Έχω αρχίσει να το συνειδητοποιώ πλέον.  Η ψυχολογία μας δεν είναι στα καλύτερα της, δεν ξέρω φταίει ο Παπανδρέου, ο Καραμανλής όλοι μαζί… δεν ξέρω.  Δεν σας κρύβω όμως ότι ένοιωσα κάποια αισιόδοξη νότα να με γυροφέρνει όταν διάβασα την συνέντευξη του κ. Λάμπη Ταγματάρχη στην  “REAL NEWS”.

Είπα: Να που υπάρχουν και χειρότερα. Και είναι μεγάλη δουλειά να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν και χειρότερα από αυτά που εσύ βιώνεις.  Δεν ξέρω αν ο κ. Ταγματάρχης μπορεί να παίξει τον ρόλο του τηλεοπτικού θεραπευτή αλλά είναι βέβαιο ότι εν αγνοία του, προφανώς, μου έφτιαξε την μέρα.

Κάποια στιγμή στο σημείο που έλεγε ότι επειδή κάποιοι υβρίζουν την ΕΡΤ «δημιουργείται στον κόσμο η εντύπωση ότι οι δημοσιογράφοι που φτιάχνουν τις ειδήσεις είναι γκεμπελίσκοι, οι παραγωγοί που παίρνουν εκπομπές είναι κομματόσκυλα, οι συμβασιούχοι είναι της Κυβερνητικής νεολαίας και ο διευθύνων σύμβουλος εγκάθετος. Χαμός», μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι αυτές οι αράδες της συνέντευξης ήταν τυπωμένες σε εκείνα τα χαρτιά (που μοιάζουν τσιγαρόχαρτα)  γραφομηχανής τρυπημένα σε μερικά σημεία από  τα πλήκτρα της γραφομηχανής. Τόσο παλιά… Τόσο ίδια.

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ θεωρούνται από πολλούς πειραματόζωα παρατημένα σε ένα παγιδευμένο εργαστήριο. Δεν είναι αλήθεια. Και δεν είναι αλήθεια γιατί- πιστέψτε με- υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι εκεί. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι. Είναι αυτοί  για τους οποίους δεν μίλησε ο κ. Ταγματάρχης.  Λέω κ. Ταγματάρχη για εκείνους που κατάφεραν να επιβιώσουν με όλες τις καταστάσεις όχι γιατί είναι εγκάθετοι. Αλλά γιατί είναι προσκείμενοι! Είναι συνεχώς προσκείμενοι…

Δεν τα είπατε όλα Ταγματάρχα μου. Αφήσατε πολλά κενά. Και επειδή όλοι γνωριζόμαστε και επειδή κάποιοι σιώπησαν πολλά χρόνια δεν σημαίνει ότι αυτό θα συνεχιστεί. Η εποχή αυτή μας δίνει το δικαίωμα να μιλήσουμε ανοιχτά. Να πούμε για κάλπικες συμβάσεις, για εκβιασμούς, για απολύσεις που ετοιμάστηκαν  στο μαγειρείο των κομματικών στρατοπέδων… Μπορεί να μην το κάνατε εσείς, μάλλον δεν το κάνατε εσείς...

Λοιπόν τι λέτε κ. Ταγματάρχη να ανοίξουμε επιτέλους έναν δημόσιο διάλογο για όλους και για όλα; Θα θέλατε να αρχίσω εγώ διηγούμενος ιστορίες με πολύ ενδιαφέρον… Ιστορίες με χαρτοσακούλες που πάνω τους έχουν υπογραφές χιλιάδων ευρώ… Με εκβιασμούς και απίστευτες χαφιεδίστικες και φασιστικές  μεθόδους, με παρακολουθήσεις και προβοκάτσιες  με τις οποίες χτύπησαν όσους δεν ήσαν αρεστοί στο σύστημα;

Αλλά δεν θα το κάνω. Αρνούμαι να φορέσω την κουκούλα του καταδότη.  Του χαφιέ. Δεν με νοιάζει πόσο παίρνει ο ένας ή ό άλλος συνάδελφος. Κάποιοι όμως μίλησαν για «χρυσά παιδία» και μοίρασαν επιλεκτικά την μισθοδοσία δεκάδων δημοσιογράφων στον Τύπο. Δεν με ενοχλεί αυτό, με ενοχλεί γιατί το έκαναν επιλεκτικά κ. Ταγματάρχη. Απουσίαζαν δεκάδες ονόματα από τις λίστες. Απουσίαζαν δηλαδή αυτοί που έπαιρναν τα περισσότερα. Αλλά ούτε αυτό με νοιάζει. Με νοιάζει όμως που σήμερα κάποιοι μιλάνε και κοκορεύονται ότι τάχα όλα είναι στο φώς. Μακάρι να ήταν. Αλλά λείπουν πολλά κομμάτια ξέρετε για να δούμε όλη την εικόνα… Πολλά κομμάτια κ. Ταγματάρχα μου!

Καλημέρα σας...

Τάκης Χατζής