«Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά. Καταλαβαινόμαστε τώρα. Δεν χρειάζονται περισσότερα»…Ο Γιάννης Ρίτσος το έγραψε πριν από δεκαετίες.

Στο μεταξύ δεν μάθαμε να κουβεντιάζουμε, ήσυχα κι απλά. Ούτε και καταλαβαινόμαστε. Φωνασκούμε για να καλύψουμε τις φωνές του αντιπάλου και ίσως το δικό μας αδιέξοδο. Λέμε την άποψή μας, ενδιαφερόμενοι σπανίως να ακούσουμε την άποψη του άλλου. Τασσόμαστε υπέρ ενός κόμματος και όλων των θέσεών του ακρίτως, αφού αυτό είναι το κόμμα μας. Το ίδιο και με την ποδοσφαιρική μας ομάδα. Μας φταίνε πάντα οι άλλοι. Ζούμε στον τόπο όπου η συναίνεση «επιτυγχάνεται» κάθε τέσσερα χρόνια στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών. Κι αυτό όχι γιατί το θέλουμε αλλά γιατί μας το επιβάλλει ο νόμος, που δεν εκλέγει δήμαρχο η περιφερειάρχη από την πρώτη Κυριακή. Μήπως να γίνει ένας νέος εκλογικός νόμος, που θα εκλέγει τον αριθμό των εδρών της Βουλής την πρώτη Κυριακή και την δεύτερη θα επιβάλλει συναίνεση του 50%+1 για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Συγκυβέρνησης εν προκειμένω. Ίσως τότε μάθουμε να κουβεντιάζουμε, ήσυχα, απλά και χωρίς παρωπίδες. Ίσως τότε το συμφέρον της πατρίδας μπει πάνω από προσωπικό. Ίσως έτσι μειωθεί κάπως ο φθόνος, αυτό το θλιβερό «προνόμιο» της φυλής μας.

Ο Πλάτωνας στην ιδανική πολιτεία έλεγε πως το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξοριστεί είναι ο φθόνος. Ίσως με αυτήν την πρόταση το καταφέρουμε. Ιδανικοί δεν θα γίνουμε ποτέ. Μπορεί όμως να γίνουμε καλύτεροι..