il Postino

Στα πολλά και ραγδαία των τελευταίων ημερών το βασικό συμπέρασμα που συνάγεται αβίαστα συμπυκνώνεται στη φράση: Η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου έχει πια παρελθόν. Συμβαίνει σε όλες τις κυβερνήσεις. Τα πρώτα ένα – δύο χρόνια, η νέα κυβέρνηση μπορεί εύκολα να ξεφεύγει κατηγορώντας μονίμως την προηγούμενη για όλα τα δεινά του τόπου και για το «χάος το οποίο παρέλαβε». Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ εξάντλησε το κεφάλαιο «φταίνε οι προηγούμενοι», πολύ γρήγορα και τώρα βρίσκεται πραγματικά στα δύσκολα.

Τα πενήντα δισεκατομμύρια, όπως ανακοινώθηκαν από την τρόικα ήταν απλώς η αφορμή της δημιουργίας έντασης στους κόλπους της κυβέρνησης. Γιατί εδώ που τα λέμε, η κυβέρνηση μπορεί να λέει ότι δεν πήρε εντολή από τον ελληνικό λαό να εκποιήσει δημόσια περιουσία και να δείχνει ενοχλημένη από την τρόικα που έσπευσε να το ανακοινώσει, αλλά εξίσου ισχύει ότι δεν πήρε εντολή από τον ελληνικό λαό να κόψει μισθούς και συντάξεις, να καταργήσει τον 13ο και 14ο μισθό, να αλλάξει το ασφαλιστικό και τόσα άλλα που έκανε ήδη…

Η σημερινή κυβέρνηση έχει ζήσει σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο συμπυκνωμένη την εμπειρία μιας ολόκληρης τετραετίας. Κρατάει ακόμη στις δημοσκοπήσεις. Κρατάει με τα δόντια τους υπουργούς και τα στελέχη που νόμιζαν ότι μπορούν να εφαρμόσουν «σοσιαλιστική» πολιτική. Εφαρμόζουν την πλέον φιλελεύθερη, από το 1974 έως σήμερα.

Το θέμα δεν είναι τόσο το αν θα πάει σε πρόωρες εκλογές, όπως πολλοί αναρωτιούνται. Το θέμα  είναι αν θα αντέξει ο Γιώργος Παπανδρέου το βάρος που μάλλον αργά για πρωθυπουργό, συνειδητοποίησε ότι κουβαλάει στις πλάτες του; Έχει πια καταλάβει ότι η Ελλάδα είναι μη κυβερνήσιμη χώρα, ότι τα δομικά προβλήματα δεκαετιών δεν λύνονται με μαγικά, ότι η νοοτροπία χιλιάδων ετών δεν αλλάζει ξαφνικά (αν συμφωνεί κανείς ότι πρέπει να αλλάξει…).

Τώρα στα πραγματικά δύσκολα θα κριθεί. Θα μείνει να δώσει τη μάχη η θα ξεφύγει αναζητώντας διέξοδο σε μια διεθνή θέση, η σε πρόωρες εκλογές;

Είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Ενός παιχνιδιού όμως στο οποίο πολύ φοβούμαι δεν θέλει πια να μετέχει…