Του Κώστα Ιορδανίδη

Η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα είναι οριακή. Μπορεί αιφνιδίως να καταστεί έκρυθμη. Μία τέτοια εξέλιξη πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία από όσους υποστηρίζουν ότι η «σωτηρία» είναι εφικτή μόνον διά της εφαρμογής του ισχύοντος σταθεροποιητικού προγράμματος. Αλλά ενώ τα ανωτέρω είναι περίπου αυταπόδεικτα, παρατηρούνται αρρυθμίες στην κυβερνητική συμπεριφορά, που δημιουργούν αναταράξεις εξόχως επικίνδυνες.
Οι δηλώσεις περί αλλαγής του νομοθετικού πλαισίου που διέπει τις απεργιακές κινητοποιήσεις ή περί της περαιτέρω μειώσεως του κατώτατου μισθού είναι στην καλύτερη περίπτωση εκφάνσεις πολιτικών ανδρών νηπιακής διαμορφώσεως ή στη χειρότερη περίπτωση ασκήσεις προετοιμασίας της κοινής γνώμης για τα χειρότερα που έπονται. Σε κάθε περίπτωση είναι άκαιρες· προεξοφλούν αποτυχία του προγράμματος από τους υπουργούς της κυβερνήσεως· θέτουν σε κίνδυνο την κυβερνητική συνοχή.

Η κυβέρνηση που διαχειρίζεται το σημερινό αδιέξοδο είναι τρικομματική. Ιδεολογικά είναι ανομοιογενής· τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ χωρίζουν δεκαετίες αντιπαραθέσεως της πλέον οξύτατης μορφής. Αυτό και μόνον το γεγονός επιβάλλει διαρκείς διαβουλεύσεις των τριών πολιτικών ηγετών. Συμβαίνει παρά ταύτα το αντίθετο. Η σημερινή κυβέρνηση λειτουργεί πρωθυπουργοκεντρικά.

Ο παραλογισμός αυτός έχει συνέπειες. Οι μικρότεροι εταίροι του συνασπισμού βρίσκονται συχνά σε αμηχανία. Οι πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ -κ. Ευάγγελος Βενιζέλος και Φώτης Κουβέλης- κατηγορούνται από στελέχη των κομμάτων τους ως συνοδοιπόροι του προέδρου της Ν.Δ. και πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά.

Παράλληλα όμως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η «κυβερνητική» πολιτική εξασφαλίζει παρασκηνιακώς μία σαφή στήριξη προσωπικά στον κ. Βενιζέλο. Ο κρατικός μηχανισμός ελέγχεται ακόμη από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ωσάν να μην έχουν μεσολαβήσει οι εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου, που ανέτρεψαν τα δεδομένα συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων. Μπορεί διά του τρόπου αυτού να αμβλύνονται οι εσωτερικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κ. Βενιζέλος.
Αλλά το γεγονός αυτό υπήρξε η αιτία οξύτατης εσωτερικής αντιπαραθέσεως στο πλαίσιο της Νέας Δημοκρατίας.
Παράλληλα, ο κ. Σαμαράς ως ηγέτης της συντηρητικής παρατάξεως αντιμετωπίζει μία πρόκληση μοναδική σε επίπεδο κομματικό. Ενα σημαντικότατο ποσοστό παραδοσιακών δεξιών έχει αποκολληθεί από τη Ν.Δ. και συσπειρώνεται γύρω από τη Χρυσή Αυγή και τους Ανεξαρτήτους Ελληνες.

Αντιστροφή της τάσεως αυτής δεν είναι πιθανόν να υπάρξει διά του ενδιαφέροντος που επιδεικνύεται στα θέματα εσωτερικής ασφαλείας. Μία ενδεχόμενη απόπειρα εγέρσεως εθνικού αναστήματος έναντι της Τουρκίας και άλλων γειτόνων θα οδηγήσει σε εντάσεις που θα ήταν σκόπιμο να αποφύγει η Ελλάς σε αυτήν τη συγκυρία.

Ως πρώτιστο καθήκον προβάλλει η επανασυσπείρωση της Ν.Δ. ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν. Πρακτικώς αυτό σημαίνει την άρση του παροπλισμού και την ολέθρια αντιδικία που καλλιεργούν ορισμένοι. Απαιτείται σύνθεση σε κομματικό και πολυκομματικό επίπεδο. Αλλως, πλησίστιοι πορευόμεθα στην καταστροφή.

Πηγή: Η Καθημερινή