του Γιάννη Πρετεντέρη

ΝΑ ΣΥΝΟΨΙΣΟΥΜΕ τα πράγµατα όπως έχουν ξεκαθαρίσει – παρά τις διαψεύσεις, µικρότερης ή µεγαλύτερης σκοπιµότητας... ΠΡΩΤΟΝ, όπως δήλωσαν και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο υπουργός Οικονοµικών και ο υφυπουργός του, η κυβέρνηση αποφάσισε να υιοθετήσει έναν στόχο άντλησης εσόδων ύψους πενήντα δισ. µέσα σε τέσσερα χρόνια από αποκρατικοποιήσεις και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του ∆ηµοσίου.

∆ΕΥΤΕΡΟΝ, όπως δήλωσαν και η τρόικα και ο Γιούνκερ και ο Ρεν, το σχέδιο αυτό συµφωνήθηκε µεταξύ της τρόικας και της κυβέρνησης κι ως εκ τούτου θα συµπεριληφθεί στο νέο επικαιροποιηµένο Μνηµόνιο. Αρα, αποτελεί εφεξής δέσµευση της χώρας στα πλαίσια της υλοποίησης του Μνηµονίου.

ΑΠΟ ΕΚΕΙ και πέρα αρχίζουν οι απορίες. ΠΡΩΤΟΝ, ποιος το αποφάσισε; Σύµφωνα µε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και τον υφυπουργό Οικονοµικών, το αποφάσισε ο υπουργός Οικονοµικών σε συνεννόηση µε τον Πρωθυπουργό. Κανείς άλλος υπουργός ούτε ερωτήθηκε ούτε απλώς ενηµερώθηκε. Το έµαθαν και αυτοί από την ανακοίνωση της τρόικας.

ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ θεµιτό µια απόφασηπου δεσµεύει µακροχρόνια τη χώρα και η οποία ανατρέπει όχι µόνο προηγούµενες διυπουργικές αποφάσεις (όπως αυτή της 15ης ∆εκεµβρίου 2010) αλλά και τον ψηφισµένο από τη Βουλή κρατικό προϋπολογισµό του 2011 να λαµβάνεται µε τέτοια συνοπτική και προσωποπαγή διαδικασία;

∆ΕΥΤΕΡΟΝ, σε ποια βάση αποφασίστηκε; Γιατί, δηλαδή, πενήντα δισ. και όχι δέκα, τριάντα ή εκατό; Οπως προκύπτει τώρα, το ποσό προσδιορίστηκε κατ’ εκτίµηση ή, για να το πω απλούστερα, πάνω στην κουβέντα χωρίς καµία σοβαρή µελέτη ή σχέδιο που να το δικαιολογεί.

ΤΡΙΤΟΝ, πώς θα υλοποιηθεί; Ελα ντε! ∆ιότι όχι µόνο ο στόχος είναι εξ ορισµού απλησίαστος (µιλάµε για το 20% του ΑΕΠ της χώρας µέσα σε τέσσεραχρόνια!) αλλά καθίσταται ακόµη πιο ανέφικτος όταν η κυβέρνηση διαβεβαιώνει τροµαγµένη από τις αντιδράσεις ότι δεν πρόκειται να πουλήσει τίποτα.

∆ΗΛΑ∆Η, πώς θα βρει τα πενήντα δισ. αν δεν µετέλθει όλων των µεθόδων, ακόµη και τηςαπευθείας πώλησης, για να αξιοποιήσει τη δηµόσια περιουσία;Αυτό άλλωστε είχε πεικαι ο Πρωθυπουργός, τον Σεπτέµβριο στη Νέα Υόρκη.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ, γιατί ψάχνουµε πενήντα δισεκατοµµύρια; Τι µεσολάβησε και τα επτά δισ. του ∆εκεµβρίου έγιναν πενήντα δισ. δυο µήνες αργότερα;

ΕΠΙΤΡΕΨΤΕ να πω ότι αυτή είναι η πιο ουσιώδης ερώτηση. Χωρίς (επίσηµη) απάντηση. Γι’ αυτό καιόλοι υποψιαζόµαστε ότι πίσω της κρύβεται µια οµολογία αποτυχίας. Αποτυχία του Μνηµονίου έως ένα σηµείο. Κυρίως, όµως, αποτυχία στηδιαχείριση του χρέους. Οπως φαίνεται, οιδιευθετήσεις που συζητούσαµε έχουν παγώσει και έχουν υπαχθεί σε µιαµελλοντική ευρωπαϊκή λύση.

ΚΑΙ ΟΛΑ αυτά πριν ακόµη πληροφορηθούµε ότι η ύφεσητο 2010 έφτασε επισήµως στο 6,6%!