Ως πολίτης με δημοκρατικές αρχές και ευαισθησίες θα ήταν φυσικό να μη συμφωνήσω με το δημόσιο κράξιμο των πολιτικών. Η πολιτική αισθητική του καθενός φυσικά διαφέρει. Αλλά στην αστική δημοκρατία -την οποία έχουμε υιοθετήσει ως λαός- υπάρχουν και άλλοι τρόποι προκειμένου να τιμωρηθούν όσοι έχουν την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Αλλά φαίνεται ότι ακόμα και στην δημοκρατία που κατάκτησε ο λαός μας με τόσο κόπο δεν υπάρχει δημοκρατικός τρόπος διακυβέρνησης. Άλλοι αποφασίζουν για μας και μάλιστα ένα αγνοία μας αφού προηγουμένως πήραν την ψήφο μας τάζοντας λαγούς με πετραχήλια.

Φυσικά θα μπορούσαμε να διευθετήσουμε το ζήτημα και με τρόπους που έχουν επιλέξει οι «δεν πληρώνω» και οι «πόρτα- πόρτα» ή ακόμα και κάποιοι μεμονωμένοι που κράζουν σε δημόσιους χώρους τους πολιτικούς. Κινήσεις οι οποίες περιέχουν μπόλικο θυμό και αγανάκτηση. Δεν μπορείς να πεις πολλά σε αυτούς τους ανθρώπους. Ωστόσο δεν είναι η καλύτερη λύση για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της σαπίλας στην πολιτική ζωή του τόπου. Χρειάζεται πολιτική υπευθυνότητα αλλά κυρίως πολιτική πρόταση.

Αυτό που πρέπει βαθιά να συνειδητοποιήσουμε σα λαός είναι εάν τελικά θέλουμε αυτή την μορφή του πολιτεύματος που έχουμε ή επιθυμούμε κάτι διαφορετικό.

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι όλοι έχουμε καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει στην κοινωνία αλλά και που ενδεχομένως μπορούν να οδηγήσουν αυτά τα κινήματα, παρά το γεγονός ότι πρόσκαιρα το ευχαριστιόμαστε που ξεφωνίζονται δημοσίως κάποια πολιτικά πρόσωπα.

Σημασία πλέον έχει να αντιληφθεί η πολιτική ηγεσία του τόπου ότι έχουμε να κάνουμε με νέα κοινωνικά δεδομένα. Ο παραδοσιακός κοινωνικός ιστός που ξέραμε τινάχτηκε στην κυριολεξία αλλά και οριστικά στον αέρα. Οι ταξικές διαφορές οξύνονται και ολοένα περισσότεροι μικροαστοί, επαγγελματίες και επιστήμονες ενστερνίζονται την ρητορική του προλεταριάτου και γενικώς του πιο σκληρού πυρήνα της εργατικής τάξης. Με λίγα λόγια έχουμε πλέον μπροστά μας ένα νέο «κοινωνικό μόρφωμα» το οποίο μέχρι πριν από δυο χρόνια δεν υπήρχε. Ένα «μόρφωμα» το οποίο δεν καθοδηγείται από πουθενά και το σημαντικότερο δεν έχει πολιτική ταυτότητα. Παράλληλα δεν εντάσσεται σε κάποιο πλαίσιο με συγκεκριμένη ιδεολογική αντίληψη. Δεν μπορείς να τους πεις ούτε κομμουνιστές αλλά ούτε νεοφιλελεύθερους. Είναι πολίτες που βασανίζονται από την ανεργία, την ακρίβεια, την μείωση των μισθών και των συντάξεων, την αναλγησία του κράτους, την στέρηση κοινωνικών παροχών, και την απόλυτη φτώχια σε πολλές περιπτώσεις.

Αυτό το νέο κοινωνικό μοντέλο έρχεται αντιμέτωπο με όλους αυτούς που υποστηρίζουν ότι «έτσι πρέπει να γίνει» που συνεχώς παπαγαλίζουν «δεν έχουμε άλλες επιλογές» και άλλες τέτοιες μαλακίες που τελειωμό δεν έχουν. Αυτοί οι πολίτες σιγά-σιγά θα αυτοπροσδιοριστούν πολιτικά και το κίνημα αυτό ολοένα και θα μεγαλώνει χωρίς να μπορούμε από τώρα να προβλέψουμε τις εξελίξεις. Η σημερινή πολιτική ηγεσία του τόπου είναι εμφανώς ανίκανη να παρέμβει διορθωτικά αλλά υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί οι οποίοι είναι σε θέση να πάρουν τα ηνία ώστε να προχωρήσει η κοινωνία στο επόμενο βήμα. Τους ξέρουμε όλοι και δεν έχουμε παρά να τους καταστήσουμε υπεύθυνους και κοινωνούς των νέων δεδομένων. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και όχι πλέον δυο βήματα πίσω!

Καλημέρα σας...

Τάκης Χατζής