΣ. μπορεί να αφιερωθεί απερίσπαστη στο καθαυτό έργο της, επίσης ευκόλως εννοούμενο, άρα παραλειπόμενο).

Στα δυσάρεστα τώρα, αν βέβαια είναι λογικό να θεωρηθούν αιφνιδιαστικώς δυσάρεστα τα ανά έτος ή και ανά μήνα επαναλαμβανόμενα. Οσα συνέβησαν στο Ελληνικό ήταν άκρως ελληνικά. Με την έννοια ότι είχαν προαναγγελθεί, αυτό όμως ουδόλως συνέβαλε στην αντιμετώπισή τους ή έστω στον μετριασμό τους. Τα είχαν προαναγγείλει στην προεόρτια εθιμοτυπική συνέντευξη ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Βασίλης Σπανούλης, οι αρχηγοί των δύο ομάδων που έμελλε να ανταγωνιστούν για ένα Κύπελλο αδειανό, για δυο κροτίδες. Και όσα είπαν, πως «τίποτα δεν γίνεται, ό,τι κι αν ευχόμαστε εμείς», δεν τους τα υπαγόρευσε η μοιρολατρία αλλά η γνώση. Της δουλειάς είναι, χρόνια τώρα. Και ξέρουν. Ηξεραν λοιπόν ότι οι ομάδες τους θα μοίραζαν τα εισιτήρια στους οργανωμένους οπαδούς, τις δε προσκλήσεις σε «διακεκριμένους», δηλαδή ιδιαιτέρως διακρινόμενους στο άθλημα της δυναμιτιστικής λεκτικής χυδαιότητας και των ευγενικών χειρονομιών. Ηξεραν ότι ως προς τον βαθμό χουλιγκανικότητας δεν υπάρχει ουσιώδης διαφορά ανάμεσα σε «επίσημους» και «ανεπίσημους», απλώς οι μεν βρίζουν ασύστολα για να ντοπάρουν τον στρατό, ο δε στρατός ντοπάρεται και χωρίς αυτούς· ρομπότ και οι μεν και οι δε, εφοδιασμένα με μία και μόνη «εντολή»: «Νόμος είναι του οπαδού το δίκιο». Και το δίκιο του οπαδού είναι αυτό που ορίζει ο ίδιος. Ηξεραν επίσης ότι οι οπαδικές εφημερίδες θα συνεχίσουν να διακινούν αφιόνι. Ηξεραν τέλος Σπανούλης και Διαμαντίδης, όπως όλοι, ότι ο χαρακτηρισμός «κλειστό του Ελληνικού» είναι σαρκαστικός ευφημισμός: Τίποτα πιο ανοιχτό σε κροτίδες, λεπίδες, ευμεγέθη βότσαλα από την κοντινή παραλία κ.λπ. Αλλά ας επιστρέψουμε στα καλά. Καλό τρίτο: Ηλίου φαεινότερον ότι ακολουθούμε πιστά τον εμφυλιοπολεμικό δρόμο των προγόνων μας, απλώς από τις πόλεις-κράτη μετατοπιστήκαμε στις ομάδες-κράτη. Καλό τέταρτο: Ο,τι κι αν έγινε, ό,τι αν γίνει, παραμένουμε η κοιτίς του αθλητικού πνεύματος και της ευγενούς αμίλλης. Ναι, μα τον Ερμή.

Πηγή: Καθημερινή