Είπα να ρίξω μια ματιά στις ειδήσεις. Ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω τυχαία σε ένα κανάλι. Αυτό δηλαδή που είχαν αφήσει οι προηγούμενοι απο χθες το βράδυ. Αλλά εκείνη την ώρα έτυχε ταυτόχρονα να κάνω κάτι άλλο μπροστά στον υπολογιστή και περιορίστηκα στον ήχο και δεν επεδίωξα να δω ποιος μιλούσε.

Ο τύπος τα έριχνε με χίλια στους απεργούς των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς(sic). Μιλάμε τους ξέσκιζε σα χασέ. Τι ανάλγητους τους έλεγε, τι οτι αυτοί φταίνε που ο κόσμος δεν έχει λεωφορεία να πάει στην δουλειά τους, και τι δεν έσουρε.

Στην αρχή έγραφα και χαμογελούσα γιατί φαντάστηκα οτι θα ήταν κάποιο απο εκείνα τα κυβερνητικά στελέχη με το εισπρατορί χρώματος κουστουμάκι και την γνωστή λιλά γραβάτα που θέλει σώνει και καλά να μιμηθεί τους τηλεπαρουσιαστές.

Έλα όμως που έπεσα έξω. Μόλις σήκωσα τα μάτια μου είδα τον δημοσιογράφο- σχολιαστή να συνεχίζει το υβρεολόγιο του. Ο τύπος δεν είναι στα καλά του, μονολόγησα, και στήθηκα να δω την συνέχεια. Τα ίδια. Ο δικός σου ήταν έξαλλος με τους συνδικαλιστές και τις σοφεράντζες που δεν λένε να πιάσουν τιμόνι. Σε κάποιες φάσεις του ανούσιου λογιδρίου του κόμπιαζε, έψαχνε κάπου -αλήθεια δεν ξέρω που -τις λέξεις, ξανάλεγε την ίδια φράση σα να το έκανε επίτηδες για να μας πείσει οτι δεν διάβαζε.

Αλλά ο “γιος”- δημοσιογράφος είναι σίγουρο οτι δεν έχει ιδέα τι πάει να πει δουλειά. Τα χέρια του- τα οποία εν τω μεταξύ κουνούσε πέρα-δώθε με στυλ ευτυχισμένου θαλασσοπόρου- μαλακά, μόλις είχε τελειώσει φαίνεται απο το απογευματινό του μανικιούρ.

Η φαντασία μου κάλπαζε...τον φαντάστηκα να ζει σε μια ατμόσφαιρα εξαγνισμένη γεμάτη αρωματικό εντομοκτόνο. Σε ένα δωμάτιο με τοίχους σε τριανταφυλλί αποχρώσεις, λάμπες ταιριαστές και πλαστικά λουλούδια στα βάζα. Ένα δωμάτιο μπορντέλου πρέπει να ήταν...

Αλλά ο “γιος”- δημοσιογράφος ήταν εκεί, μπροστά μου και συνέχιζε να μιλάει αποδίδοντας τις πληροφορίες του στο αιώνιο φάντασμα των αξιόπιστων πηγών. Τα ήξερε όλα. Τι έχει στο μυαλό του ο Πρόεδρος, τι κρυφές σκέψεις κάνει ο αρμόδιος Υπουργός και πάει λέγοντας.

Πιστεύω οτι όλο αυτό το τόσο θεατρικό το κάνει κάθε μέρα για να διώξει τα άγχη του. Να ξεπεράσει την ανία του και τελικά γιατί όχι να εξυπηρετήσει τους καλούς του φίλους στην Κυβέρνηση. Αλλά δεν είμαι σίγουρος αν έχει καταλάβει οτι δεν μπορεί να είμαστε τόσο πολύ μαλάκες για να περνάμε ντούκου την καθημερινή του παράσταση. Τον έχουμε καταλάβει και φυσικά ξέρουμε και τον ρόλο του και το ποιος πραγματικά είναι. Και οι συνάδελφοί του τον ξέρουν...

Καλησπέρα σας