Η ελληνική κοινωνία είχε μια συγκεκριμένη δομή την οποία μπορούσαμε να δούμε όλες τις χαρακτηριστικές λεπτομέρειες της κυρίως στα ελληνικά χωριά: Σχολείο-Εκκλησία-Αστυνομία-Κοινότητα, αυτός ήταν ο βασικός ιστός. Αλλά σιγά-σιγά αυτό άλλαξε. Πρώτη και καλύτερη η κοινότητα η οποία εκπροσωπούσε τρόπον τινά την πολιτική εξουσία. Πάει ο πρόεδρος και οι σύμβουλοι.

Αυτοί δηλαδή που ήταν οι βασικοί παράγοντες κάθε τόπου. Οι συνενώσεις έφεραν τους μεγάλους Δήμους και τα πράγματα έγιναν πιο απρόσωπα. Η Αστυνομία. Ο Αστυνόμος σύμβολο της τάξης δεν υπάρχει πια. Η Εκκλησία έχει ήδη ακολουθήσει και αυτή τον δρόμο των δυο προηγούμενων “εξουσιών”. Δεν βλέπεις πλέον παπά στα χωριά.

Και τώρα έφτασε η ώρα του σχολείου. Υπήρχε ήδη μεγάλη συρρίκνωση αλλά τώρα τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Το όραμα του Ανδρέα Παπανδρέου για αυτόνομες μικρές κοινωνίες με την ταυτόχρονη αποκεντρωτική στρατηγική αποτελεί οριστικά παρελθόν.

Όσα κατέκτησε ο ελληνικός λαός μετά την ταραχώδη δεκαετία του ΄50 αποτελούν παρελθόν. Το κλείσιμο των σχολείων έφερε στο μυαλό μου διηγήσεις για παιδιά που περπατούσαν χιλιόμετρα ολόκληρα προκειμένου να πάνε σχολείο. Αυτό θα γίνει και σήμερα. Γυρίσαμε πολλά χρόνια πίσω. Αλλά τότε μπορεί ο κόσμος να ζούσε σε δύσκολες συνθήκες είχε όμως ελπίδα. Έβλεπε ένα φως, κάτι βρε αδελφέ. Σήμερα τίποτα απολύτως μόνο σκοτάδι.

Οι λογιστικές πρακτικές αντικατέστησαν την πολιτική σκέψη. Οι ιδεολογίες μπερδεύτηκαν και μοιάζουν ίδιες. Κανένας δεν έχει την τόλμη να αντισταθεί. Απλά ο ευδαιμονισμός μας έκανε διαφορετικούς, μας έκανε απλούς θεατές. Χάσαμε την πυξίδα!

 Καλησπέρα σας

 Τάκης Χατζής