Από τον Ι.Κ. Πρετεντέρη

Η ΠΡΩΤΗ αντίδρασηενός λαούσε µια δύσκολη στιγµήείναι η επίκληση της ενότητας. «Αντε παιδιά, όλοι µαζί!». Αντίδραση φυσιολογική καικατανοητή. Αλλά συνήθως ατελέσφορη. Διότι στη δύσκολη στιγµήτο ερώτηµα είναι «τι κάνουµε»και όχι «ποιοιθα το κάνουν».

ΜΟΝΟ ΠΟΥ το «τι κάνουµε» είναικαι το πιοδύσκολο να απαντηθεί.

Η ΧΩΡΑ βυθίζεται στηνκρίση, σε µια πρωτοφανή κρίση που συνδυάζει ύφεση και αδυναµία δανεισµού, ανεργία και πληθωρισµό – τέτοιο πακέτο θαπρέπει να αποτελέσει αντικείµενο µελέτης στα οικονοµικά ερευνητικά κέντρα!

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, η οικονοµική συνταγή που προκρίνει το Μνηµόνιο αποδεικνύεται χειρότερη από το πρόβληµα που καλείται να θεραπεύσει: η«εσωτερική υποτίµηση» δεν επιβαρύνει απλώς τα υπάρχοντα προβλήµατα (όπως το χρέος και την ύφεση) αλλά δηµιουργεί και αντικειµενικές συνθήκες κοινωνικής έντασης.

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ την ίδια στιγµή, η κοινωνική ένταση εµποδίζει τη συναίνεση που είναι απαραίτητη για να προωθηθούν οι µεταρρυθµίσεις (πολλές από αυτές χρήσιµες και επιβεβληµένες...) τις οποίες το ίδιο το Μνηµόνιο επιβάλλει. Αρα, ακόµη και η σχετικώς θετική πλευρά του Μνηµονίου έχει ουσιαστικά βαλτώσει.

ΟΠΩΣ ΚΑΛΑΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ, όλα αυτά περιγράφουν ένααδιέξοδο. Τοοποίο επιτείνεται από τη διαφαινόµενη δυσκολίατης κυβέρνησης να επιτύχει σε ευρωπαϊκό επίπεδο µια ικανοποιητική ρύθµιση αντιµετώπισης του χρέους, που αποτελεί ίσως την αιχµή του γενικότερου προβλήµατος.

ΥΠΟ ΑΥΤΗΝ την έννοια το «τι κάνουµε» παίρνει δραµατικό χαρακτήρα. Και το «ποιοι θα το κάνουν» περνάει σε απολύτως δεύτερη µοίρα. Ακόµη κι αν όλες οι πολιτικές δυνάµεις συµφωνήσουν να συµπράξουν µε την κυβέρνηση, κανένας από τους όρους του αδιεξόδου δεν πρόκειται να αρθεί. Προφανώς, χρειάζεται κάτι άλλο. Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ διαβεβαίωσε τον αρχηγό τηςΝ.Δ. ότιη προσφυγή στις κάλπες δεν είναι στα σχέδιά του. Υποθέτω ότι είναι ειλικρινής – ακόµη κι αν κανένας πολιτικόςδεν συνηθίζει να αποκαλύπτει τέτοιου τύπου σχέδια στον πολιτικό αντίπαλό του... Υποθέτω επίσης ότι όλοιαντιλαµβάνονταιστην κυβέρνηση πως µια προσφυγή στις κάλπες δενείναι παράη κοµψή εκδοχή της πολιτικής αυτοκτονίας.

ΑΠΟ ΤΗΝΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ, όµως,δεν είναι απαραίτητο οι εκλογές νααποτελούν σχέδιο. Μπορείνα προκύψουνως µοναδική µέθοδος αντιµετώπισης του αδιεξόδου που έχει δηµιουργηθεί. Οταν δεν ξέρεις τι να κάνεις κι όταν δεν βλέπεις φως, κάνεις εκλογές κι ό,τι βγει.

ΠΡΟΣΟΧΗ: µέθοδος,αλλά όχι λύση. Διότι εκλογές σήµεραδεν σηµαίνει τίποτεάλλο παρά µετάθεση της χώραςστον αστερισµό της πλήρουςακυβερνησίας.Το σενάριοτου φρενοκοµείου, που λέγαµε. Καιτότε το σηµερινό αδιέξοδο θα µοιάζει απλώς µεευτυχισµένη ανάµνηση. Ευτυχισµένη, αλλά µακρινή!